Περί...

Loading...
Περί Επίπληξης - Ελέγχου
Κοινοποίηση
Προφυλάξου και μη ελέγχεις κανέναν, για κανένα πράγμα. Η αγάπη δε θυμώνει, μήτε ελέγχει κανέναν με πάθος.
Βλέπεις τον αδερφό σου ότι οδηγείται στον γκρεμό, ότι ζει ζωή ακατάστατη, ότι δεν είναι σε θέση να διακρίνει το ορθό και δεν απλώνεις το χέρι σου να τον βοηθήσεις, δεν τον καλείς πλησίον σου, για να τον μαλώσεις, για να τον νουθετήσεις; Ώστε προτιμάς να μην τον πικράνεις και να μην φανείς δυσάρεστος σ' αυτόν, από την σωτηρία του; Και τότε ποιά συγχώρεση θα έχεις από τον Θεό και ποιά απολογία θα δώσεις ενώπιον Του;
Είναι υποχρεωμένος ο Χριστιανός να νουθετεί τον πλησίον του που αμαρτάνει, με σκοπό να διορθωθεί και όχι για κανέναν άλλο λόγο. Μέχρι και την καλημέρα να του κόψει, με σκοπό να διορθωθεί. Και αν τελικά δεν διορθώνεται, τον αφήνει στην ησυχία του, ωστόσο εκείνος έκανε αυτό που έπρεπε. Αυτό βέβαια, πρέπει να γίνεται με διάκριση και αγάπη, ώστε να μην παρουσιάζεται σαν δάσκαλος, και προϋποθέτει ότι και η δική του η ζωή είναι φωτεινή και ακέραια, ώστε να μην του προσάπτουν πράγματα και αμαρτίες, που αυ­τός υπο­δει­κνύ­ει σ' αυτούς.
Υπάρχει έλεγχος που γίνεται από κακία ή από άμυνα, και άλλος που γίνεται από φόβο Θεού και αγάπη για την αλήθεια.
Καλύτερα να προσεύχεσαι με αγάπη για τον συνάνθρωπό σου, παρά να τον ελέγχεις διαρκώς.
Εκείνος που από πονηριά σωπαίνει όταν ελέγχεται, κρύβει μνησικακία στην καρδιά του. Εκείνος όμως που με ειρήνη και πραότητα απολογείται (όταν ελέγχεται), είναι αμνησίκακος.
Οι καλοί άνθρωποι που αγαπούν το Θεό, ελέγχουν τους ανθρώπους για τις κακές πράξεις τους κατά πρόσωπο, όταν είναι παρόντες. Όταν όμως δεν είναι παρόντες, δεν τους κατηγορούν, αλλά ούτε και στους άλλους επιτρέπουν να τους κατηγορήσουν.
Οι περισσότεροι, επειδή δέχονται επιδράσεις δαιμονικές, δύσκολα δέχονται μια πνευματική συμβουλή ή μια παρατήρηση. Γι' αυτό και το μάλωμα πρέπει να γίνεται με αγάπη· η υπόδειξη του σφάλματος με λεπτό τρόπο, με γέλιο ή με ένα αστείο. Η αγάπη πληροφορεί, ενώ τα ψυχικά πάθη προδίδουν τον άνθρωπο. Όταν δεν υπάρχει αγάπη, η παρατήρηση μπορεί να γίνεται με όμορφο τρόπο, αλλά ο άλλος κλωτσάει, γιατί αισθάνεται το ανθρώπινο στοιχείο στην συμπεριφορά μας. Ενώ, όταν το μάλωμα γίνεται με πόνο και αγάπη, ο άλλος μπορεί να στενοχωριέται, αλλά στο βάθος δεν πληγώνεται, γιατί νιώθει την αγάπη.
Όταν βλέπουμε κάποιον να συμπεριφέρεται άσχημα, ανάλογα με το τι άνθρωπος είναι, θα του πούμε κάτι ή όχι. Χρειάζεται πολλή διάκριση και Θείο φωτισμό στην εποχή μας. Δεν είναι εύκολο και σε μια περίπτωση, όπως έχω δει, υπάρχουν πεντακόσιες υποπεριπτώσεις. Είναι μερικοί που μπορούν να διορθωθούν και άλλοι που δεν διορθώνονται και με μια δική μας παρατήρηση μπορεί να αντιδράσουν. Ιδίως αν κάποιος έχει εγωισμό και τον θίξεις, αντιδρά άσχημα. Ενώ καταλαβαίνει πολλές φορές ότι σφάλλει, από εγωισμό δεν υποχωρεί. Και όταν τα ελατήριά μας δεν είναι αγνά, δηλαδή μαζί με το ενδιαφέρον υπάρχει και υπερηφάνεια και η αγάπη δεν είναι καθαρή, δημιουργείται στον άλλον μεγάλη αντίδραση.
Ας μην πετροβολάμε τους ανθρώπου. Όποιος ελέγχει μπροστά σε άλλους κάποιον που αμάρτησε ή μιλάει με εμπάθεια για κάποιο πρόσωπο, αυτός δεν κινείται από το Πνεύμα του Θεού· κινείται από άλλο πνεύμα. Ο τρόπος της Εκκλησίας είναι η αγάπη· διαφέρει από τον τρόπο των νομικών.
Όταν ελέγχουμε κάποιον από αγάπη, με πόνο, είτε την καταλαβαίνει ο άλλος την αγάπη μας είτε όχι, η αλλοίωση γίνεται στην καρδιά του, επειδή κινούμαστε από καθαρή αγάπη. Ενώ ο έλεγχος που γίνεται χωρίς αγάπη, με εμπάθεια, τον κάνει τον άλλο θηρίο, γιατί η κακία μας προσκρούει στον εγωισμό του και τότε βγάζει σπίθες, και ανάβει η φωτιά, όπως όταν χτυπήσει ο πυριόβολος - το ατσάλι - στην στουρναρόπετρα.
Αν υπάρχουν αγνά ελατήρια και ταπείνωση, ή παρατήρηση βοηθάει τον άλλο· διαφορετικά, μπαίνει ο εγωισμός και φέρνει αντίθετο αποτέλεσμα. Να βγάλετε τον εαυτό σας, τον εγωισμό σας, από τις ενέργειές σας. Τότε θα κινείστε όλο από αγνά ελατήρια. Η αδιάκριτη συμπεριφορά τις περισσότερες φορές κάνει μεγαλύτερο κακό από τήν συμπεριφορά των τρελλών, που έχουν το ακαταλόγιστο και σπάζουν κεφάλια, διότι οι αδιάκριτοι με τα κοφτερά τους λόγια πληγώνουν ευαίσθητες ψυχές και πολλές φορές τις τραυματίζουν θανάσιμα, γιατί τις φέρνουν σε απόγνωση.
Για να πει κανείς στον άλλον να κάνει κάτι, πρέπει αυτός που θα το ακούσει, να είναι ταπεινός και αυτός που θα το πει, να είναι δέκα φορές πιο ταπεινός και να προσπαθεί να το εφαρμόζει αυτό που θα πει. Θα κάνω ενάμισι εγώ, για να πω στον άλλον να κάνει ένα και πάλι θα σκεφθώ αν το πώ. Βέβαια, ο έλεγχος γίνεται πάντοτε σε άνθρωπο που είναι δικός σου ή γνωστός.
Εάν ελέγξει αδιάκριτος άνθρωπος έναν ευαίσθητο, πολύ τον πληγώνει. Είναι σαν να παίρνει ένας άγριος άνθρωπος μια χοντρή συρματόβουρτσα, για να καθαρίσει μια μικρή τσίμπλα, από το μάτι του μωρού παιδιού. Γι' αυτό, τον πολύ ταπεινό και ευαίσθητο, δεν πρέπει να τον ελέγχουμε σκληρά, διότι μπορεί να φορτωθεί περισσότερο βάρος από ό,τι έσφαλλε και υπάρχει φόβος να καμφθεί. Τον εγωιστή και πεισματάρη δεν θα πρέπει να επιμένουμε να τον ταπεινώσουμε με λόγια, αλλά με προσευχή και ταπείνωση, γιατί εάν επιμένουμε, και αυτός θα αφρίζει και ο άλλος θα κουράζεται, θα ιδρώνει και θα στενοχωρείται.
Εκείνοι που ελέγχουν με αδιακρισία έχουν πνευματική σκότιση και κακία και βλέπουν τους ανθρώπους δυστυχώς σαν κούτσουρα. Και ενώ τους πελεκάνε αλύπητα και υποφέρουν οι άνθρωποι, αυτοί χαίρονται για το τετραγώνισμα που τους κάνουν, για «τον κυβισμό». Οι ελευθερωμένοι όμως άνθρωποι από τα πάθη τους, επειδή δεν έχουν κακία, το κακό το διορθώνουν με καλωσύνη. Αν δουν καμμιά φορά κάπου λίγη ακαθαρσία που δεν καθαρίζεται, την σκεπάζουν με καμμιά πλάκα, για να μην αηδιάσει και ο άλλος που θα την δει. Ενώ εκείνοι που ξεσκαλίζουν σκουπίδια, μοιάζουν με τις κότες...
Όταν μας κάνουν παρατήρηση, είτε σφάλλουμε, είτε όχι, να ζητάμε συγχώρηση και έτσι ταπεινωνόμαστε και χαριτωνόμαστε. Εκείνος που κινείται απλά και με καλούς λογισμούς, χαίρεται όταν τον μαλώνουν και τον κάνουν παρατήρηση. Εκείνος που δεν σηκώνει ένα λόγο, βρίσκεται σε νηπιακή πνευματική κατάσταση και θα δέρνεται συνέχεια από τον εγωισμό του, θα δέρνεται και από τους άλλους, αλλά και από το ταγκαλάκι, που θα τον ρίχνει από πειρασμό σε πειρασμό, για να αγανακτήσει και να χάσει τελικά και την ψυχή του.
Όταν ζητάμε να δικαιωθούμε σ' αυτήν τη ζωή και αποφεύγουμε την επίπληξη, αυτό φανερώνει, ότι έχουμε ολοζώντανο ακόμη το κοσμικό φρόνημα μέσα μας και εκείνη η λύπη τότε, δεν έχει καθόλου μετάνοια, αλλά ανθρωπαρέσκεια, η οποία δηλητηριάζει την ψυχή και το σώμα, με την χολή που στάζει.
Οι μεγάλοι στην ηλικία που δεν δέχονται ύβρεις και αυστηρές παρατηρήσεις, για να θεραπευτούν, ή για να λάβουν μισθό (όταν δεν φταίνε), είναι πιο ανόητοι και από τα μωρά παιδιά, που δεν θέλουν ούτε να ακούσουν τον γιατρό, διότι φοβούνται την ένεση (μην τους τρυπήσει με την βελόνα), και υποφέρουν τον πυρετό συνέχεια και τον βήχα.
Όσοι δεν δέχονται παρατηρήσεις, ούτε και από τους ανθρώπους που τους αγαπούν, τελικά παραμένουν στραβόξυλα και αχρηστεύονται μόνοι τους πνευματικά. Όπως οι σανίδες που δεν δέχονται το πλάνισμα του μαραγκού, για να γίνουν έπιπλα, καταφεύγουν στα μπετά ή στις σκαλωσιές και πατιούνται και λασπώνονται, μέχρι που καταλήγουν στη φωτιά, έτσι και αυτοί στο τέλος καταστρέφονται.
Εκείνοι που στενοχωριούνται όταν τους επιπλήττουν και τους παρατηρούν, έχουν υπερηφάνεια γι' αυτό στενοχωριούνται.
Κοίταξε, έχω τυπικό πρώτα να δώσω στον άλλον να καταλάβει, ότι χρειάζεται το μάλωμα και ύστερα να τον μαλώσω. Καλά δεν κάνω; Εγώ, επειδή μαλώνω τον άλλον, όταν βλέπω να κάνει κάτι βαρύ, γίνομαι κακός. Αλλά τι να κάνω; Να αναπαύω καθέναν στο πάθος του, για να είμαι τάχα καλός μαζί του, και μετά να πάμε όλοι μαζί στην κόλαση; Ποτέ δεν με πειράζει η συνείδηση, όταν μαλώνω κάποιον ή του κάνω παρατήρηση και εκείνος στενοχωριέται, γιατί από αγάπη το κάνω, για το καλό του. Βλέπω, ότι δεν καταλαβαίνει πόσο πλήγωσε τον Χριστό με αυτό που έκανε, γι' αυτό τον μαλώνω. Εγώ πονάω, λειώνω εκείνη την ώρα, αλλά δεν με πειράζει η συνείδηση, γιατί τον μάλωσα. Μπορώ να πάω να Κοινωνήσω ήσυχος, χωρίς να εξομολογηθώ. Νιώθω μέσα μου μια παρηγοριά, μια χαρά. Γιατί για μένα παρηγοριά και χαρά είναι η σωτηρία της ψυχής. Όταν βλέπω ότι η ψυχή είναι ευαίσθητη ή συγκλονίζεται ολόκληρη από την συναίσθηση του σφάλματός της, τι να πω; Τότε την παρηγορώ, για να μην πέσει στην απελπισία. Όταν όμως βλέπω πέτρα την καρδιά, τότε μιλώ αυστηρά, για να την ταρακουνήσω. Αν ένας προχωράει προς τον γκρεμό και του λέω: «προχώρα, πολύ καλά πας», δεν εγκληματώ; Το κακό με μερικούς είναι που δεν πιστεύουν, όταν τους λες να μην ανησυχούν και βασανίζονται. Αν δω κάτι κακό, πως δεν θα το πω; Πως να αφήσεις τον άλλον να πάει στην κόλαση; Όταν έχεις ευθύνη, θα βάλεις και τις φωνές, όταν χρειάζεται. Για μένα πιο καλά είναι να μην μιλάω, αλλά δεν μπορώ, όταν έχω ευθύνη.
Μεγάλο αγαθό είναι να ελεγχθείς και όχι να ελέγξεις, κατά την γνώμη μου. Μεγαλύτερη αξία έχει, το να απαλλαγείς εσύ από το κακό, παρά να απαλλάξεις τον άλλο.
Αυτός που σε αγαπάει κατά Χριστόν, επιτρέπεται κάποτε να σε λυπεί, για το πνευματικό σου συμφέρον.
Μην πληγώνεις ελέγχοντας! Πρέπει να έχουμε μεγάλη διάκριση για να ελέγξουμε, ιδίως όταν το σφάλμα του άλλου είναι σοβαρό. Μπορεί να πληγώσετε τον άλλον ανεπανόρθωτα.
Ο θυμός είναι ένα τυφλό πάθος και δεν μπορεί να διακρίνει το χειρότερο από το καλύτερο. Γι' αυτό δεν υπάρχει καμμία ωφέλεια, δεν ισχύει καμμία συμβουλή (παραίνεση) σ' αυτόν που είναι οργισμένος. Όταν όμως σταματήσει να είναι οργισμένος, πρέπει να του προσφέρουμε την θεραπεία με τον έλεγχο, αφού την αναμείξουμε με επιείκεια. Γνωρίζουν οι γιατροί και δεν χορηγούν στους αρρώστους, ούτε τα πιο πικρά φάρμακα, χωρίς να τα αναμείξουν με μέλι, για τον ίδιο λόγο, ούτε η ψυχή των απαιδεύτων αντέχει ακραίους ελέγχους.
Κάνε παρατηρήσεις στους άλλους, αναλογιζόμενος πρώτα, αν ο ίδιος θα μπορούσες να πράξεις ό,τι απαιτείς. Μην δίνεις τροφή στον εγωισμό σου.
Αν πρέπει να κάνουμε σε κάποιον μια παρατήρηση ή έναν έλεγχο, τότε πρωτίστως πρέπει να προσευχηθούμε εγκαρδίως γι' αυτόν στον Θεό. Τότε παραδόξως θα δεις, ότι και την παρατήρηση θα ακούσει και διόρθωση θα υπάρξει.
Υπάρχει διαφορά, όταν βρίζεις κάποιον ή όταν τον ελέγχεις. Εμείς όταν λέμε στον πλησίον μας ''ανόητε'' ή ''ηλίθιε'', τί εκφράζουμε μ' αυτές τις λέξεις; Την περιφρόνησή μας. Τον προσβάλλουμε μ' αυτό τον τρόπο και τον βρίζουμε. Αυτό ακριβώς απαγορεύει ο Κύριος Ιησούς Χριστός με την εντολή Του. Και ποιά σημασία έχουν τέτοια σκληρά λόγια στο στόμα του Χριστού; Γιατί έλεγε σε μερικούς ανθρώπους ''όφεις, γεννήματα εχιδνών'' ή «πορευθέντες είπατε τη αλώπεκι ταύτη''; Το έλεγε για να τους ελέγξει. Υπάρχει μεγάλη διαφορά, όταν βρίζει κανείς ή όταν ελέγχει κάποιον. Ο νόμος του Θεού, δεν μας επιτρέπει να προσβάλλουμε τον πλησίον μας, ενώ το να ελέγχουμε κάτι που δεν είναι σωστό, μας το παραγγέλλει η ίδια η Αγία Γραφή: ''Μη συγκοινωνείτε τοις έργοις τοις ακάρποις του σκότους, μάλλον δε και ελέγχετε" (Εφ. 5,11). Γιατί τον είπε αλεπού ο Κύριος τον Ηρώδη; Τί διακρίνει την αλεπού μεταξύ των άλλων ζώων; Είναι γνωστή η πονηριά της, πως ξεγελάει και τον κυνηγό και το θύμα της. Όταν ο Κύριος έλεγε τον Ηρώδη αλεπού, το έκανε για να ελέγξει την πονηριά του, την τάση του για προδοσία. Αυτό που είπε ο Κύριος για τον Ηρώδη, δεν ήταν προσβολή, αλλά δικαιολογημένος και σωστός έλεγχος.
Κάθε άνθρωπος στη γη είναι άρρωστος από την αμαρτία. Και επειδή η αμαρτία στο βάθος της, δεν είναι παρά κακία και υπερηφάνεια, πρέπει να θεραπεύουμε κάθε αμαρτωλό, με την αγαθότητα και την αγάπη. Πολλές φορές όμως, ενεργούμε αντίθετα και προσθέτουμε κακία στην κακία, αντιθέτουμε υπερηφάνεια στην υπερηφάνεια. Και έτσι η αρρώστεια μεγαλώνει εξαιτίας μας και δεν υποχωρεί. Αντί να θεραπεύουμε, την επιδεινώνουμε. Κύριε, ελέησέ μας, απάλυνε την καρδιά μας...
Αν χρειαστεί να επιτημήσεις κάποιον, να αναζητείς την κατάλληλη στιγμή. Να μην παρατηρείς με άκαμπτη αυστηρότητα τα μικρά σφάλματα, σαν να είσαι ο ίδιος τέλειος, ούτε συνέχεια να ελέγχεις. Γιατί αυτό είναι φορτικό πράγμα και από την συνήθεια του ελέγχου, φθάνει κανείς στην αναισθησία και την αδιαφορία. Μην δίνεις εντολές με τρόπο προστακτικό, αλλά με ταπείνωση, σαν να μελετάτε μαζί με τον αδελφό το θέμα. Γιατί ο λόγος που έχει αυτήν την βάση, γίνεται προτρεπτικός και όχι επιτακτικός και πείθει και αναπαύει περισσότερο τον πλησίον.
Ο ταπεινός άνθρωπος δέχεται την παρατήρηση με χαρά και δεν νιώθει καμμία ταραχή, όπως νιώθουν οι εγωιστές. Νιώθει την παρατήρηση ως ένα φάρμακο για να διαγνώσει κατά πόσο έχει εγωισμό ή όχι. Ανάλογα με το βαθμό ταραχής που νιώθει ένας άνθρωπος από μια παρατήρηση που του κάνουν, είναι και το μέγεθος του εγωισμού του.
/
3

Βλέπετε 1 - 33 από τα 85 αποτελέσματα