Περί...

Loading...
Περί Φαγητού
Κοινοποίηση
Στο πολυχορτασμένο σώμα δεν κατοικεί το Πνεύμα το Άγιο, έστω και αν είναι κανείς ενάρετος. Για να γίνεις ναός του Θεού, πρέπει και η ψυχή σου και το σώμα σου να είναι καθαρά.
Το τραπέζι, όπου δεν μνημονεύεται ο Θεός, δεν διαφέρει σε τίποτα από ένα παχνί ζώων.
Πολυφαγία είναι, το να μην έχει κάποιος μέτρο όταν τρώει επιπλέον φαγητά, η λαιμαργία είναι η μανία, το να γεμίζει ο λαιμός και η γαστριμαργία είναι, το να μην συγκρατείσαι ως προς την τροφή.
Δεν δημιουργηθήκαμε και δεν ζούμε, για να φάμε και να πιούμε, αλλά το αντίθετο. Τρώμε, για να ζούμε. Η ζωή δεν είναι για το φαγητό, αλλά το φαγητό είναι για τη ζωή.
Ας είναι γεμάτο το τραπέζι σου από χωλούς και ανάπηρους. Δια μέσου αυτών έρχεται ο Χριστός στο σπίτι σου και όχι δια μέσου των πλουσίων.
Σφράγισε το φαγητό (σταύρωσέ το), ευχαρίστησε τον Θεό, δόξασέ Τον και αμέσως κάθε ακαθαρσία φεύγει. Καμμία τροφή δεν είναι θρησκευτικά ακάθαρτη, όταν την δεχόμαστε με ευχαριστία, με προσευχή, με το σημείο του σταυρού.
Όταν καθίσεις να φας, να εκφράσεις τις ευχαριστίες προς τον Θεό και έτσι θα λάβεις πολλή ευλογία στην ψυχή και στο σώμα. Τραπέζι που αρχίζει και τελειώνει με την προσευχή, ποτέ δεν θα δοκιμάσει στερήσεις, αλλά θα φέρει σε εμάς όλα τα αγαθά αφθονότερα από όσο μια πηγή αναβλύζει το νερό.
Μετά το φαγητό πρέπει να ακολουθούν οι προσευχές και η ανάγνωση των Θείων Γραφών και όχι ο ύπνος.
Λένε, ότι έχουν ηδονή οι απολαύσεις των φαγητών. Δεν είναι τόσες πολλές οι απολαύσεις, όσες είναι οι δυσκολίες. Άλλωστε, η ηδονή φτάνει μέχρι τον φάρυγγα, μέχρι την γλώσσα. Όταν σηκώσουν το τραπέζι ή φαγωθούν όλα τα φαγητά, θα είσαι το ίδιο με εκείνον που δεν πήρε μέρος στο τραπέζι ή μάλλον πολύ χειρότερα...
Το να τρώει κανείς τόσο μόνο, όσο είναι αρκετό, είναι και τροφή και ευχαρίστηση και υγεία. Το περισσότερο είναι βλάβη, αηδία και αρρώστεια. Και το χειρότερο, μαζί με το σώμα παρασύρει και την ψυχή εις τον όλεθρον. Και όπως η πολύ υγρή γη, γεννάει σκουλήκια, έτσι όταν η έμφυτος επιθυμία του σώματος, διαβρέχεται από την άφθονη τροφή, γεννά τις ηδονές. Και όταν το σώμα γίνει μαλθακότερο, κατ' ανάγκη και η ψυχή δοκιμάζει την ίδια φθορά.
Από πού προέρχονται οι μοιχείες, οι πορνείες, οι πλεονεξίες, οι φόνοι, οι ληστείες και κάθε διαφθορά της ψυχής; Προέρχονται από την πολυφαγία...
Η φύση έχει μέτρα. Το περισσότερο που τρώμε, δεν γίνεται τροφή, αλλά φθορά και κόπρανα. Να τρέφεις λοιπόν το σώμα σου, όχι να το καταστρέφεις. Γι' αυτό άλλωστε ονομάστηκε τροφή, όχι για να σκοτώνουμε το σώμα, αλλά για να το τρέφουμε. Γι' αυτό νομίζω, ότι αποβάλλεται η τροφή σε περιττώματα, για να μην γίνουμε εραστές της τρυφής και της καλοπεράσεως.
Όσοι τρώνε πολλά φαγητά, ασθενεί η σάρκα τους και τελικά τα ίδια τα εδέσματα, κατατρώνε την σάρκα τους.
Η ψυχή με τίποτα δεν ταπεινώνεται, αν δεν μειώσει την τροφή του σώματός της.
Όταν θλίβεται η κοιλιά ταπεινώνεται η καρδιά. Και όταν η κοιλιά ικανοποιείται, ο νους υπερηφανεύεται.
Και αυτή η απόλαυση του φαγητού στην τράπεζα, ας σου υπενθυμίζει το θλιβερό εκείνο φαγητό, που θα κάνουν τα σκουλήκια το σώμα σου και τότε λιγότερο θα φας.
Όταν λάβεις θέση σε πλούσιο τραπέζι, φέρε μπρος σου την μνήμη του θανάτου και της Κρίσεως. Ίσως έτσι να συγκρατήσεις λίγο το πάθος. Και ενώ πίνεις, μην πάψεις να θυμάσαι το όξος και τη χολή του Δεσπότου σου. Έτσι ή θα εγκρατευτείς ή τουλάχιστον αν δεν εγκρατευτείς, θα ταπεινωθείς, αναστενάζοντας (συγκρίνοντας την πολυφαγία σου με το πάθος του Χριστού).
Τα περισσότερα από τα φαγητά που "φουσκώνουν" την κοιλιά, ερεθίζουν τη σάρκα.
Όπως από το πλήθος της κοπριάς προέρχονται πλήθος σκουλήκια, έτσι και από το πλήθος των φαγητών, προέρχονται πλήθος αμαρτωλών πτώσεων και πονηρών λογισμών και ακαθάρτων ονείρων.
Η ποικιλία των φαγητών τεντώνει το στομάχι και φέρνει όρεξη, αλλά και δημιουργεί χαύνωση και πηρώσεις. Αν τρως ένα είδους φαγητού, αυτό βοηθάει να κόψεις την όρεξη.
Όταν μαγειρεύει και λέει κανείς συνέχεια την ευχή, αγιάζεται το φαγητό που κάνει και αγιάζονται και αυτοί που θα το φάνε.
Είναι διάλυση της οικογενείας, να έρχεται ο καθένας στο σπίτι, όποια ώρα θέλει και να τρώει μόνος του, χωρίς να υπάρχει λόγος.
Θυμάμαι μικρός όταν καθόμασταν όλοι μαζί στο τραπέζι, κάναμε πρώτα προσευχή και ύστερα αρχίζαμε να τρώμε. Αν άρχιζε κανείς να τρώει, πριν ευλογηθεί το τραπέζι, λέγαμε: «αυτός επόρνευσε». Την έλλειψη εγκρατείας, την θεωρούσαμε πορνεία!
Το στομάχι δεν χαλάει από τις νηστείες. Όταν όμως κανείς στενοχωριέται, πρέπει να τρώει, διότι στάζει χολή συνέχεια, η οποία πρέπει να στάζει μόνο κατά την πέψη και έτσι καταστρέφονται τα τοιχώματα του στομάχου και πονάει. Πρέπει να τρώει κανείς ανάλογα με την (πνευματική) κατάσταση που βρίσκεται. Μπορεί να εγκρατευτεί κανείς και να φάει λιγότερο; Ας φάει λιγότερο. Όταν κανείς προχωρήσει (πνευματικά), τρώει λίγο φαγητό και διατηρείται σαν να τρώει κανονικά, διότι τρέφεται πνευματικά και η λίγη τροφή του, είναι αρκετή προς συντήρηση.
Η ευχαρίστηση από το λιτό φαγητό είναι μεγαλύτερη από την ευχαρίστηση που δίνουν τα καλύτερα φαγητά. Όταν ήμουν μικρός έφευγα στο δάσος και έτρωγα μόνο ένα κομμάτι κουλούρα, ω, δεν ήθελα τίποτε άλλο! Τα καλύτερα φαγητά, δεν μπορούσαν να αντικαταστήσουν εκείνη την πνευματική ευχαρίστηση που ένοιωθα. Αλλά το έκανα με χαρά! Πολλοί άνθρωποι όμως δεν έχουν αισθανθεί την ευχαρίστηση του ελαφρού στομαχιού. Στην αρχή, όταν τρώνε κάτι νόστιμο, αισθάνονται μια ευχαρίστηση και μετά μπαίνει η λαιμαργία, η γαστριμαργία, τρώνε πολύ και ιδίως όταν είναι ηλικιωμένοι, νοιώθουν βάρος και έτσι στερούνται την ευχαρίστηση του ελαφρού στομαχιού.
Ο άνθρωπος έναν λόγο δεν σηκώνει. Τον έναν δεν τον χωνεύει, τον άλλον δεν τον χωνεύει, ενώ το καημένο το στομάχι, ό,τι του ρίχνουμε, το υπομένει. Το ρωτήσαμε αν τα χωνεύει; Το στομάχι δηλ. που δεν έχει λογική, μας περνάει στην αρετή και αγωνίζεται όλα να τα χωνέψει. Και αν δεν ταιριάζει το ένα είδος (φαγητού) με το άλλο, όταν μπουν μέσα (στο στομάχι), μαλώνουν και τί να κάνει τότε και εκείνο; Αρχίζει μετά η βαρυστομαχιά...
Οι Πατέρες μας, δεν έχουν παραδώσει σε όλους έναν κανόνα νηστείας, ούτε έναν τρόπο διατροφής, ούτε την έλλειψη μέτρου, γιατί δεν έχουν όλοι την ίδια δύναμη, λόγω είτε ηλικίας, είτε ασθένειας, είτε καλύτερης συνήθειας του σώματος. Έχουν όμως παραδώσει σε όλους ένα σκοπό, ν' αποφεύγουμε την αφθονία και ν' αποστρεφόμαστε το χορτασμό της κοιλιάς. Η ασθένεια του σώματος, δεν είναι αντίθετη με την καθαρότητα της καρδιάς, όταν δώσουμε στο σώμα εκείνα που απαιτεί ή ασθένεια, όχι ό,τι θέλει ή ηδονή. Τις τροφές, τις χρησιμοποιούμε τόσο, όσο χρειάζεται για να ζήσουμε, όχι για να σκλαβωθούμε στις ορμές της επιθυμίας. Η μετρημένη και μέσα σε λογικά όρια τροφή, βοηθάει στην υγεία του σώματος, δεν αφαιρεί την αγιότητα.
Ακριβής κανόνας εγκράτειας, παραδομένος από τους Πατέρες, είναι τούτος: Αυτός που τρώει, να σταματήσει όσο έχει ακόμα λίγη όρεξη, πριν δηλαδή χορτάσει. Να τρώμε τόσο όσα χρειάζεται για να συντηρηθούμε, πριν να αισθανθούμε κορεσμό. Και ο Απόστολος, που είπε να μην φροντίζουμε για την ικανοποίηση των επιθυμιών της σάρκας (Ρωμ. 13,14), δεν εμπόδισε την αναγκαία κυβέρνηση της ζωής, αλλ' απαγόρευσε την φιλήδονη φροντίδα.
Η υπερβολική τροφή γεννά παντοτε τα σπέρματα της ααωτείας και σκοτίζει το πνεύμα, ώστε να μην μπορεί πια αυτό να τηρήσει τον κανόνα της διάκρισης. Αιτία της ακαταστασίας και ασωτείας στα Σόδομα, υπήρξε ο κορεσμός από φαγητά. Ο Κύριος λέει: "Τα αμαρτήματα της πόλης των Σοδόμων, ήταν η υπερηφάνεια και η ασωτεία, λόγω της μεγάλης αφθονίας του άρτου" (Ιεζεκιήλ 16,49). Και επειδή ο κορεσμός του άρτου άναψε στο σώμα των Σοδομιτών ακατάσβεστη φλόγα, ο Θεός επέτρεψε να καούν όλοι τους μέσα σε φωτιά από θειάφι, που έπεσε από τον Ουρανό.
Δεν πρέπει με πολλά φαγητά να τρέφεις το σώμα σου, γιατί όταν γεμίζει η κοιλιά, οδηγείσαι σε πνευματικό ύπνο...
Όταν κανείς τρώει με μέτρο και με προσευχή, φροντίζει την υγεία και της ψυχής και του σώματός του. Χωρίς μέτρο όμως, αφαιρεί και αυτή την αγιοσύνη αλλά και την σωματική υγεία του.
/
4

Βλέπετε 1 - 33 από τα 116 αποτελέσματα