Περί...

Loading...
Περί Ελευθερίας
Κοινοποίηση
Ελεύθερος είναι μόνο εκείνος που ζει με τον Χριστό. Ελεύθερος είναι μόνο εκείνος που είναι απαλλαγμένος από τα πάθη του.
Με όσο περισσότερα αγαθά περιβάλλεσαι, τόσο δουλικότερος γίνεσαι. Γιατί όσο περισσότερες ανάγκες δημιουργείς, τόσο περισότερο μειώνεις την ελευθερία σου. Εκείνος που έχει ανάγκη από πολλά είναι δούλος πολλών.
Καθένας κάνει κάτι πολύ περισσότερο όταν είναι ελεύθερος, παρά όταν εξαναγκάζεται. Και ο Θεός δεν εξαναγκάζει τους ανθρώπους όταν δεν θέλουν, αλλά τους έλκει όταν θέλουν.
Γι' αυτό σε έπλασε αυτεξούσιο ο Θεός, για να μην κατηγορείς κατόπιν το Θεό, ότι δήθεν σε εξανάγκασε. Συ όμως αγανακτείς γι' αυτό που σε τίμησε. Άκουσα πολλούς να λένε: ''Γιατί λοιπόν, δεν με έκανε ο Θεός κύριο της αρετής;''. Αλλά τί έπρεπε να σε κάνει; Να σε φέρει στον ουρανό με το ζόρι, την ώρα που εσύ κοιμάσαι ή νυστάζεις ή επιθυμείς την κακία και την αισχρή ζωή και τρως και πίνεις και γλεντάς;
Είναι φοβερά δεσμά τα αμαρτήματα και τα πάθη! Γιατί δεν είναι δεμένα μόνο τα χέρια, αλλά ολόκληρος ο άνθρωπος...
Όταν ο άνθρωπος αρκείται στα λίγα, τότε είναι πραγματικά ελεύθερος. Όταν όμως έχει ανάγκη από πολλά, τότε είναι χειρότερος από αιχμάλωτο.
Επειδή γίναμε δούλοι της κοιλιάς μας και των χρημάτων, της δόξας και όλων των άλλων γήινων και υλικών αγαθών, γι' αυτό προδώσαμε την ελευθερία που μας χάρισε ο Χριστός.
Δεν υπάρχει άλλη ελευθερία από το να υποτάσσεται κανείς στο θέλημα του Θεού και να εμπιστεύεται στην Πρόνοιά Του.
Η κακή χρήση της ελευθερίας που μας δώρισε ο Θεός, είναι η αρχή και η ρίζα της αμαρτίας.
Στον Θεό δεν αρέσει ότι γίνεται εξ ανάγκης, αλλά ό,τι επιτυγχάνεται με την αρετή. Η δε αρετή επιτυγχάνεται με την ελεύθερη βούληση και όχι με την αναγκαιότητα.
Ελεύθερος είναι όποιος δεν σκλαβώνεται στις ηδονές αλλά κυριαρχεί με φρόνηση και εγκράτεια πάνω στο σώμα του και αρκείται με μεγάλη ευχαριστία σε ό,τι του δίνει ο Θεός, έστω και αν αυτά είναι πολύ λίγα.
Ο Θεός ως αγαθός και πλουσιόδωρος, έδωσε στον άνθρωπο το δικαίωμα και την ελευθερία να κάνει το καλό ή το κακό. Του έδωσε ακόμη και γνώση για να παρατηρεί τον κόσμο και τα δημιουργήματα και να γνωρίσει Εκείνον, που όλα τα δημιούργησε για χάρη του ανθρώπου. Στο βέβηλο όμως και ασεβή, επιτρέπεται να θέλει και να μην εννοεί τον Θεό. Μπορεί δηλαδή και να απιστεί και να μην κατορθώνει να μάθει την αλήθεια και να φρονεί αντίθετα προς αυτή. Τόση εξουσία έχει ο άνθρωπος πάνω στο καλό και στο κακό...!
Η ελευθερία δεν κερδίζεται, αν δεν ελευθερώσουμε το εσωτερικό μας από τα μπερδέματα και τα πάθη. Και αυτό, βέβαια, μόνο συν Χριστώ γίνεται. Στον Χριστό είναι η χαρά.
Αφού δημιουργήθηκες από το Θεό ελεύθερος και Σε προσκάλεσε στην Βασιλεία Του για να έχεις ελευθερία, μην ανεχτείς να είσαι δούλος σε ακάθαρτα πάθη.
Εάν θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι, οφείλουμε να ακολουθούμε το Χριστό, ο Οποίος θα μας απαλλάξει από την δουλεία της αμαρτίας.
Αυτεξούσιο είναι η ηθική δύναμη, η οποία εκδηλώνεται ως βούληση να επιλέγει και να πράττει το αγαθό ή το πονηρό. Ηθική δε ελευθερία είναι να θέλεις και να πράττεις πάντοτε το αγαθό. Διότι το αγαθό περιέχεται έμφυτα στη θέληση ως σκοπός της ζωής του ανθρώπου. Γι' αυτό εκείνος που ενεργεί ελεύθερα, θέλει πάντα το αγαθό και πράττει το αγαθό.
Όταν ο άνθρωπος εργάζεται το αγαθό, εργάζεται ελεύθερα και σύμφωνα με τη θέληση του εσωτερικού ανθρώπου και τότε είναι πραγματικά ελεύθερος. Όταν όμως εργάζεται το κακό, εργάζεται ανελεύθερα γιατί έχει υποταχτεί στο νόμο της αμαρτίας. Έτσι λοιπόν, ελεύθερος είναι αυτός που κάνει το αγαθό και δούλος αυτός που κάνει το κακό. Αληθινή ελευθερία είναι η κυριαρχία του φρονήματος του πνεύματος, που εργάζεται το αγαθό, και ψεύτικη ελευθερία είναι η επικράτηση του σαρκικού φρονήματος, το οποίο εργάζεται στην πονηριά.
Ηθικά ελεύθερος είναι εκείνος, που πράττει εκουσίως το καλό και ηθική ελευθερία είναι η θεληματική εμμονή, στην τήρηση των εντολών του Θεού, δηλαδή είναι η συνταύτιση του θελήματος του ανθρώπου, με το Θείο θέλημα. Το ότι η αληθινή ελευθερία βρίσκεται στην ταύτιση του θελήματός μας με το Θείο θέλημα, το μαρτυρά ο ίδιος ο χαρακτήρας και η ενδόμυχη φωνή της καρδιάς, που επιζητά την επικράτηση του Θείου θελήματος, την επικράτηση του αγαθού και την οποία αισθανόμαστε να διαμαρτύρεται, όταν αθετείται ή παραβιάζεται ο Θείος Νόμος.
Η ελευθερία του ανθρώπου δεν περιορίζεται, καθώς υποτάσσεται στον Νόμο του Θεού, γιατί ο Νόμος αυτός ως Θείος είναι άπειρος. Και το άπειρο, όχι μόνο δεν την περιορίζει (την ελευθερία), αλλά την επεκτείνει και την επαυξάνει.
Για να γίνεις ελεύθερος, πρέπει να δεσμεύσεις τον εαυτόν σου. Όσο περισσότερο δεσμεύεις τον εαυτό σου, τόσο μεγαλύτερη ελευθερία θα έχει το πνεύμα σου... Πρέπει να δεσμεύεις μέσα σου τα πάθη, να μην σε κυριεύουν, πρέπει να δεσμεύεις τον εαυτό σου για να μην κάνεις κακό στον πλησίον σου...
Το να ικανοποιείς τις επιθυμίες σου, αυτό δεν είναι ελευθερία, αλλά η κυριαρχία της αμαρτίας πάνω σου. Εξάλλου ο Κύριος είπε: Πας ο ποιών την αμαρτίαν δούλος εστί της αμαρτίας (Ιωάν. 8,34). Η αληθινή ελευθερία έγκειται στο να μην αμαρτάνεις και να αγαπάς τον Κύριο και τον πλησίον σου, με όλη την καρδιά σου.
Η ελευθερία, όταν οι άνθρωποι δεν είναι σε θέση να την αξιοποιήσουν στην πρόοδο, είναι καταστροφή. Η κοσμική εξέλιξη με την αμαρτωλή αυτή ελευθερία έφερε την πνευματική σκλαβιά. Ελεθερία πνευματική είναι η πνευματική υποταγή στο θέλημα του Θεού. Και βλέπεις, ενώ η υπακοή είναι ελευθερία, ο πειρασμός όμως από κακία την παρουσιάζει σαν σκλαβιά και αντιδρούν τα παιδιά.
Ο Θεός σέβεται την ελευθερία του ανθρώπου, γιατί δεν έκανε δούλους αλλά υιούς. Και παρ' όλο που ήξερε ότι θα επακολουθήσει η πτώση, δεν τους έκανε δούλους. Προτίμησε να έρθει, να Σαρκωθεί, να Σταυρωθεί και να κερδίσει έτσι τον άνθρωπο. Με την ελευθερία όμως αυτή που έδωσε ο Θεός - παρ' όλο που ο διάβολος μπορεί να κάνει πολύ κακό - δίνεται μια ευκαιρία για κοσκίνισμα. Φαίνεται, τι κάνει κανείς με την καρδιά του, φαίνεται καθαρά το πολύ φιλότιμο...
Κατά την Χριστιανική αντίληψη, δούλος είναι εκείνος που συνήθως κάνει το δικό του θέλημα και λιγότερο συχνά το θέλημα του Θεού, ενώ ελεύθερος άνθρωπος είναι εκείνος, που κάνει το θέλημα του Θεού πιο συχνά από ότι το δικό του. Το να είσαι δούλος Κυρίου, είναι η μόνη ελευθερία που αξίζει για τον άνθρωπο και η μόνη αληθινή, ενώ το να είσαι δούλος του κόσμου και του εαυτού σου, δούλος των παθών και της αμαρτίας, είναι η μόνη μοιραία σκλαβιά.
Να ποιά είναι η ελευθερία μας: Εξωτερικά όλοι φαινόμαστε ελεύθεροι άνθρωποι... Ελεύθεροι, που είμαστε δεμένοι χειροπόδαρα!
Η παντοδυναμία του Θεού σταματάει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του ανθρώπου. Όχι πως αυτή καθεαυτή η Θεία παντοδυναμία έχει όρια, όχι βέβαια! Αλλά δεν θέλει να παραβιάσει το ανθρώπινο αυτεξούσιο, γιατί το σέβεται.
Ο Θεός την αγαπάει την ελευθερία. Όπου το Πνεύμα Κυρίου εκεί ελευθερία, όπως λέει ο Απόστολος. Με το ζόρι δεν θέλει να γίνεται τίποτε! Κανέναν δεν τραβάει κοντά Του με το ζόρι! Δεν δεσμεύει κανέναν. Καλούμε να έρθουν στο σπίτι μας, επειδή το θέλουν. Έτσι και ο Χριστός κάλεσε τους Ιουδαίους. Δεν αποκλείει κανέναν. Όλους μας υπόσχεται να μας αναπαύσει κοντά Του .«Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι· καγώ αναπαύσω υμάς» (Ματθ. 11,28). Και όταν εμείς δεν πηγαίνουμε κοντά Του, δεν μας τραβάει με το ζόρι.
Το όργανο που κόβει τις αλυσίδες και μας ελευθερώνει, είναι ο εξαγνισμένος, ο «κεκαθαρμένος» νους. Και η κάθαρση του νου γίνεται κατορθωτή με τον αδιάκοπο έλεγχο των λογισμών, με την ανάγνωση των Θείων Γραφών, με την μελέτη των βιβλίων των Θεοφόρων Πατέρων και με την εκκοπή των σωματικών ηδονών και απολαύσεων. Όλα αυτά όμως, δεν θα καταλήξουν σε κάποιο θετικό αποτέλεσμα, αν δεν καλύπτονται πάντοτε από το πέπλο της ζωντανής και αδιάλειπτης προσευχής, που παρέχει την προστασία και την ενίσχυση του Θεού.
Μόνον όσοι μετέχουν στη Χάρη είναι ελεύθεροι, ενώ μένουν δούλοι δούλων, όσοι ζουν και κινούνται μακριά του Θεού!
Η ελευθερία του Κυρίου, είναι εκείνη η ελευθερία, που απελευθερώνει τον άνθρωπο από την τυραννία των κακών σκέψεων και λογισμών.
Ελευθερία δεν είναι η πολιτική ανεξαρτησία, αλλά το να μην έχει κυριαρχία πάνω μας ο πονηρός.
/
3

Βλέπετε 1 - 33 από τα 79 αποτελέσματα