Περί...

Loading...
Περί Εμπιστοσύνης στο Θεό
Κοινοποίηση
Κι αν κάποτε είμαστε πεσμένοι ψυχικά, αν κάποια ασθένεια, κάποια οικονομική δυσχέρεια, κάποια οικογενειακή δυσκολία ή άλλη αιτία έχουν ρίξει το ηθικό μας, τότε προπάντων να μη λησμονούμε να κοιτάμε ψηλά. 
Τότε μάς χρειάζεται επειγόντως να σηκώνουμε ψηλά τα μάτια. Ψηλά!!!!
Προς Εκείνον που μας αγαπά και μπορεί να μάς βγάλει από κάθε αδιέξοδο. 
Λοιπόν, ψηλά τα μάτια και ψηλότερα η καρδιά!!!!
Να είστε πιστοί, δώστε όλες σας τις αμαρτίες στο Θεό. Όλες σας τις ασθένειες, τις θλίψεις, τις φροντίδες να τις αναθέτετε στο Θεό. Και αν είναι εύκολο, να ελευθερώσετε τον εαυτό σας. Ο Θεός ξέρει για σένα. Κάθε πρόσωπο έρχεται στη ζωή να εκτελέσει έναν ρόλο -θα τον εκτελέσει- και θα πάει στην αιώνια ζωή. Δεν είμαστε εδώ για πάντα, είμαστε εδώ για μια επίσκεψη. Και θα πάμε σπίτι μας εγκαίρως, όλοι μας θα πάμε. Ο Κύριος στην γη δεν θα αφήσει κανέναν, θα πάρει τον καθένα μας. Η ψυχή δεν πεθαίνει. Το σώμα είναι κοστούμι, είναι ναός της ψυχής.
Παλαιότερα όταν έκαναν κάποιο σιχαμερό αμάρτημα, κρύβονταν, για να μη τους δεῖ μάτι ανθρώπου. Κάτι ήταν και αυτό.
Είχαν λίγη ντροπή οι άνθρωποι.
Έτρεμαν, κλειδώναν πόρτες και παράθυρα, για να μη τους δει κανείς.
Τώρα, έφυγε η ντροπή και τό κακό γίνεται δημόσια στις πλατείες.
Σε λίγο το κακό θα στεφανώνεται!..
Στα χρόνια αυτά που ζοῦμε, αδέρφια μου, «στώμεν καλώς»!
Μέσα στη γενεά μας αυτή, γενεά Σοδόμων και Γομόρρας, γενεά απίστων και διεφθαρμένων ανθρώπων, γενεά πονηρά και διεστραμμένη απ᾿άκρου εις άκρο, «στώμεν καλώς»!
Σάν στρατιώτης που κρατάει τη σημαία του Χριστού, ας σταθούμε καλώς!
Κι αν ακόμα μείνεις ένας, αδελφέ μου, μην απογοητευθείς.
Κι αν ακόμα όλη η πόλις ή το χωριό σου, αρνηθούν το Χριστό, συ μην τον αρνηθείς.
Κι αν ακόμη πάνω στο κάθε σπίτι υψωθεί η παντιέρα του διαβόλου, στο δικό σου το σπίτι να μην υψωθεί.
Ένας να μείνεις, πίστευε στο Θεό!
Γιατί μπορεί να είναι ψέματα τα άστρα, ψέματα ο ήλιος, ψέματα ο κόσμος, ψέματα και οι βασιλιάδες, ψέματα τα παλάτια, όλα να είναι ψέματα· ένα δεν είναι ψέμα.
Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός: όν, παίδες, υμνείτε και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας. Αμήν.
Επειδή μέσα στην κοινωνία που ζούμε τα αίτια είναι τόσα πολλά, οι αντιθέσεις πολλαπλάσιες και οι αδυναμίες μας όχι λίγες, χρειάζεται πολλή προσοχή και εντατική προ­σπάθεια ώστε να μην υποχωρούμε, αλλά πάντοτε να έχουμε την ελπίδα και την πίστη μας στον Θεό.
Πόσο μεγάλη ήταν η πίστη του κεντυρίωνα! … Και ο ίδιος ο Κύριος θαύμασε. Η ουσία της πίστεώς του έγκειται στο ότι ομολόγησε τον Κύριο ως Θεό των πάντων, ως παντοδύναμο Κύριο όλων των όντων. Γι’ αυτό τον λόγο και τον ικέτευσε: «Εἰπὲ λόγῳ καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου» (Ματθ. η΄ 8). Αυτό ήταν σαν να έλεγε: «Πιστεύω, ότι τα πάντα βρίσκονται στην εξουσία σου και όλα υπακούουν στο παραμικρό νεύμα σου».

Ο Κύριος απαιτεί την ίδια πίστη και από μας. Όποιος διαθέτει τέτοια πίστη δεν γνωρίζει έλλειψη· ότι αν ζητήσει, το λαβαίνει. Αυτό μας υποσχέθηκε ο ίδιος ο Κύριος. Αχ! Πότε θα αποκτήσουμε τέτοια πίστη, έστω και λίγη; Η πίστη αυτή όμως είναι δώρο.

Πρέπει να την ζητήσουμε και να την ζητήσουμε με πίστη. Ας την ζητήσουμε με μία αίσθηση ανάγκης γι’ αυτήν. Πρέπει να την ζητάμε διαρκώς με θέρμη και ταυτόχρονα να ξεδιπλωθεί μέσα μας με αντίστοιχες σκέψεις και κυρίως με την υποταγή μας στις Εντολές του Θεού.
Να ελπίζετε πάντα μόνο στον Θεό, κατ' ουδένα τρόπο όμως στον άνθρωπο. Τότε κάθε κακία θα πέφτει από πάνω σας, σαν κομμένο κλαδί.
Να πιστεύεις στο Θεό και να μην φοβάσαι τίποτα! Γιατί ο Θεός είναι μεγαλύτερος από όλους και από όλα! Το ότι στενοχωριόμαστε δείχνει, ότι δεν εμπιστεύομαστε τη ζωή μας στο Χριστό. Να ξέρεις, ότι τίποτα δεν γίνεται, χωρίς να υπάρχει αιτία. Ούτε μια πευκοβελόνα δεν πέφτει από το πεύκο, αν δεν θέλει ο Θεός. Γι' αυτό θα πρέπει να μην στενοχωριέσαι, για ό,τι σου γίνεται. Έτσι αγιαζόμαστε.
Εκεί που ''απελπίζεσαι'', σου στέλνει ο Θεός κάτι που δεν το περιμένεις... αρκεί να Τον πιστεύεις και να Τον αγαπάς. Και Εκείνος μας αγαπά και φροντίζει για μας, όπως ο κάθε πατέρας για τα παιδιά του.
Η εμπιστοσύνη στον Θεό είναι μια συνεχής μυστική προσευχή που φέρνει αθόρυβα τις δυνάμεις του Θεού εκεί που χρειάζονται και την ώρα που χρειάζονται. Όταν κανείς αφήνεται στον Θεό, ο Θεός δεν τον αφήνει. Όταν κανείς αφήνεται στον Θεό, ο Θεός δεν τον αφήνει. Και πράγματι, αν χρειαστείς αύριο στις δέκα η ώρα κάτι, όταν δεν είναι παράλογο και είναι ανάγκη πραγματική, εννιά και σαράντα πέντε λεπτά ή εννιά και μισή θα το έχει έτοιμο ο Θεός, για να σου το δώσει.
Με την ελπίδα και την εμπιστοσύνη στον Θεό, αυξάνει κανείς τις ψυχικές του δυνάμεις. Πρέπει να αφήνουμε τον εαυτόν μας στα χέρια του Θεού με απόλυτη εμπιστοσύνη και να βλέπουμε την κάθε δοκιμασία σαν δώρο σταλμένο από την αγάπη του Θεού. Ο άνθρωπος που έχει μεγάλη εμπιστοσύνη στον Θεό, χαίρεται τα πάντα. Είτε είναι άρρωστος, είτε μένει νηστικός, είτε τον αδικούν, είτε..., είτε..., πιστεύει ότι ο Θεός τα έχει επιτρέψει, ελπίζει στον Θεό και είναι πάντα ασφαλισμένος στο λιμάνι της ελπίδος του Θεού.
Όταν εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας στον Θεό, ο Καλός Θεός μας παρακολουθεί και μας οικονομάει. Σαν καλός οικονόμος, δίνει στον καθένα μας ό,τι του χρειάζεται και μας φροντίζει ακόμη και σε λεπτομέρειες για τις υλικές ανάγκες μας. Και για να καταλάβουμε την φροντίδα Του, την πρόνοιά Του, μας δίνει ακριβώς ό,τι μας χρειάζεται. Να μην περιμένεις όμως πρώτα να σου δώση ο Θεός, αλλά εσύ να δώσης όλο τον εαυτό σου στον Θεό. Γιατί, εάν ζητάς συνέχεια από τον Θεό και δεν αφήνεις τον εαυτό σου με εμπιστοσύνη στον Θεό, αυτό δείχνει ότι έχεις δικό σου σπίτι και αποξενώνεσαι από τις αιώνιες ουράνιες Μονές.
Όποιος εμπιστεύεται στον Θεό, σπέρνει δοξολογία και δέχεται την Θεϊκή χαρά και την αιώνια ευλογία. Όποιος σπέρνει κακομοιριά, θερίζει κακομοιριά και αποθηκεύει άγχος.
Με την εμπιστοσύνη στον Θεό και με την ταπείνωση, όλα τα προβλήματα λύνονται. Να κάνεις αυτό που μπορείς εσύ και μετά να αφήνεσαι στην Θεία Πρόνοια, στο Θείο θέλημα. Η ελπίδα στον Θεό είναι τονισμένη πίστη· είναι η μεγαλύτερη ασφάλεια για τον άνθρωπο. Μικρό πράγμα είναι να έχει κανείς σύμμαχο τον Θεό;
Όσοι άνθρωποι τα δίνουν όλα στον Θεό και δίνονται ολόκληροι σ' Αυτόν, στεγάζονται κάτω από τον μεγάλο τρούλο του Θεού και προστατεύονται από την Πρόνοιά Του. Τότε γίνονται παιδιά του Θεού και μπορούν να βοηθήσουν περισσότερο δυστυχισμένο κόσμο μέσω των προσευχών τους και με τον φωτισμό πάλι του Θεού, να δίνουν την ορθή κατεύθυνση στους ανθρώπους, για να πλησιάσουν τον Θεό, να βρουν τη σωτηρία τους, την ευτυχία τους και την ειρήνη της ψυχής τους, μέσα στην Θεία παρηγοριά του Θεού, γιατί η ψυχή μόνο στον Θεό βρίσκει ανάπαυση.
Η πλήρης ανάθεση της ζωής μας στο Θεό, είναι μια λύτρωση από την ανασφάλεια που φέρνει η πίστη στο εγώ και μας κάνει να χαρούμε τον παράδεισο από αυτή τη ζωή. Υπάρχει μεγαλύτερη ασφάλεια από την εμπιστοσύνη στον Θεό; Όταν ο άνθρωπος εμπιστεύεται τον εαυτόν του στον Θεό, δέχεται συνέχεια από τον Θεό βενζίνη «σούπερ» και το πνευματικό του όχημα δεν σταματάει ποτέ· τρέχει συνέχεια. Όσο μπορείς, να προσέχεις, να προσεύχεσαι και να εμπιστεύεσαι στον Θεό και εκείνος θα σε βοηθήσει σε κάθε σου δυσκολία.
Όταν αγωνίζεται με ελπίδα ο άνθρωπος, έρχεται η Θεία παρηγοριά και νιώθει έντονα η ψυχή τα χάδια της αγάπης του Θεού.
Μην έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας. Η αυτοπεποίθηση είναι εμπόδιο στη Θεία Χάρη. Όταν αναθέτουμε τα πάντα στο Θεό, τότε Αυτός "υποχρεώνεται" να μας βοηθήσει. Είναι μεγάλο πράγμα η εμπιστοσύνη στον Θεό! Μια φορά ήταν να μου πάρουν αίμα. Ήταν τέσσερις γιατρέσσες. Έρχεται η πρώτη, με παίδεψε· δεν μπόρεσε να βρει φλέβα. Έρχεται η δεύτερη, τα ίδια. Έρχεται η τρίτη, που ήταν και ειδικευμένη σε αυτά, τίποτε. Εκείνη την ώρα περνούσε και η τέταρτη γιατρέσσα. Είδε που με παίδευαν και ήρθε να δοκιμάσει και αυτή. Έκανε πρώτα τον σταυρό της και αμέσως βρήκε φλέβα, γιατί ζήτησε την βοήθεια του Θεού. Οι άλλες κατά κάποιο τρόπο είχαν εμπιστοσύνη μόνο στον εαυτόν τους. Μεγάλη υπόθεση να αφήνεται κανείς στα χέρια του Θεού!
Μερικοί λένε: «πιστεύω ότι ο Θεός θα με βοηθήσει» και από την άλλη προσπαθούν να μαζεύουν χρήματα, για να μην στερηθούν τίποτε. Αυτοί εμπαίζουν τον Θεό, γιατί δεν εμπιστεύονται τον εαυτό τους στον Θεό αλλά στα χρήματα. Αν δεν παύσουν να αγαπούν τα χρήματα και να στηρίζουν σ' αυτά την ελπίδα τους, δεν θα μπορέσουν να στηρίξουν την ελπίδα τους στο Θεό. Δεν λέω να μην έχουν οι άνθρωποι μια οικονομία στην άκρη για ώρα ανάγκης, αλλά να μην στηρίζουν την ελπίδα τους στα χρήματα και δίνουν σ' αυτά την καρδιά τους, γιατί έτσι ξεχνούν το Θεό. Όποιος κάνει σχέδια δικά του, χωρίς να εμπιστεύεται στο Θεό και λέει μετά ότι έτσι θέλει ο Θεός, αυτός ευλογεί το έργο του ταγκαλακίστικα και συνέχεια βασανίζεται. Δεν έχουμε καταλάβει την δύναμη και την καλωσύνη του Θεού. Δεν Τον αφήνουμε νοικοκύρη να μας κυβερνάει, γι' αυτό ταλαιπωρούμαστε...
Είμαι σίγουρος 1000%, ότι αν δώσω τώρα σε κάποιον αυτό το πλεκτό, μέχρι να πάω στο Καλύβι μου, ο Θεός θα μου στείλει άλλο. Αλλά στην αρχή, για να μας δοκιμάσει, μας αφήνει λίγο να κρυώσουμε και να αρρωστήσουμε και εκεί χρειάζεται προσοχή. Να μην πει κανείς: ''Χριστέ μου, εγώ για την αγάπη Σου το έδωσα και Εσύ με άφησες να αρρωστήσω...''
Όταν βλέπετε, ότι σας απασχολούν πράγματα, για τα οποία ανθρωπίνως δεν υπάρχει λύση και δεν τα εμπιστεύεστε στον Θεό, να ξέρετε ότι αυτό είναι τέχνασμα του πειρασμού, για να αφήσετε την προσευχή, με την οποία μπορεί ο Θεός να στείλει όχι απλώς Θεία δύναμη, αλλά Θείες δυνάμεις και η βοήθεια τότε δεν θα είναι απλώς Θεία βοήθεια, αλλά θαύμα Θεού.
Ο άνθρωπος, αν θέλει να μην βασανίζεται, πρέπει να πιστέψει στο «χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν», που είπε ο Χριστός. Να απελπιστεί δηλαδή από τον εαυτόν του με την καλή έννοια και να πιστέψει στη δύναμη του Θεού. 'Όταν κανείς απελπιστεί με την καλή έννοια από τον εαυτόν του, τότε βρίσκει τον Θεό. «Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι». Το ''εγώ'' φέρνει στον άνθρωπο, όλη την πνευματική δυστυχία.
Όταν εμπιστευτούν οι γονείς τα παιδιά τους στον Θεό, τότε ο Θεός είναι υποχρεωμένος να βοηθήσει για πράγματα, που δεν γίνονται ανθρωπίνως. Αν λ.χ. τα παιδιά δεν ακούν, να τα εμπιστευθούν στον Θεό και όχι να βρίσκουν διάφορους τρόπους να τα ζορίζουν. Να πει η μητέρα στον Θεό: «Θεέ μου, δεν μ' ακούν τα παιδιά μου. Εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτε. Φρόντισέ τα Εσύ». Και ακούς συχνά πολλούς γονείς να λένε: «Γιατί το δικό μας παιδί να πάρει κακό δρόμο; Εμείς εκκλησιαζόμαστε». Δεν δίνουν το κατσαβίδι στον Χριστό να σφίξει στα παιδιά λίγο καμμιά ...βίδα· θέλουν να τα κάνουν όλα μόνοι τους. Και ενώ υπάρχει ο Θεός, που προστατεύει τα παιδιά και ο Φύλακας Άγγελος είναι συνέχεια κοντά τους και τα προστατεύει και αυτός, αυτοί αγωνιούν, μέχρι που αρρωσταίνουν. Και παρόλο που είναι πιστοί άνθρωποι, φέρονται σαν να μην υπάρχει Θεός, σαν να μην υπάρχει Φύλακας Άγγελος, οπότε εμποδίζουν την Θεία επέμβαση. Ενώ πρέπει να ταπεινώνονται και να ζητούν βοήθεια από τον Θεό και ο Καλός Θεός θα προστατέψει τα παιδιά.
Μια φορά, στο Καλύβι του Τιμίου Σταυρού, αντί για λίγο κρασί που περίμενα σαν φάρμακο για το πρόβλημα που είχα στα έντερα, μου έφεραν από το μοναστήρι κατά λάθος ένα μπουκάλι ξύδι. Δεν είπα τίποτε, γιατί σκέφθηκα, ότι έτσι ήθελε ο Θεός. Πέρασαν περίπου σαράντα ημέρες και με το βρόχινο νερό που έπινα επιδεινώθηκε η κατάσταση. Μια μέρα υπέφερα πολύ. Καιγόμουν για νερό, αλλά φοβόμουν να πιώ, επειδή την προηγούμενη μέρα που ξεθάρρεψα λίγο, είχα όλη την νύχτα πρόβλημα. Κάποια στιγμή που μπήκα στον ναό, για να ανάψω τα καντήλια, είδα ένα μπουκάλι κρασί μπροστά στο τέμπλο, κάτω από την εικόνα της Παναγίας. Το μεν μπουκάλι ήταν δικό μου, το γνώρισα· αλλά από που γέμισε; Ούτε είχε έρθει κανείς εκείνες τις ημέρες, και εγώ πολλές φορές είχα μπει στον ναό και δεν υπήρχε τίποτε μπροστά στο τέμπλο. Ήταν στυφό κρασί, φάρμακο, όπως με ωφελεί. Την ίδια ημέρα μου έφεραν και ένα μεγάλο μπουκάλι κρασί από το μοναστήρι...
Με την εμπιστοσύνη στον Θεό και με την ταπείνωση, όλα τα προβλήματα λύνονται. Να κάνεις αυτό που μπορείς εσύ και μετά να αφήνεσαι στην Θεία Πρόνοια, στο Θείο θέλημα. Η ελπίδα στον Θεό είναι τονισμένη πίστη· είναι η μεγαλύτερη ασφάλεια για τον άνθρωπο. Μικρό πράγμα είναι να έχει κανείς σύμμαχο τον Θεό; Θυμάμαι, πριν πάω στον στρατό, έκανα προσευχή στην Αγία Βαρβάρα να με βοηθήσει - την είχα σε ευλάβεια, γιατί πήγαινα στο εξωκκλήσι της από μικρός και προσευχόμουν. «Ας κινδυνεύσω στον πόλεμο, είπα, αλλά μόνον άνθρωπο να μην σκοτώσω». Και πώς τα οικονόμησε ο Καλός Θεός! Όταν βγήκαν τα αποτελέσματα, ενώ άλλους που ήταν μορφωμένοι τους έστειλαν στην πρώτη γραμμή, σαν απλούς στρατιώτες, τουφεκιοφόρους, εμένα που ήμουν του δημοτικού με πήραν για ασυρματιστή! Μου έλεγαν οι άλλοι: «Έχεις μεγάλο μέσο». «Βρε τί μέσο έχω; Δεν έχω κανέναν γνωστό». «Τί; μας κοροϊδεύεις; μου έλεγαν. Ποιόν έχεις στο Γενικό Επιτελείο;». Αφού επέμεναν, τους έλεγα και εγώ: «Έχω στο Γενικό Επιτελείο τον Χριστό...». Έτσι δεν χρησιμοποίησα ποτέ τουφέκι!
Άφησε το παρελθόν στο έλεος του Θεού, το παρόν στην αγάπη Του και το μέλλον στην πρόνοιά Του.
Μήπως έγινε ασθενέστερος σε δύναμη ο Θεός, που έθρεψε με το Μάννα ολόκληρο λαό στην έρημο; Έχετε την ελπίδα σας στον Θεό...
Είναι μεγάλη αρετή η ελπίδα στον Θεό. Κανένας από εκείνους που πίστεψαν στο Θεό και περίμεναν την βοήθειά από Εκείνον, δεν εγκαταλείφθηκαν ποτέ.
Οι άνθρωποι εμπιστεύονται τον καπετάνιο να τους ταξιδέψει στην θάλασσα και γενικά η ζωή του είναι μια διαρκής εμπιστοσύνης τέτοιας μορφής και μόνο στον Θεό, που τα πάντα οικονομεί για το συμφέρον μας, δεν του δείχνουμε εμπιστοσύνη. Ομοιάζουμε με τον ασθενή εκείνον, ο οποίος παρακαλεί τον ιατρό να του δώσει, όχι εκείνα τα φάρμακα που θα τον θεραπεύσουν την ασθένεια, αλλά όσα τροφοδοτούν την αιτία, που προξένησε την νόσο...
Πόσο κακό είναι το να μην εμπιστευόμαστε το παν στον Θεό, αλλά να έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτόν μας!
Eίναι αδύνατο να ξεπέσει στο τέλος (να φτάσει στο ''αμήν''), αυτός που με όλη την καρδιά του ελπίζει στο Θεό και προσφέρει, όλα όσα εξαρτώνται απ' αυτόν.
Στήριξε την ελπίδα σου στο έλεος του Θεού, χωρίς καμμιά αμφιβολία και οπωσδήποτε θα πετύχεις την εκπλήρωση του αιτήματός σου. Όταν όμως το πετύχεις, μην γίνεις αγνώμων προς τον Ευεργέτη και αχάριστος, αλλά στήσε μνημείο της ευεργεσίας και πρόσφερέ το στον Kύριο, ως ευχαριστήριο ύμνο.
Περίμενε το τέλος. Να εμπιστεύεσαι πάντοτε στην ακατάληπτη Πρόνοια του Θεού. Και να μην λες: Πώς θα διορθωθούν τόσα κακά; Ούτε να περιεργάζεσαι τον παράδοξο τρόπο του Θεού.
Όταν λοιπόν τα πράγματα φτάσουν, από άποψη ανθρώπινης ελπίδας, σε απόγνωση, τότε παρέχει τη βοήθειά Του. Aυτό έκανε και στην περίπτωση του Γολιάθ (A' Bασ. Κεφ. 17), αυτό και στην περίπτωση των Αποστόλων. Γι' αυτό και ο Παύλος έλεγε: «Aλλά εμείς οι ίδιοι νιώθουμε, ότι καταδικαστήκαμε σε θάνατο, για να μην στηρίζουμε την πεποίθησή μας στον εαυτό μας, αλλά στο Θεό που ανασταίνει τους νεκρούς» (B' Kορ. 1,9).
/
4

Βλέπετε 1 - 33 από τα 131 αποτελέσματα