Περί...

Loading...
Περί Φιλονικίας
Κοινοποίηση
Οι ισχυρογνώμονες, οι φιλόνικοι, οι φιλέριδες, είναι μάταιοι και κενοί. Αγωνίζονται με τους άλλους μέχρι εξάντλησης, και ενώ μπορεί να κατακουραστούν, δεν ενδίδουν. Δεν υπολογίζουν τον εαυτό τους και παραφέρονται σαν να καταλαμβάνονται από μανία. Σ’ αυτούς σημασία δεν έχει η αλήθεια, αλλά η υπεροχή της γνώμης του άλλου κάνει να σταματά το λογικό τους, επιδιώκοντας με τις κραυγές τη νίκη.
Η έριδα γεννιέται από την κενοδοξία, οι δε εριστικοί είναι κενόδοξοι. Φιλονικούν προκαλώντας ο ένας τον άλλον, προσπαθώντας να μην υποτιμηθεί η γνώμη τους, αλλά να σταθεί ως ορθή και γεμάτη σοφία. Στους εριστικούς σημασία δεν έχει η αλήθεια, αλλά η υπεροχή τους έναντι της γνώμης του άλλου, επιδιώκοντας με τις κραυγές τη νίκη. Οι εριστικοί είναι ισχυρογνώμονες, αυτάρεσκοι, κενόδοξοι, υψηλόφρονες.
Αν οι ειρηνοποιεί καλούνται υιοί του Θεού, τότε όσοι προκαλούν φιλονικίες είναι υιοί του διαβόλου.
Όταν βλέπουμε έναν όνο να πέφτει, τρέχουμε να βοηθήσουμε, για να σηκωθεί. Όταν όμως βλέπουμε 2 αδερφούς να φιλονικούν, γιατί δεν τρέχουμε να τους συμφιλιώσουμε, αλλά αδιαφορούμε γι' αυτούς;
Τίποτα δεν προξενεί τόσο πολύ μάχη και πόλεμο, όσο ο πόθος για τα παρόντα πράγματα, όσο η επιθυμία για δόξα, χρήματα και απολαύσεις.
Μπαίνει ο διάβολος στη ζωή του αντρογύνου και προξενεί τόσο μεγάλη ζημιά, ώστε καθημερινά να γίνονται καυγάδες και τσακωμοί και να μην ησυχάζουν από το κακό. Όταν στο καράβι τσακώνονται οι κυβερνήτες, κινδυνεύουν και όσοι μαζί τους ταξιδεύουν και το πλοίο βυθίζεται αναγκαστικά αύτανδρο. Έτσι και στην οικογένεια, όταν τσακώνονται ο άντρας και η γυναίκα, είναι φυσικό να υφίστανται τα κακά και όσοι ζουν μαζί τους.
Όταν ''χτυπιούνται'' μεταξύ τους 2 σκληρές πέτρες, βγάζουν σπίθες. Ενώ όταν η μία είναι μαλακή, όσο σκληρή και να είναι η άλλη, δεν βγαίνουν σπίθες. Έτσι συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Ο ταπεινός είναι μαλακός. Σε μία σύγκρουση, ο ταπεινός υποχωρεί και δεν γίνεται ζημιά.
Όλοι οι άνθρωποι που μαλώνουν μεταξύ τους, όλοι τους λένε, ότι έχουν και δίκαιο, μόνο που παίρνουν περισσότερο δίκαιο από ό,τι δικαιούνται, γι' αυτό και διαφωνούν συνέχεια.
Όσο μπορείς να αποφεύγεις τους φιλόνικους ανθρώπους, για να έχεις ειρήνη και για να εύχεται την ειρήνη αυτών των ανθρώπων, αλλά και για την ειρήνη όλου του κόσμου.
Εκείνα που γεννούν τη φιλονικία είναι τα εξής: η πολυλογία, η μεταφορά στον καθένα λόγων που του αρέσουν, η παρρησία, η δολιότητα και το να θέλει κανείς να επικρατεί ο λόγος του. Αυτά κυρίως οδηγούν στη φιλονικία.
Είδα κάποτε 2 ανθρώπους να στέκονται ήσυχοι και να δουλεύουν. Ξαφνικά, πλησιάζει τον έναν, κάποιος μαύρος (δαίμονας), σκύβει στο αυτί του και αρχίζει να του ψιθυρίζει κάτι. Μετά από λίγη ώρα και καθώς ο μαύρος συνέχιζε τους ψιθύρους του, αφήνει ο άνθρωπος τη δουλειά του, τρέχει στον συντεχνίτη του και αρχίζει να τον λούζει με βρισιές. Τότε παρουσιάστηκε ένας άλλος μαύρος δαίμονας. Σίμωσε στο αυτί του δευτέρου και έπιασε να τον ξεσηκώνει και αυτόν, με τους δικούς του ψιθυρισμούς, σε αντεπίθεση και καβγά. Έτσι βρέθηκαν και οι δυό να στέκονται αντιμέτωποι και να αλληλοβρίζονται, έχοντας πίσω τους, τους δαίμονες να συνδαυλίζουν το θυμό τους! Πόσο αγανάκτησα! Α, τους απατεώνες, τους βρωμερούς! Κοίτα πως σπέρνουν διχόνοιες ανάμεσα στους ανθρώπους! Μα και αυτοί πάλι τόσο ανόητοι είναι; Να κάνουν αναντίρρητα και απερίσκεπτα ό,τι τους συμβουλεύουν οι δαίμονες!
Για εκείνα που ελπίζει κανείς στο Θεό, δεν φιλονικεί πλέον γι' αυτά με τους άλλους.
Αν φιλονικήσουν 2 αδελφοί, εκείνος που θα ζητήσει συγγνώμη πρώτος, αυτός θα κερδίσει τον στέφανο της νίκης. Θα γίνει συγκατάβαση και για τον άλλον, αν δεν περιφρονήσει τον αδελφό του και δεχτεί να ειρηνεύσουν.
Είναι προτιμότερο να γίνεις φίλος με τον φονιά, παρά με τον φιλόνικο άνθρωπο.
Αν δύο οπλισμένοι άνθρωποι μαλώνουν, θα πάτε να τους χωρίσετε; Όχι βέβαια, γιατί θα είστε υπεύθυνοι αν θα διαπράξει ο άλλος φόνο. Να πείτε το "Πάτερ ημών" και όπως θέλει ο Θεός, έτσι να γίνει. Εκτός και αν έχετε πιο πολλή δύναμη και το λέει η καρδιά σας, τότε μπορείτε να ανακατευτείτε.
Με έναν εριστικό χαρακτήρα, μετά βίας μπορείς να συνεννοηθείς. Στην πνευματική ζωή, δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο και επιβλαβέστερο της εριστικότητας. Μερικές φορές αυτή συγκαλύπτεται για ένα διάστημα, εν συνεχεία όμως αποκαλύπτεται εκ νέου με την προηγούμενη έντασή της.
Η αιτία για την οποία δεν έχουμε ειρηνικές σχέσεις με τον συνάνθρωπό μας, οφείλεται στο ότι δεν θέλουμε ν' απαρνηθούμε, κατά την φράση του Κυρίου, τον εαυτό μας.
Οι περισσότερες συγκρούσεις δεν οφείλονται στα λόγια, αλλΆ στην κακή διάθεση της ψυχής.
Οι περισσότεροι άνθρωποι συγκρούονται μεταξύ τους, γιατί ζουν μέσα στο ψέμα. Όποιοι ζουν στο φως της αλήθειας του Θεού δεν συγκρούονται.
Όταν πολλοί βρίσκονται σε διαφωνία και ο ένας πολεμά τον άλλον εξαιτίας της υπερηφάνειας, της φιλαρχίας και της φιλαργυρίας, αυτή η διάθεση εγκαθιστά μέσα τους τον ίδιο το θεομάχο και ανθρωποκτόνο διάβολο, ώστε καθοδηγούμενοι αοράτως από αυτόν, δεν παύουν να μάχονται λυσσαλέα σαν άγρια θηρία, ώσπου να εξολοθρεύσουν παντελώς, ο ένας τον άλλον.
Ο εριστικός άνθρωπος όχι μόνο με τους συγγενείς του δεν ειρηνεύει ποτέ, μα ούτε και με τους ξένους. Γιατί, θέλοντας να ικανοποιήσει τον εριστικό του λογισμό, πάντα καταφεύγει σε ραδιουργίες και συνεχώς οργίζεται, αλλά και τους άλλους ταράζει και φτάνει έτσι να γίνεται αντιπαθητικός σε όλους.
Ταῦτα ὑπομίμνησκε, διαμαρτυρόμενος ἐνώπιον τοῦ Κυρίου μὴ λογομαχεῖν εἰς οὐδὲν χρήσιμον, ἐπὶ καταστροφῇ τῶν ἀκουόντων. (Αυτά να υπενθυμίζεις στους πιστούς, εξορκίζων αυτούς ενώπιον του Κυρίου να μη λογομαχούν και φιλονικούν, διότι αι φιλονικίες αυτές όχι μόνον χρήσιμοι δεν είναι, αλλά φέρουν καταστροφήν στους ακούοντας.)

Β' Επιστολή Προς Τιμόθεον 2,14
Τὰς δὲ μωρὰς καὶ ἀπαιδεύτους ζητήσεις παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι γεννῶσι μάχας· δοῦλον δὲ Κυρίου οὐ δεῖ μάχεσθαι, ἀλλ᾿ ἤπιον εἶναι πρὸς πάντας, διδακτικόν, ἀνεξίκακον, ἐν πρᾳότητι παιδεύοντα τοὺς ἀντιδιατιθεμένους, μήποτε δῷ αὐτοῖς ὁ Θεὸς μετάνοιαν εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας, καὶ ἀνανήψωσιν ἐκ τῆς τοῦ διαβόλου παγίδος, ἐζωγρημένοι ὑπ᾿ αὐτοῦ εἰς τὸ ἐκείνου θέλημα. (Μη δίνης σημασίαν, αλλά απόφευγε τας ανοήτους και ανικάνους να μορφώσουν τον άνθρωπον συζητήσεις, γνωρίζων, ότι αυταί δημιουργούν και αναπτύσσουν φιλονικίας και αντιπαθείας. Ο δούλος δε του Κυρίου δεν πρέπει να φιλονικεί και να ερίζει, αλλά να είναι ήπιος προς όλους, διδακτικός, ανεξίκακος και να παιδαγωγεί με πραότητα εκείνους, που αντιτίθενται εις την αλήθειαν, μήπως και ο Θεός τους δώσει κάποτε μετάνοιαν, δια να γνωρίσουν έτσι καλά την αλήθειαν και εξυπνήσουν και συνέλθουν από την παγίδα του διαβόλου, από τον οποίον έχουν συλληφθεί ως δούλοι, δια να πράττουν το θέλημά του.)

Β' Επιστολή Προς Τιμόθεον 2,23-26
Πόθεν πόλεμοι καὶ μάχαι ἐν ὑμῖν; οὐκ ἐντεῦθεν ἐκ τῶν ἡδονῶν ὑμῶν τῶν στρατευομένων ἐν τοῖς μέλεσιν ὑμῶν; (Από που προέρχονται και γεννώνται μεταξύ σας εχθρικέ καταστάσεις, έριδες και συγκρούσεις; Δεν προέρχονται από αυτήν την αιτίαν, δηλαδή από τας εμπαθείς επιθυμίας αμαρτωλών ηδονών, άι οποίαι επιθυμίαι έχουν επιστρατευθή και διεξάγουν πόλεμον μέσα εις τα μέλη σας, δια να σας υποδουλώσουν εις την φαυλότητα;)

Επιστολή Ιακώβου 4,1
Όπου γὰρ ζῆλος καὶ ἐριθεία, ἐκεῖ ἀκαταστασία καὶ πᾶν φαῦλον πρᾶγμα. (Διότι όπου υπάρχει ζηλοφθονία και φατριασμός και εριστικότης, εκεί επικρατεί ακαταστασία και αναταραχή και κάθε φαύλο πράγμα.)

Επιστολή Ιακώβου 3,16
Μὴ διαμάχου μετὰ ἀνθρώπου γλωσσώδους καὶ μὴ ἐπιστοιβάσῃς ἐπὶ τὸ πῦρ αὐτοῦ ξύλα. (Μη μάχεσαι εναντίον ανθρώπου αθυροστόμου και αυθάδους, και μη με τα λόγια και την συμπεριφοράν σου στοιβάζεις ξύλα εις την φωτιάν των παθών, που είναι αναμμένη μέσα του.)

Σοφία Σειράχ 8,3
Απόσχου ἀπὸ μάχης, καὶ ἐλαττώσεις ἁμαρτίας· ἄνθρωπος γὰρ θυμώδης ἐκκαύσει μάχην, καὶ ἀνὴρ ἁμαρτωλὸς ταράξει φίλους καὶ ἀνὰ μέσον εἰρηνευόντων ἐμβάλλει διαβολήν. (Να αποφεύγεις τας φιλονικίας και έτσι θα περιορίσεις πάρα πολύ τας αμαρτίας σου. Διότι άνθρωπος εριστικός και θυμώδης ρίπτει έλαιον εις την φωτιάν και ανάπτει μάχας. Άνθρωπος αμαρτωλός και φιλόνικος δημιουργεί αναταραχήν και μεταξύ των φίλων· όπως επίσης και μεταξύ ανθρώπων που ζουν ειρηνικώς διασπείρει διαβολάς.)

Σοφία Σειράχ 28,8-9
Φιλαμαρτήμων χαίρει μάχαις, [ὑψῶν δὲ θύραν αὐτοῦ ζητεῖ συντριβήν]. (Όποιος αγαπά τας αμαρτίας, χαίρει εις τας έριδας και τας φιλονικίας. Εκείνος που δια λόγους επιδείξεως κατασκευάζει υψηλόν και αρχοντικόν το σπίτι του, επιζητεί μόνος την συντριβήν του.)

Παροιμίες 17,19
Τα (πολλά) λόγια είναι οι σπόροι του καυγά.

Νεπαλική παροιμία
/
2

Βλέπετε 1 - 33 από τα 55 αποτελέσματα