Περί...

Loading...
Περί Εξουσίας
Κοινοποίηση
Όποιος θέλει να κουμαντάρει τους Έλληνες πρέπει να βαστάει ένα δισάκι γεμάτο, εμπρός το Χριστό, πίσω τους διαβόλους και στη μέση το χρυσάφι.
Να μην επιδιώκουμε ποτέ αξιώματα, για να δοξασθούμε από αυτά, γιατί αυτό φανερώνει αρρώστια προχωρημένη. Δείχνει, ότι βαδίζουμε αρρωστημένα άλλο δρόμο από τον δρόμο της ταπεινοφροσύνης που βάδισαν οι Άγιοι Πατέρες και έφθασαν στον Παράδεισο. Δεν θα πρέπει να ζητούν εξουσία, οι άνθρωποι που εξουσιάζονται από τα πάθη τους.
Τώρα που πήρες την εξουσία, μπορείς να γίνεις περισσότερο φημισμένος και αξιοζήλευτος, αν δεν εκδικηθείς αυτούς που σε αδίκησαν. Αλλά περισσότερο πρέπει να ξεχάσεις όλους όσους σε λύπησαν, τώρα που η αρχή της εξουσίας σου παρέχει τη δύναμη να τιμωρείς.
Άρχοντες πρέπει να ανακηρύσσονται εκείνοι που είναι στολισμένοι με όλες τις αρετές. Ή τουλάχιστον, αν δεν συμβαίνει αυτό, πρέπει οπωσδήποτε να είναι δικαιότατοι. Γιατί όσες παρανομίες κάνει ο άρχοντας, αυτές κατευθύνουν το μίσος και την οργή του λαού προς εκείνον που εξέλεξε τον άρχοντα.
Εκείνος θα έπρεπε αληθινά να κυβερνά, ο οποίος εφαρμόζει στην ψυχή και στο σώμα του, τους νόμους της αρετής.
Όταν διαφθαρούν οι άρχοντες, οι σύμβουλοι, οι δικαστές, οι ιερείς, τίποτε πλέον δεν υπάρχει, που μπορεί να εμποδίσει τον λαό, να καταστραφεί...
Δεν υπάρχει αθλιότερο πράγμα από τον άρχοντα, που δεν ωφελεί σε τίποτε τους υπηκόους του.
Είναι καλύτερα να υπάρχουν κακοί άρχοντες, παρά αναρχία. Κυρίως όμως είναι πάρα πολύ επικίνδυνο στην Εκκλησία, αφού και η εξουσία της Εκκλησίας, είναι μεγαλύτερη και υψηλότερη από την εξουσία της πολιτείας.
Έναν άνθρωπο που συγκρατεί τον θυμό, τον φθόνο και τις ηδονές του και ο οποίος όλα τα υποτάσσει στους Νόμους του Θεού, έναν τέτοιον άνθρωπο θα ήθελα να έβλεπα με μεγάλη ευχαρίστηση να εξουσιάζει. Εκείνος που κυβερνιέται από τα πάθη του και δεν μπορεί να κυβερνήσει τον εαυτόν του, πώς θα μπορέσει να κυβερνήσει και τους άλλους, σύμφωνα με τους Νόμους του Θεού; Ούτε ο πολιτικός, ούτε ο πνευματικός ηγέτης μπορούν να διοικήσουν καλά, αν δεν κυβερνούν πρώτα τον εαυτόν τους όπως πρέπει, αν δεν τηρούν με κάθε λεπτομέρεια τους νόμους.
Τί ωφελείσαι, όταν εξουσιάζεις ανθρώπους και εξουσιάζεσαι από τα πάθη σου; Είσαι σαν και εκείνον που στο σπίτι του δέρνεται από τους υπηρέτες του και στην αγορά εμφανίζεται καμαρωτός, επειδή έχει άλλους κάτω από την εξουσία του.
Άθλιε άνθρωπε και ταλαίπωρε! Δεν βλέπεις τι πράγμα επιθυμείς. Αν είσαι μόνος σου και άγνωστος, μόνο για την ψυχή σου θα δώσεις λόγο και γι' αυτήν μόνο θα υποστείς τιμωρία. Όταν όμως ανέβεις στην εξουσία που επιζητείς, σκέψου για πόσους ανθρώπους θα τιμωρηθείς... Είναι πολύ πιο βαριές οι ευθύνες εκείνων που εξουσιάζουν.
Η εξουσία πολλές φορές μας παρασύρει να πράττουμε πράγματα, τα οποία δεν θεωρούνται καλά από τον Θεό και χρειάζεται πραγματικά γενναία ψυχή, για να κάνουμε καλή χρήση της τιμής, της δόξας και της εξουσίας. Διότι η εξουσία πολλούς κατέστησε υπερήφανους, τους διήγειρε το θυμό και αναίρεσε το χαλινό της γλώσσας τους, καταποντίζοντάς τους στον μεγαλύτερο βυθό των κακών.
Ποιά ζωή είναι ελεεινότερη, από την ζωή του βασιλιά; Ο βασιλιάς δεν έχει βίο αμέριμνο. Αντίθετα η ζωή του έχει πολλές φροντίδες και θλίψεις. Μην βλέπεις το βασιλικό στέμμα, αλλά να βλέπεις το πλήθος των ανησυχιών. Η ψυχή του βασιλιά είναι μπλεγμένη με πολλές σκοτούρες και στενοχώριες. Είναι μεγάλος κίνδυνος η εξουσία. Γι΄αυτό και έχει ανάγκη από την Χάρη και την ειρήνη του Θεού...
Η πνευματική (Εκκλησιαστική) εξουσία είναι τόσο ανώτερη από την πολιτική, όσο ανώτερος είναι ο ουρανός από τη γη. Ή καλύτερα, πιο ανώτερη...
Όποιος είναι ασεβής ως λαϊκός, θα είναι πιο ασεβής, όταν καταλάβει Εκκλησιαστικό αξίωμα. Ο ασεβής γίνεται ασεβέστερος, όταν αναλαμβάνει αξίωμα.
Δυστυχώς στην Εκκλησιαστική εξουσία συμβαίνει, ό,τι και με τις κοσμικές εξουσίες. Επιδιώκουμε την ιερωσύνη ως αξίωμα. Όταν όμως γινόμαστε ιερείς για να δοξαστούμε και να τιμηθούμε από τους ανθρώπους χανόμαστε για τον Θεό.
Γιατί έχει καταστεί περιζήτητο το αξίωμα του Επισκόπου; Δυστυχώς δεν επιδιώκουμε την σωτηρία των αδελφών αλλά για την τιμή και την απόλαυση γινόμαστε Επίσκοποι. Αν ήξερες, ότι είναι οφειλέτης όλων ο Επίσκοπος, ότι βαστάζει τα βάρη όλων, ότι για τους άλλους που οργίζονται υπάρχει συγγνώμη, γι' αυτόν όμως καθόλου, δεν θα έσπευδες και δεν θα έτρεχες να γίνεις Επίσκοπος.
Να χειροτονείς κάποιον κληρικό, όχι με την πρώτη δοκιμασία, ούτε με την δεύτερη, ούτε με την τρίτη, αλλά αφού το σκεφτείς πολλές φορές και εξετάσεις το θέμα με προσοχή. Διότι είναι επικίνδυνη η υπόθεση. Και εσύ που με την χειροτονία δίνεις την εξουσία, θα δώσεις λόγο, για τις αμαρτίες του χειροτονουμένου και του παρελθόντος και του μέλλοντος. Τις πρώτες, τις παρέβλεψες άκαιρα και έτσι είσαι υπεύθυνος και για τις δεύτερες, τις μελλοντικές. Θα είσαι αίτιος των μελλοντικών αμαρτημάτων, διότι εσύ του έδωσες εξουσία. Θα είσαι αίτιος για τις περασμένες αμαρτίες του, επειδή δεν του έδωσες την ευκαρία να κλάψει γι' αυτές και να νοιώσει κατάνυξη. Όπως δηλαδή είσαι συμμέτοχος στα κατορθώματά του, έτσι είσαι και υπεύθυνος στα αμαρτήματά του.
Ο άρχοντας έχει την υποχρέωση, να φροντίζει για την σωτηρία των υπηκόων του, να εξημερώνει τον άγριο και τον ανυπάκουο, να τιμά τους αρίστους, να τιμωρεί τους μοχθηρούς και όλα αυτά πρέπει να τα κάνει εκπαιδευόμενος από το Θεό Λόγο.
Να μην νομίζουν (μερικοί), ότι το αξίωμα είναι ευκαιρία ανέσεως και απολαύσεως. Διότι το να εξουσιάζεις ψυχές, είναι το πιο κοπιαστικό από όλα και πρέπει εκείνοι που προσέρχονται σ' αυτό, να ετοιμαστούν, σαν να πρόκειται να πάρουν μέρος σε επίπονο αγώνα.
Αν η Πρόνοια του Θεού, μας παραχώρησε αξιώματα και εξουσία, ας γίνουμε μέσω αυτών ευεργέτες των ανθρώπων. Ας φτύσουμε το φοβερό εκείνο δηλητήριο, το τόσο επικίνδυνο για τη ψυχή μας, τον άλογο εγωισμό, που κάνει τους ανθρώπους άρρωστους, ή μάλλον θηρία και δαίμονες, μάστιγες της ανθρωπότητας και εχθρούς του εαυτού μας.
Κάποιος Άλλος αδερφέ κυβερνάει το σύμπαν και όχι οι μεγάλοι του κόσμου τούτου...
Ο Θεός επιτρέπει τόσο τις καλές όσο και τις σκληρές εξουσίες. Τις πρώτες για να μας παρηγορούν, ενώ τις δεύτερες για να μας προκαλέσουν συντριβή και ταπείνωση.
Και η Εκκλησία και η Πολιτεία και οι άρχοντες αυτών, στις τωρινές ήμερες, κοιμούνται το βαρύτατο ύπνο της αμελείας και της ραθυμίας και εάν δεν ξυπνήσουν οι ίδιοι και δεν ξυπνήσουν τον κλήρο και το λαό σε μετάνοια, σε εργασία των εντολών του Θεού, των αρετών και των καλών έργων, θα δώσουν λόγο κατά την ημέρα της κρίσεως και θα τιμωρηθούν.
Όσο ήταν μικρός ο Σαούλ και ταπεινός ενώπιον του Θεού, ήταν άγιος. Όταν όμως πήρε το βασίλειο, έγινε υπερβολικά κακός και υπερήφανος. Όσο ήταν ο Δαβίδ φτωχός και διωκόμενος, παρέμενε μεγάλος φίλος του Θεού, με τον Οποίο πολλές φορές μιλούσε. Όταν όμως πήρε το αξίωμα του βασιλιά, αμέσως αμάρτησε βαριά (φόνος και μοιχεία) στον Θεό και ανόμησε. Όμοια και ο Σολομώντας, ο γιός του, όταν έγινε μεγάλος στον πλούτο και στη σοφία, χάρη στο Θεό, τόσο πολύ έχασε τη γνώση του, που προσκύνησε αναίσθητα είδωλα. Μην ποθήσεις λοιπόν, πρωτεία και αξιώματα, που φθείρουν τα χρηστά ήθη και οδηγούν σε σφάλματα, γιατί οι μεγάλοι άνθρωποι πρόκειται να τιμωρηθούν με μεγάλες αμαρτίες.
Αν έχουμε κακούς κυβερνήτες στην πολιτική και στην Εκκλησία, είναι διότι είμαστε κακοί εμείς. Ο Θεός μας δίνει κυβερνήτες κατά την καρδιά μας, είτε στην Εκκλησία είτε στην πολιτεία.
Άνθρωποι μικροί, χωρίς αξία και ηθικό ανάστημα, που κατάφεραν ωστόσο να αναρριχηθούν σε μεγάλα αξιώματα, το μόνο που πέτυχαν είναι ό,τι και ο νάνος που έκλεψε και φόρεσε στολή γίγαντα.
Ο Κύριος κατέβαλλε φόρο στον Καίσαρα, παρέχοντας μας τον νόμο, να είμαστε υπάκουοι στην εξουσία, όταν αυτό καθόλου δεν εμποδίζει την εντιμότητα.
Αυτός που επιθυμεί τα πρωτεία (και τα αξιώματα), είναι ξένος προς την αγάπη και την ταπεινοφροσύνη.
Ανάλογα με το ήθος του άρχοντα, πλάθονται συνήθως και οι υπήκοοι, ώστε όποιοι είναι οι ηγέτες, τέτοιοι κατ' ανάγκη είναι οι οδηγούμενοι.
Τρία πράγματα πρέπει να θυμάται κανείς όταν βρίσκεται στην εξουσία: Ότι κυβερνάει ανθρώπους, ότι πρέπει να διαχειρίζεται την εξουσία σύμφωνα με το νόμο και ότι δεν θα κυβερνάει αιώνια.
/
3

Βλέπετε 1 - 33 από τα 82 αποτελέσματα