Περί...

Loading...
Περί Επαίνου
Κοινοποίηση
Το να επαινεί κανείς γενικώς όλα, και τα καλά και τα κακά δεν είναι γνώρισμα ανθρώπου που αγαπάει, αλλά απατεώνα και είρωνα.
Όπως το κερί λυώνει, όταν πλησιάσει τη φωτιά, το ίδιο και η ψυχή διασκορπίζεται από τους επαίνους και χαλαρώνει.
Όταν σε επαινούν οι άλλοι, για κάποιο καλό που σου έδωσε ο Θεός, στάσου καλά συγκεντρωμένος στον εαυτόν σου και μην μετακινηθείς καθόλου από την αληθινή γνώση της μηδαμινότητάς σου και στρέψου στον Θεό, λέγοντάς προς Αυτόν, με όλη σου την καρδιά: ''Ας μη γίνει ποτέ Κύριέ μου, να γίνω κλέφτης της δική Σου Τιμής και Χάριτος. Σε Σένα ανήκει η Τιμή και η Δόξα. Σε μένα η ντροπή.
Πίεσε τον εαυτό σου, όταν συναντήσεις έναν άλλον άνθρωπο, να τον τιμήσεις πάνω από την αξία του. Φίλησέ του τα χέρια και τα πόδια και κράτησε τα χέρια του με πολλή τιμή και βάλε τα στα μάτια σου και παίνεψέ τον και γι' αυτά που δεν έχει. Και όταν αποχωρισθεί από σένα, πες γι' αυτόν ό,τι καλό και σπουδαίο, γιατί με αυτό τον τρόπο, ή με παρόμοιους τρόπους, τον προσελκύεις στο καλό και τον αναγκάζεις να ντρέπεται για τα καλά λόγια που του απηύθυνες. Και σπέρνεις μέσα του, σπέρματα αρετής. Και όσο για σένα, από μια τέτοια συνήθεια που αποκτάς με τον καιρό, τυπώνεται μέσα σου αγαθός χαρακτήρας και αποκτάς πολλή ταπείνωση και χωρίς κόπο κατορθώνεις μεγάλες αρετές. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και αν έχει αυτός κάποια ελαττώματα, καθώς εσύ τον τιμάς, με ευχαρίστηση δέχεται εκ μέρους σου τη θεραπεία από συστολή για την τιμή που του απέδωσες.
Μην επαινέσεις ποτέ εκείνον, που θέλει να ακούσει πολλά, να λέει πολλά και να περιφέρει παντού τα μάτια του, ακόμα και όταν σωματικά κακοπαθεί!
Μην αρέσκεσαι να σε κολακεύουν και να σε επαινούν, γιατί αυτά είναι πάθη, τρέφουν τον εγωισμό σου.
Είναι μεγάλο πράγμα, το να αποδιώξεις από την ψυχή σου, τον έπαινο των ανθρώπων. Μεγαλύτερο όμως είναι, το να αποδιώξεις τον έπαινο των δαιμόνων.
Τη δύναμη να ξεπερνούν τους επαίνους χωρίς να βλαφτούν, την έχουν μόνο οι Άγιοι.
Η κατηγορία κάνει την ψυχή στέρεη, ενώ ο έπαινος την χαλαρώνει και την κάνει πολύ τεμπέλικη προς τα καλά πράγματα.
Αν κανείς σε επαινεί υποκριτικά, περίμενε κάποια ώρα και κατηγορία από τον ίδιο.
Όταν επαινείσαι από το πλήθος κατ' ευδοκίαν του Θεού, μην ανακατέψεις καμιά επίδειξη σε ό,τι οικονόμησε ο Θεός, για να μην αλλάξουν τα πράγματα και πέσεις στο αντίθετο.
Ο έπαινος οδηγεί στον ζήλο, ο ζήλος οδηγεί στην αρετή και η αρετή οδηγεί στην μακαριότητα.
Να προσπαθείς να αποφεύγεις σε όλα τα πράγματα τους μάταιους επαίνους.
Όχι να παινεύκεστε. Με το "κύριε" και "κυρία" φουσκώνει ο άνθρωπος. "Αδελφέ" και "αδελφή" να λέτε.
Οι έπαινοι του κόσμου τούτου, είναι πιο επικίνδυνοι από τους διωγμούς.
Τα παιδιά με τους συνεχείς επαίνους δεν οικοδομούνται. Γίνονται εγωιστές και κενόδοξοι. Θα θέλουν μετά, σ' όλη τους τη ζωή να τους επαινούν όλοι διαρκώς, έστω και αν τους λένε και ψέματα.
Το στεφάνι, όταν είναι μεγαλύτερο από το κεφάλι εκείνου που στεφανώνεται, δεν σφίγγει τους κροτάφους, δεν κάθεται πάνω στο κεφάλι, αλλά γενόμενο εξαιτίας του μεγέθους του χαλαρότερο και κατεβαίνοντας κάτω από τα μάτια, κάθεται γύρω από τον αυχένα και αφήνει αστεφάνωτο το κεφάλι. Αυτό έπαθα και εγώ, γιατί το στεφάνι των εγκωμίων, φάνηκε μεγαλύτερης αξίας, από εκείνη που έχει το κεφάλι μου.
Συνήθιζε ο Απόστολος Παύλος και για τα μικρά κατορθώματα, να πλέκει μεγάλα εγκώμια, όχι για κολακεία. Προβαίνει στον έπαινο για την σωτηρία τους (θερμαίνοντας περισσότερο το ζήλο τους).
Σε ένα μόνο να αποβλέπουμε: στο πως θα μας επαινέσει ο Θεός. Αν αυτό προσέχουμε, δεν θα επιδιώκουμε ποτέ τον ανθρώπινο έπαινο. Αλλά και αν συμβεί κάτι τέτοιο, θα τον περιφρονήσουμε, θα τον περιγελάσουμε, θα τον σιχαθούμε.
Δεν υπάρχει άνθρωπος, που δεν θα δεχόταν με ευχαρίστηση κάποιον έπαινο. Γι' αυτό και ο έπαινος κάνει καθαρότερη την ωφέλεια από τους ελέγχους, γιατί ελαττώνει τον πόνο που προκαλούν οι έλεγχοι. Ανάμιξε τον έπαινο με τους ελέγχους.
Είναι δείγμα μεγάλης ανοησίας να αυτοεπαινείται κανείς, χωρίς να υπάρχει καμία ανάγκη και μάλιστα επείγουσα. Τούτο είναι δείγμα παραφροσύνης και μας αφαιρεί όλη την αμοιβή, μετά από πολλούς ιδρώτες και κόπους.
Οι άνθρωποι, ακόμα και αν σε επαινέσουν, ζηλεύουν και θέλουν το κακό σου... Αλλά και αν δεν είναι τέτοιοι, πάλι οι έπαινοί τους, δεν σε ωφελούν καθόλου...
Όποιος επαινείται, ας σκέφτεται τις αμαρτίες του και ας εννοεί, ότι δεν είναι άξιος των λεγομένων και ότι θα ζημιωθεί τόσο πολύ απ' αυτούς...
Οι έπαινοι, βλάπτουν όταν ο άνθρωπος είναι βλαμμένος, όταν δηλαδή έχει υπερηφάνεια ή προδιάθεση υπερηφανείας. Γι' αυτό να προσέχουμε να μην επαινούμε εύκολα τον άλλον, γιατί αν τυχόν είναι πνευματικά φιλάσθενος, παθαίνει ζημιά· μπορεί να καταστραφεί...
Αν ο άνθρωπος γνωρίσει τον εαυτό του, τότε οι έπαινοι, θα είναι ξένα σώματα και δεν θα κολλάνε πάνω του. Όταν λ.χ. ένας ξέρει ότι είναι γύφτος, δεν μπορεί να του κολλήσει ο λογισμός, ότι είναι βασιλιάς...
Όταν σου λέει κάποιος, ότι έκανες κάτι καλό, να μην αισθάνεσαι ικανοποίηση. Να μην πιάνει, να μην κολλάει πάνω σου ο έπαινος.
Οι έπαινοι είναι σαν τα ναρκωτικά. Κάποιος, ας υποθέσουμε, που ξεκινάει να κάνει κηρύγματα, μπορεί την πρώτη φορά να ρωτήσει αν το κήρυγμα ήταν καλό, αν πρέπει κάτι να προσέξει, για να μην κάνει κακό στον κόσμο. Οπότε και ο άλλος, για να τον ενθαρρύνει, του λέει: «Καλά τα είπες· μόνο σε εκείνο το σημείο ήθελε λίγο να προσέξεις...». Ύστερα όμως, αν έχει λίγη προδιάθεση υπερηφανείας, μπορεί να φτάσει να ρωτάει αν ήταν καλό το κήρυγμα, μόνον και μόνο για να ακούσει, ότι ήταν καλό και να αισθανθεί ικανοποίηση. Και αν τού πουν: «πολύ καλό ήταν!», χαίρεται. «Α, λένε καλά λόγια για μένα!», σκέφτεται και φουσκώνει. Αν όμως του πουν: «δεν ήταν καλό», στενοχωριέται. Βλέπετε πως με μια καραμέλα επαίνου τον ξεγελάει το ταγκαλάκι; Στην αρχή ρωτάει με καλό λογισμό, για να διορθωθεί και μετά ρωτάει, για να ακούει επαίνους και να χαίρεται!...
/
3

Βλέπετε 1 - 33 από τα 98 αποτελέσματα