Περί...

Loading...
Περί Ευγνωμοσύνης στο Θεό
Κοινοποίηση
Ευχαριστώ και πάλι τον Καλό Θεό, που δεν με σιχαίνεται (το μυξιάρικο παιδί Του), αλλά σαν φιλόστοργος Πατέρα, με οικονομάει πάντα με ευλογίες και (μάλιστα τις) πιο πολλές, στις Λαμπρές ημέρες.
Προσπαθώ να συντρίβομαι μπροστά στο Θεό, απλώνοντας τις αμαρτίες και τις αχαριστίες μου, να ζητώ ταπεινά το έλεός Του και να Τον ευγνωμονώ δοξολογώντας.
Εγώ ζητώ από τον Θεό να με αξιώσει να ζήσω, όπως θέλει Εκείνος, εις ένδειξη ευγνωμοσύνης για όσα μου έδωσε από μικρό παιδί. Και ύστερα ας με βάλει στην κόλαση, διότι αυτή μου αξίζει... Και μέσα όμως στην κόλαση, ας είμαι στο πιο βαθύ σκοτάδι, ας έχω όλους τους πόνους, μόνο ένα θα ήθελα: να μπορώ να δοξάζω τον Θεό.
Όταν νιώσει κανείς τις μεγάλες ευλογίες του Θεού, δυναμώνει, θερμαίνεται η καρδιά του και φθάνει στην αδιάλλειπτη προσευχή. Όλοι οι άνθρωποι δέχονται τις πλούσιες ευλογίες του Θεού, αλλά λίγοι ευχαριστούν τον Θεό και είναι ευχαριστημένοι και χαρούμενοι κοντά στο Χριστό.
Όποιος αισθάνεται ευγνωμοσύνη προς τον πλησίον του για μια μικρή ευεργεσία που του κάνει, αναμφιβόλως η ευγνωμοσύνη του προς τον Χριστό, ο Οποίος του έδωσε και του δίνει άφθονες ευλογίες, θα είναι απείρως μεγαλύτερη...
Ο Θεός κάθε στιγμή χαϊδεύει με την αγάπη Του τις καρδιές όλων των ανθρώπων, αλλά εμείς δεν το καταλαβαίνουμε, γιατί οι καρδιές μας έχουν πιάσει πουρί. Όταν καθαρίσει την καρδιά του ο άνθρωπος, συγκινείται, διαλύεται, τρελλαίνεται, γιατί βλέπει τις ευεργεσίες, τις καλοσύνες του Θεού, που όλους τους αγαπά το ίδιο. Γι' αυτούς που ταλαιπωρούνται, πονάει• γι' αυτούς που ζουν πνευματική ζωή, χαίρεται. Είναι αρκετό και μόνο οι ευεργεσίες του Θεού, εάν τις σκεφτεί μια φιλότιμη ψυχή, να την τινάξουν στον αέρα• πόσο μάλλον, εάν σκεφτεί και τις πολλές της αμαρτίες και την πολλή ευσπλαγχνία του Θεού! Όταν βλέπει ο άνθρωπος την φροντίδα του Θεού, αν έχουν καθαρίσει τα μάτια της ψυχής του, αισθάνεται και ζει όλη την Θεία Πρόνοια με την ξεφλουδισμένη ευαίσθητη καρδιά του και διαλύεται πια από ευγνωμοσύνη• παλαβώνει με την καλή έννοια. Γιατί οι δωρεές του Θεού, όταν ο άνθρωπος τις αισθάνεται, δημιουργούν ρωγμή στην καρδιά του, την ραγίζουν. Έπειτα, καθώς το χέρι του Θεού χαϊδεύει την φιλότιμη καρδιά του και εγγίζει την ρωγμή, τινάζεται εσωτερικά ο άνθρωπος και μεγαλώνει η ευγνωμοσύνη του προς τον Θεό. Όσοι αγωνίζονται και συναισθάνονται την αμαρτωλότητά τους και τις ευεργεσίες του Θεού και εμπιστεύονται τον εαυτό τους στην μεγάλη Του ευσπλαγχνία, ανεβάζουν την ψυχή τους στον Παράδεισο με πολλή σιγουριά και με λιγότερο κόπο σωματικό.
Στην εποχή μας δεν πέρασαν οι άνθρωποι ούτε πολέμους, ούτε πείνα και λένε ότι δεν έχουν ανάγκη και από τον Θεό. Τα έχουν όλα και γι' αυτό δεν εκτιμούν τίποτε. Αν όμως έρθει δύσκολος καιρός, πείνα κ.λ.π. και δεν έχουν τι να φάνε, τότε θα εκτιμήσουν και το ψωμί και την μαρμελάδα και όσα θα στερηθούν. Άμα δεν δοξάζουμε τον Θεό, επιτρέπει ο Θεός να έρθει μια δοκιμασία, για να εκτιμήσουμε τα πράγματα. Ενώ, όταν τα εκτιμούμε, δεν επιτρέπει ο Θεός να συμβεί τίποτε το κακό.
Η δοξολογία αγιάζει τα πάντα. Με την δοξολογία, διαλύεται ο άνθρωπος από ευγνωμοσύνη, παλαβώνει με την καλή έννοια, πανηγυρίζει τα πάντα. Και όταν ο άνθρωπος ευχαριστεί τον Θεό, ακόμη και για τα λίγα, έρχεται μετά τόσο πλούσια η ευλογία του Θεού, που δεν μπορεί να την αντέξει· και τότε, ο διάβολος δεν μπορεί πια να σταθεί και φεύγει.
Στο χώρο της δοξολογίας υπάρχουν δύο καταστάσεις. Αν ο άνθρωπος δεν περάσει από την πρώτη, δεν μπορεί να φτάσει στην δεύτερη. Στην πρώτη κατάσταση, έχει κανείς πίκρες, αλλά όλα τα παίρνει δεξιά. Βάζει καλό λογισμό, ρίχνει το βάρος στον εαυτόν του, ταπεινώνεται μετανοεί και ευχαριστεί για όλα τον Θεό: ''Θεέ μου λέει, Σε ευχαριστώ! Εξ αμαρτιών μου τα περνάω αυτά... Μου χρειάζονται περισσότερα, αλλά δεν αντέχω. Σε παρακακαλώ, δώσε μου υπομονή και δύναμη, για να αντέξω...''. Τότε βομβαρδίζεται από την Θεία παρηγοριά και περνάει στην δεύτερη κατάσταση. Στην δεύτερη κατάσταση, βρίσκονται όσοι έχουν περάσει το στάδιο της μετανοίας και ένοιωσαν την Θεία παρηγοριά, που φέρνει η άφεση των αμαρτιών. Πέρασαν δηλ. από το χαροποιό πένθος και έφτασαν στην δοξολογία. Τότε ο άνθρωπος δεν έχει πίκρες, αλλά νοιώθει μια Θεία αγαλλίαση, μια ευγνωμοσύνη προς τον Θεό, που δεν μπορεί να την αντέξει. Λέει συνέχεια το ''Δόξα σοι ο Θεός!'', ευχαριστεί τον Θεό για τις μεγάλες Του ευεργεσίες, για την μεγάλη Του αγάπη και μετά μόνη της η ψυχή κινείται στην ευχή, στην δοξολογία του Θεού ή ζητά συγχώρεση από τον Θεό, γιατί δεν ανταποκρίθηκε στις ευλογίες Του.
Πολλοί ούτε καν καταλαβαίνουν από τι μπόρες μας γλυτώνει ο Θεός και ούτε καν το σκέφτονται, για να δοξολογήσουν τον Θεό.
Το θυμίαμα που καίμε, το ανάβουμε για δοξολογία στον Θεό. Τον δοξολογούμε και Τον ευγνωμονούμε για τις μεγάλες ευεργεσίες Του σε όλο τον κόσμο. Το θυμίαμα είναι και αυτό μια προσφορά.
Στην Ήπειρο γνώριζα 2 γεωργούς. Ο ένας ήταν οικογενειάρχης και είχε ένα-δυό χωραφάκια και εμπιστευόταν τα πάντα στον Θεό. Εργαζόταν, όσο μπορούσε, χωρίς άγχος. «Θα κάνω ό,τι προλάβω», έλεγε. Μερικές φορές άλλα δεμάτια σάπιζαν από την βροχή, γιατί δεν προλάβαινε να τα μαζέψει, άλλα του τα σκόρπιζε ο αέρας και όμως για όλα έλεγε «δόξα Σοι ο Θεός» και όλα του πήγαιναν καλά. Ο άλλος είχε πολλά κτήματα, αγελάδες κ.λπ., δεν είχε και παιδιά. Αν τον ρωτούσες «πώς τα πάς;», «άσ' τα, μην τα ρωτάς», απαντούσε· ποτέ δεν έλεγε «δόξα Σοι ο Θεός», όλο γκρίνια ήταν. Και να δείτε, άλλοτε του ψοφούσε η αγελάδα, άλλοτε του συνέβαινε το ένα, άλλοτε το άλλο. Όλα τα είχε, αλλά προκοπή δεν έκανε. Γι' αυτό λέω, η δοξολογία είναι μεγάλη υπόθεση. Από μας εξαρτάται, αν γευτούμε ή όχι τις ευλογίες που μας δίνει ο Θεός.
Προπαντός να είστε ευγνώμονες όταν θλίβεστε, διότι μέσω της οδύνης θα αισθανθείτε εναργέστερα την σπεύδουσα σε βοήθεια Χάρη.
Όταν με ευχαριστία πλαγιάσεις στο στρώμα σου, τότε φέρνοντας μπροστά σου τις ευεργεσίες και την τόση Πρόνοια του Θεού, γεμίζεις από καλές σκέψεις και χαίρεσαι περισσότερο και ευφραίνεσαι. Και γίνεται ο ύπνος του σώματος, νηφαλιότητα και αγρυπνία της ψυχής και το κλείσιμο των ματιών σου, αληθινή όραση του Θεού και η σιωπή σου, κυοφορώντας το αγαθό, προσφέρει ολόψυχα, με πνευματική αίσθηση, δόξα που ανυψώνεται στο Θεό των όλων. Γιατί όταν λείπει η κακία, η ευχαριστία και μόνη της, αρέσει στο Θεό παραπάνω από κάθε πολυτελή θυσία.
Ο αληθινά λογικός άνθρωπος μια μόνο φροντίδα έχει, να υπακούει και να είναι αρεστός στο Θεό, τον Κύριο των όλων, και σε τούτο και μόνο να ασκεί την ψυχή του, πως να γίνει αρεστός στο Θεό, ευχαριστώντας Τον για την μεγάλη και εξαιρετική πρόνοιά Του και την κυβέρνηση όλου του κόσμου, όποια κι αν είναι η θέση του στη ζωή. Γιατί είναι παράλογο, να ευχαριστούμε τους γιατρούς όταν μας δίνουν τα πικρά και αηδιαστικά φάρμακα για χάρη της υγείας του σώματός μας, να είμαστε όμως αχάριστοι στο Θεό για όσα φαίνονται σ' εμάς δυσάρεστα και να μην αναγνωρίζουμε ότι τα πάντα γίνονται όπως πρέπει και προς το συμφέρον μας σύμφωνα με την πρόνοιά Του. Γιατί η αναγνώριση αυτή και η πίστη στο Θεό είναι η σωτηρία και η τελειότητα της ψυχής.
Βλέποντας ο Θεός, ότι αυτά που κατορθώνεις εσύ με τη δύναμη τα αποδίδεις στο Θεό, και Αυτός με τη σειρά Του σου χαρίζει τα δικά Του, τα πνευματικά, τα Θεία.
Ο Χριστιανός οφείλει να δοξάζει τον Θεό και με το σώμα του και με το πνεύμα του. Άλλωστε και τα δύο ανήκουν στον Θεό και επομένως δεν έχει εξουσία να τα ατιμάζει ή να τα διαφθείρει, αλλά ως άγια και ιερά πρέπει να τα χρησιμοποιεί με πολλή ευχαριστία.
Τίποτε δεν είναι αγιότερο από εκείνη τη γλώσσα, που ευχαριστεί τον Θεό στις συμφορές. Πράγματι δεν διαφέρει σε τίποτε από την γλώσσα των μαρτύρων, γιατί όμοια με εκείνη, στεφανώνεται και αυτή, καθώς και αυτή στάθηκε από πάνω της δήμιος, αναγκάζοντάς της, να αρνηθεί τον Θεό με την βλασφημία. Αν λοιπόν υπομένεις τους πόνους και ευχαριστήσεις τον Θεό, έλαβες στέφανο μαρτυρίου.
Στόμα που ευχαριστεί διαπαντός, δέχεται ευλογία από τον Θεό και καρδιά που επιμένει στην ευχαριστία, κατοικείται από την Χάρη.
Κανένα δώρημα του Θεού δεν μένει χωρίς προσθήκη, εκτός του στερημένου ευχαριστίας προς τον Θεό. Όταν ο άνθρωπος ευχαριστεί και δοξάζει το Θεό για τα δώρα που του έχει δώσει, τότε ο Θεός για την ευγνωμοσύνη που του δείχνει ο άνθρωπος, κατά κάποιο τρόπο ''ερεθίζεται'', στο να τον δώσει περισσότερα δώρα.
Το ''αλληλούια'' είναι δοξολογία του αοράτου Θεού. Λέγεται, ότι όπως τα Χερουβείμ λένε το «άγιος, άγιος, άγιος», οι άγγελοι υμνούν τον Θεό μ' αυτή την λέξη. Αυτό μας το παρέδωσαν Άγιοι Πατέρες, οι οποίοι το άκουσαν οι ίδιοι, όπως ο Ησαΐας τα Σεραφείμ (Ησ. 6,3). Διαιρείται δε το αλληλούια ως εξής. «Αλ», Θεός, «ηλ», ισχυρός, «ούια», κραταιός.
Όπως εκείνοι που αμαρτάνουν οφείλουν να τρέμουν γιατί παρόργισαν τον Θεό, έτσι και αυτοί που τους σκέπασε και τους φύλαξε η Χάρη για την αδυναμία τους και την ετοιμότητά τους προς απόγνωση, οφείλουν να τρέμουν περισσότερο, γιατί χρωστούν πολλά.
Η ευγνωμοσύνη στον Θεό, για τα δώρα που λαμβάνουμε από Εκείνον, είναι ένα δοχείο, στο οποίο η Θεία Ευλογία εναποθέτει νέες.
Όσο μεγαλύτερη ευγνωμοσύνη νιώθει ο άνθρωπος, τόσο πιο κοντά βρίσκεται στην τελειότητα.
Κάποιοι έχουν την συνήθεια να ευχαριστούν το Θεό µόνο τότε, που ο Θεός τους δίνει, αλλά όχι και όταν ο Θεός τους παίρνει. Τον ευχαριστούν µόνο όταν τους ''χαϊδεύει'' και όχι όταν τους τιµωρεί. Επίσης Τον ευχαριστούν µόνο όταν ο Θεός σαν γιατρός επουλώνει τις πληγές τους και όχι όταν µε κοφτερό µαχαίρι αφαιρεί το µολυσµένο ιστό από το σώµα τους. Τέτοια ιδιοτελή ευχαριστία προσβάλλει τον Θεό. Ο Θεός προνοεί πάντα για το δικό µας καλό, για τη δική µας αιώνια σωτηρία και όταν µας ''χαϊδεύει'' και όταν µας τιµωρεί. Εµείς λοιπόν σαν νοήµονα όντα που είµαστε, είναι καλό να ευχαριστούµε το Θεό πάντοτε και για όλα, όπως παροτρύνει και ο Απόστολος Παύλος: ''Να ευχαριστείτε πάντοτε και για όλα το Θεό και Πατέρα στο όνοµα του Κυρίου µας Ιησού Χριστού.
Τί είναι η ψευδής ευγνωμοσύνη στον Θεό; Το να ευχαριστεί κανείς τον Θεό, μονάχα με τα χείλη για τα αγαθά που έλαβε και να χρησιμοποιεί αυτά τα αγαθά, μονάχα για τον εαυτόν του, χωρίς να νοιάζεται για τον πλησίον του. Το να λαμβάνει και να φυλάει για δική του αποκλειστική χρήση, στερώντας έτσι τους αδελφούς του απ' αυτά. Αυτή η ευχαριστία είναι ψευδής, ασεβής και προκαλεί απαρέσκεια στον Θεό. Τί να τις κάνει ο Θεός τις ευχαριστίες μας, όταν δείχνουμε έσχατη αχαριστία στην πράξη και κακή διάθεση; Όταν δεν δίνουμε στους άλλους από εκείνα, που μας δίνει ο Θεός...; Και πόσοι τέτοιοι ''ευγνώμονες'' ή μάλλον αχάριστοι άνθρωποι υπάρχουν!
Μην λησμονείς ποτέ, ότι κάθε στιγμή και για αναρίθμητα πράγματα είσαι χρεώστης στον Θεό: για κάθε αναπνοή, για κάθε ακτίνα ηλίου που σε θερμαίνει, για κάθε μπουκιά ψωμιού, για κάθε καλή σκέψη, για κάθε άγιο αίσθημα, για κάθε αγαθό έργο, τέλος για κάθε δωρεά της χάριτος που γαληνεύει και χαροποιεί την καρδιά σου. Εκείνος σε ενισχύει στον αγώνα σου, κατασιγάζει τα πάθη σου, σε φέρνει σε επικοινωνία με τον ουρανό. Πιο πολύ όμως πρέπει να ευγνωμονείς τον Κύριο, επειδή πρώτα σου χάρισε τη ζωή, την βιολογική ύπαρξη και έπειτα σε αναγέννησε με το Άγιο Βάπτισμα, σε ένωσε με το σώμα της Εκκλησίας, σε έκαμε παιδί Του, έτσι «ώστε ουκέτι ει δούλος, αλλ' υιός ει δε υιός, και κληρονόμος Θεού δια Χριστού» (Γαλ. 4,7).
Κάθε στιγμή είμαι οφειλέτης στον Κύριο, πνευματικά και σωματικά. Πνευματικά για τις αμαρτίες μου, σωματικά επειδή λαμβάνω χάρισμα όλες τις υλικές δωρεές Του, όπως τροφή, χρήματα, ρούχα, αέρα, ζέστη, φως και γενικά όλα τα χρειαζούμενα της ζωής. Πώς τότε θα μπορούσα να μην νοιώθω χαρά, το να συγχωρώ 'τα οφειλήματα' των αδελφών μου, τόσο τα πνευματικά όσο και τα υλικά, όταν ο Κύριος μου συγχωρεί αμέτρητες φορές το πλήθος των αμαρτημάτων μου; Πώς μπορώ να κάνω αλλιώς, από το να δίνω ελεύθερα τα δώρα που ανήκουν στον Κύριο, όταν Εκείνος μου χορηγεί ελεύθερα, αμέτρητες πνευματικές και υλικές ευλογίες; Θα ήμουν άλογο κτήνος αν συμπεριφερόμουν διαφορετικά.
Αδελφοί! Ας εθιστούμε στην ακατάπαυστη δοξολογία του Θεού. Στις θλίψεις μας, ας χρησιμοποιούμε αυτό το όπλο. Με την δοξολογία του Θεού, ας διώχνουμε μακριά τους αόρατους εχθρούς μας και ιδιαίτερα εκείνους, που προσπαθούν να μας λυγίσουν με τη λύπη, την ολιγοψυχία, την αγανάκτηση, την απελπισία. Ας καθαριζόμαστε ψυχικά με τα δάκρυα, με την προσευχή, με τη μελέτη της Αγίας Γραφής κα των Πατερικών κειμένων. Έτσι θα βλέπουμε ολοκάθαρα την Πρόνοια του Θεού, ο Οποίος όλα τα παρακολουθεί, όλα τα εξουσιάζει, όλα τα διακυβερνά, όλα τα κατευθύνει, σύμφωνα με τις ανεξιχνίαστες βουλές και κρίσεις Του, προς σκοπούς γνωστούς μόνο σε Εκείνον. Και βλέποντας την Θεία Πρόνοια, θα θαυμάζουμε το μεγαλείο του ακατάληπτου Θεού και θα Τον δοξολογούμε παντοτινά...
Όποιος πίνει το ποτήρι των θλίψεων, με ευγνωμοσύνη προς τον Θεό και με ευχές προς τους αδελφούς που του το προσφέρουν, αυτός έφτασε στην αγία ανάπαυση, στη χάρη της ειρήνης του Χριστού και από τώρα κιόλας, απολαμβάνει τον πνευματικό παράδεισο του Θεού.
Ο Όσιος Ελεάζαρ της Σκήτης του Ανζέρσκ βγήκε μια νύχτα στον εξώστη του κελλιού του και ατενίζοντας την ομορφιά και την γαλήνη της φύσεως, της Σκήτης του Ανζέρσκ, που τον περιέβαλλε, αισθάνθηκε συγκίνηση μέχρι του σημείου να δακρύσει. Και μέσα από την καρδιά του που πλημμύρισε από Θεία αγάπη, βγήκε ένας βαθύς αναστεναγμός: «Ω Κύριε, τι ομορφιά είναι αυτή που έχεις δημιουργήσει για εμάς! Με τί μέσα και τί τρόπους μπορώ εγώ, ένα αξιοκαταφρόνητο σκουλήκι, να Σε ευχαριστήσω, για όλα τα μεγάλα και πλούσια ελέη που μου έχεις δώσει;». Η δύναμη του αναστεναγμού και η προσευχή του Οσίου άνοιξαν τους ουρανούς και μπροστά στα μάτια της ψυχής του, εμφανίστηκαν μυριάδες Άγγελοι φωτεινοί, που έψαλλαν την μεγάλη αγγελική δοξολογία: ''Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία'', ενώ μια αόρατη φωνή είπε στον Όσιο: ''Και εσύ επίσης, Ελεάζαρ, να ευχαριστείς τον Πλάστη και Δημιουργό σου, μ' αυτά τα λόγια της δοξολογίας.''
/
4

Βλέπετε 1 - 33 από τα 114 αποτελέσματα