Περί...

Loading...
Περί Εξομολόγησης
Κοινοποίηση
Νά ἐξομολογεῖσθε ὅπως πρέπει, γιά νά μήν ἔχει οὔτε πατημασιές ὁ διάβολος μέσα σας.
Η εξομολόγηση είναι αναγκαία για τους εξής λόγους:

  1. Διότι είναι εντολή του Θεού,
  2. Διότι επαναφέρει και αποκαθιστά την ειρήνη μεταξύ Θεού και ανθρώπων και
  3. Διότι ωφελεί τον άνθρωπο από ηθική και πνευματική άποψη.
Η νηστεία και η προσευχή είναι ο μοναδικός τρόπος προετοιμασίας για την αληθινή εξομολόγηση.
Η εξομολόγηση είναι θεληματική και ειλικρινής, των αμαρτημάτων που διαπράχθηκαν, χωρίς ντροπή και δισταγμό, αλλά με αυτομεμψία και συντριβή καρδιάς, ενώπιον του προσώπου που η Εκκλησία έχει ορίσει για την συγχώρεση των αμαρτιών. Για να είναι αληθινή και αποτελεσματική, πρέπει να είναι εκούσια και ειλικρινής, γιατί η βεβιασμένη και ανειλικρινής εξομολόγηση είναι άκαρπη, καθώς δεν αποτελεί γνήσια υπαγόρευση της καρδιάς, έκφραση μεταμέλειας και φανέρωση του πόθου για θεραπεία. Η εξομολόγηση πρέπει να γίνεται χωρίς ντροπή και δισταγμό, αλλά με θάρρος και αυτοκατάκριση, γιατί το θάρρος είναι εκδήλωση αποστροφής προς την αμαρτία, ενώ η ντροπή δείχνει την έλλειψη θάρρους.
Αυτός που δεν εξομολογείται τις αμαρτίες του βρίσκεται διαρκώς κάτω από το βάρος της ενοχής και μακριά από τον Θεό, γι' αυτό και η ψυχή του θλίβεται και πονά. Η ανώμαλη ηθική κατάσταση που επικρατεί στον αμαρτωλό, ο αδιάκοπος έλεγχος, προξενείται από τη συναίσθηση της ψυχής, που αναγνωρίζει την αμαρτία της και ζητά ανακούφιση. Η ψυχή αναζητά την εξομολόγηση, γιατί γνωρίζει τη Θεία εντολή, γιατί κατάλαβε, ότι αυτή είναι το μόνο μέσο συμφιλιώσεως και συνδιαλλαγής με τον Θεό.
Για να νιώσει κανείς ανάπαυση, πρέπει να πετάξει τα σκουπίδια από μέσα του, με την εξομολόγηση. Ανοίγοντας ο άνθρωπος την καρδιά του στον Πνευματικό, λέγοντας τα αμαρτήματά του, ταπεινώνεται και έτσι ανοίγει την πύλη του ουρανού, έρχεται πλούσια η Χάρις του Θεού και ελευθερώνεται. Αν όμως βλέπεις ότι δεν έχεις γαλήνη, αλλά στεναχώρια, να ξέρεις ότι υπάρχει μέσα σου κάτι ατακτοποίητο και πρέπει να το βρεις, για να το διορθώσεις. Κάνεις ας υποθέσουμε ένα σφάλμα, στεναχωριέσαι, αλλά δεν το εξομολογείσαι. Σου συμβαίνει μετά ένα ευχάριστο γεγονός και νιώθεις χαρά. Αυτή η χαρά σκεπάζει τη στεναχώρια για το σφάλμα σου και σιγά-σιγά το ξεχνάς, δεν το βλέπεις επειδή καπακώθηκε από τη χαρά. Αλλά εκείνο εσωτερικά δουλεύει...
Οι άνθρωποι που δεν ξέρουν τι να πουν στην εξομολόγηση, είναι εκείνοι, που δεν κάνουν λεπτή εργασία στον εαυτόν τους. Αν δεν κάνουμε λεπτή εργασία στον εαυτόν μας, τότε και τα χοντρά μας ξεφεύγουν. Πρέπει να καθαρίσουμε τα μάτια της ψυχής μας. Ένας τυφλός δεν βλέπει τίποτε. Ένας που έχει ένα μάτι, ε, αυτός βλέπει αλλά πιο καλά βλέπει αυτός που έχει και τα 2 μάτια γερά. Και αν έχει και τηλεσκόπιο και μικροσκόπιο, θα βλέπει και τα μακρινά και τα κοντινά πολύ καθαρά. Ένα ξυλόγλυπτο εικονάκι λ.χ. μπορώ να το τελειώσω σε τρεις ώρες. Αν όμως το αφήσω λίγες μέρες και το ξαναδώ, βρίσκω αρκετές ελλείψεις. Το ίδιο μπορεί να το δουλέψω και μια εβδομάδα και έναν μήνα και δύο χρόνια. Το ίδιο μπορώ να το δουλεύω και πέντε χρόνια, αν θέλω. Αλλά μετά πρέπει να δουλεύω με φακό. Θέλω να πω, ότι και η πνευματική εργασία δεν έχει τελειωμό. Όσο προχωράει κανείς πνευματικά, καθαρίζουν τα μάτια της ψυχής του πιο πολύ - πιο πολύ, και βλέπει τα σφάλματα του όλο και μεγαλύτερα και έτσι ταπεινώνεται και έρχεται η Χάρις του Θεού. Οι Άγιοι που έλεγαν: «είμαι αμαρτωλός, ελεεινός», το πίστευαν, γιατί τα μάτια της ψυχής τους είχαν γίνει μικροσκόπια. Όσο προχωρούσαν, αποκτούσαν ισχυρότερο μικροσκόπιο και έβλεπαν ότι είναι πιο αμαρτωλοί. Να, τώρα βλέπω με γυμνό μάτι το χέρι μου και μου φαίνεται όμορφο. Αν όμως το δώ με φακό, θα δω αυτές τις τρίχες, που καλά-καλά τώρα δεν τις βλέπω, σαν κυπαρισσάκια! «Βρέ παιδάκι μου, τί είμαι; άγριάνθρωπος;», θα πω. Αν δουλεύετε έτσι πνευματικά, θα σιχαθείτε τον παλαιό εαυτό σας. Ο παλαιός μας άνθρωπος είναι ένας κακός ενοικιαστής μέσα μας και για να φύγει, πρέπει να γκρεμίσουμε το σπίτι και να αρχίσουμε να χτίζουμε την νέα οικοδομή, τον καινό άνθρωπο.
Πριν από την εξομολόγηση, ο νους του είναι σκοτισμένος από τις αμαρτίες, δεν βλέπει καθαρά. Με την εξομολόγηση, φεύγει η ομίχλη και καθαρίζει ο ορίζοντας. Γι' αυτό, όσους έρχονται να συζητήσουμε ένα θέμα, αν δεν έχουν εξομολογηθεί ποτέ, τους στέλνω πρώτα να εξομολογηθούν και μετά να έρθουν να μιλήσουμε. Μερικοί μου λένε: «Γέροντα, αφού εσύ μπορείς να καταλάβεις τί πρέπει να κάνω γι' αυτό το θέμα, πες μου». «Και να καταλάβω εγώ τί πρέπει να κάνεις, τους λέω, δεν θα καταλάβεις εσύ τί θα σου πω. Γι' αυτό πήγαινε πρώτα να εξομολογηθείς και ύστερα έλα να συζητήσουμε». Γιατί, πώς να επικοινωνήσεις και να συνεννοηθείς με έναν άνθρωπο, όταν βρίσκεται σε άλλη συχνότητα; Με την εξομολόγηση πετάει ο άνθρωπος από μέσα του ό,τι άχρηστο έχει και καρποφορεί πνευματικά.
Αν ο άνθρωπος δεν ομολογεί (στην εξομολόγηση) την αλήθεια στον πνευματικό, δεν του αποκαλύπτει το σφάλμα του, για να μπορέσει να τον βοηθήσει, παθαίνει ζημιά, όπως ακριβώς και ο άρρωστος κάνει μεγάλο κακό στην υγεία του, όταν κρύβει την πάθησή του από τον γιατρό. Ενώ, όταν εκθέτει τον εαυτόν του, όπως ακριβώς είναι, τότε ο πνευματικός μπορεί να τον γνωρίσει καλύτερα και να τον βοηθήσει πιο θετικά.
Όταν κανείς αδικήσει ή πληγώσει με την συμπεριφορά του έναν άνθρωπο, πρέπει πρώτα να πάει να του ζητήσει ταπεινά συγχώρηση, να συμφιλιωθεί μαζί του και έπειτα να εξομολογηθεί την πτώση του στον πνευματικό για να λάβει την άφεση. Έτσι έρχεται η Χάρη του Θεού. Αν πει το σφάλμα του στον πνευματικό, χωρίς προηγουμένως να ζητήσει συγχώρηση από τον άνθρωπο που πλήγωσε, δεν είναι δυνατόν να ειρηνεύσει η ψυχή του, γιατί δεν ταπεινώνεται. Εκτός αν ο άνθρωπος που πλήγωσε έχει πεθάνει ή δεν μπορεί να τον βρει, γιατί άλλαξε κατοικία και δεν έχει την διεύθυνσή του, για να του ζητήσει, έστω και γραπτώς, συγγνώμη, αλλά έχει διάθεση να το κάνει, τότε ο Θεός τον συγχωρεί, γιατί βλέπει την διάθεσή του.
Βλέπω και μια καινούργια τέχνη του διαβόλου. Βάζει στους ανθρώπους τον λογισμό, ότι αν κάνουν κάποιο τάμα και το εκπληρώσουν, αν πάνε και κανένα προσκύνημα, είναι εντάξει πνευματικά. Και βλέπεις πολλούς να πηγαίνουν με λαμπάδες και με τάματα στα μοναστήρια, στα προσκυνήματα, να τα κρεμάνε εκεί, να κάνουν και μεγάλους σταυρούς, να κλαίνε και λιγάκι, και να αρκούνται σ' αυτά. Δεν μετανοούν, δεν εξομολογούνται, δεν διορθώνονται και χαίρεται το ταγκαλάκι (διάβολος).
Όχι αποχή από την εξομολόγηση με την δικαιολογία, ότι ''αφού θα ξαναπέσω τί να πάω;''. Όμως κανείς δεν λέει: ''Αφού θα ξαναπεινάσω, γιατί να φάω;''. ''Αφού θα ξαναλερωθώ γιατί να πλυθώ;'', έτσι κανείς δεν πρέπει να αναβάλλει την εξομολόγηση με την σκέψη: ''Αφού θα ξαναπέσω, γιατί να πάω να εξομολογηθώ;''...
Είναι μερικοί που επειδή έχουν την εντύπωση ότι θα ξαναπέσουν στα ίδια αμαρτήματα, δεν εξομολογούνται. Αυτό δεν είναι σωστό! Είναι σαν να λέει ένας στρατιώτης, όταν τραυματίζεται: «Αφού ο πόλεμος δεν τέλειωσε και μπορεί πάλι να τραυματιστώ, γιατί να δέσω το τραύμα μου;». Αλλά, αν δεν το δέσει, θα πάθει αιμορραγία και θα πεθάνει. Μπορεί από φιλότιμο να μην πηγαίνουν να εξομολογηθούν, τελικά όμως αχρηστεύονται. Ο διάβολος, βλέπεις, εκμεταλλεύεται και τα χαρίσματα. Αν δεν καθαρίζουμε με την εξομολόγηση την ψυχή μας, όταν πέφτουμε και λερωνόμαστε, με τον λογισμό ότι πάλι θα πέσουμε και θα λερωθούμε, προσθέτουμε λάσπες πάνω στις παλιές λάσπες και είναι δύσκολο μετά να καθαρίσουν.
Όταν κάποιος κάνει μια βαριά αμαρτία, γιατί να αφήσει να περάσουν ένα - δύο μήνες, για να πάει στον πνευματικό για να εξομολογηθεί; Να πάει το συντομότερο. Αν έχει μια πληγή ανοιχτή, θα αφήσει να περάσει ένας μήνας, για να την θεραπεύσει;
Ο άνθρωπος το σφάλμα του, να πονέσει, να ζητήσει συγχώρεση από τον Θεό και μετά να εξομολογηθεί. Έτσι θα έρθει η Θεία παρηγοριά. Γι' αυτό πάντα συνιστώ μετάνοια και εξομολόγηση. Μόνο εξομολόγηση ποτέ δεν συνιστώ.
Όποιος πάει να εξομολογηθεί, να προσέξει, να μην δικαιολογεί τον εαυτόν του, κατά την εξομολόγηση. Όποιος εξομολογείται και δικαιολογεί τον εαυτό του, δεν έχει ανάπαυση εσωτερική, όσο ασυνείδητος και αν είναι. Τα ελαφρυντικά που χρησιμοποιεί στην εξομολόγησή του γίνονται επιβαρυντικά για την συνείδησή του. Ενώ, όποιος υπερβάλλει τα σφάλματά του, γιατί έχει λεπτή συνείδηση και δέχεται και μεγάλο κανόνα από τον πνευματικό, αυτός νιώθει ανέκφραστη αγαλλίαση. Υπάρχουν άνθρωποι, που, αν κλέψουν λ.χ. μια ρώγα, νιώθουν σαν να πήραν πολλά καλάθια σταφύλια και σκέφτονται συνέχεια το σφάλμα τους. Δεν κοιμούνται όλη την νύχτα, μέχρι να το εξομολογηθούν. Και άλλοι, ενώ έχουν κλέψει ολόκληρα καλάθια σταφύλια, δικαιολογούν τον εαυτό τους και λένε πως πήραν ένα τσαμπί. Αυτοί όμως, που όχι μόνο δεν δικαιολογούν τον εαυτό τους, αλλά μεγαλοποιούν το παραμικρό σφάλμα τους και στενοχωριούνται και υποφέρουν πολύ για μια μικρή τους αταξία, ξέρετε τί Θεία παρηγοριά νιώθουν; Εδώ βλέπεις την Θεία δικαιοσύνη, πώς ο Καλός Θεός ανταμείβει. Έχω παρατηρήσει, ότι όσοι εκθέτουν τα σφάλματά τους ταπεινά στον πνευματικό και εξευτελίζονται, λάμπουν, γιατί δέχονται την Χάρη του Θεού. Και αυτό είναι τόσο αισθητό, ακόμη και εξωτερικά, που λέω σε μερικούς να φωτογραφηθούν πριν από την εξομολόγηση και μετά την εξομολόγηση, για να διαπιστώσουν και οι ίδιοι την καλή αλλοίωση, γιατί στο πρόσωπο ζωγραφίζεται η εσωτερική πνευματική κατάσταση.
Όταν ο άνθρωπος μετανοήσει και πει στον πνευματικό ό,τι θυμόταν, χωρίς να έχει την πρόθεση να κρύψει κάτι, τελείωσε· τα ταγκαλάκια δεν έχουν καμμία εξουσία πάνω του. Όταν όμως δεν εξομολογηθεί εν γνώσει του μερικές αμαρτίες του, θα βασανίζεται στην άλλη ζωή γι' αυτές.
Εφόσον κάποιος κάνει καθαρή εξομολόγηση δεν θα πρέπει να σκαλίζει τα παλιά αμαρτήματα, ιδίως τα σαρκικά αμαρτήματα, γιατί μπορεί να πάθει ζημιά. Στον πόλεμο π.χ. πέφτει μια χειροβομβίδα δίπλα σε έναν στρατιώτη, αλλά τον φυλάει ο Θεός και δεν σκάζει. Όταν τελειώσει ο πόλεμος, βρίσκει ο στρατιώτης την χειροβομβίδα που δεν έσκασε και αρχίζει να την περιεργάζεται και τελικά ανατινάζεται στον αέρα, σε καιρό ειρήνης.
Η εξομολόγηση κόβει τα δικαιώματα του διαβόλου. Επειδή όμως οι άνθρωποι απομακρύνθηκαν από το μυστήριο της Εξομολόγησης, γι' αυτό και πνίγονται από τους λογισμούς και τα πάθη και δέχονται δαιμονικές επιδράσεις, έχουν έναν δαιμονικό μαγνητισμό, γιατί ο διάβολος έχει εξουσία πάνω τους. Πόσοι έρχονται και ζητούν να τους βοηθήσω σε κάποιο πρόβλημά τους και ούτε εξομολογούνται, ούτε εκκλησιάζονται! «Εκκλησιάζεσαι καθόλου;», τους ρωτάω. «Όχι», μου λένε. «Εξομολογήθηκες καμμιά φορά;». «Όχι. Ήρθα να με κάνεις καλά». «Μα πως; Πρέπει να μετανοήσεις για τα σφάλματά σου, να εξομολογείσαι, να εκκλησιάζεσαι, να Κοινωνάς, όταν έχεις ευλογία από τον πνευματικό σου και εγώ θα κάνω προσευχή να γίνεις καλά. Ξεχνάς ότι υπάρχει και άλλη ζωή και πρέπει να ετοιμαστούμε για εκεί;». «Κοίταξε, πάτερ, αυτά που λες, Εκκλησίες, άλλη ζωή κ.λπ., εμένα δεν με απασχολούν. Αυτά είναι παραμύθια. Έχω πάει σε μάγους, σε μέντιουμ και δεν μπόρεσαν να με κάνουν καλά. Έμαθα ότι εσύ μπορείς να με κάνης καλά». Άντε τώρα! Τους μιλάς για εξομολόγηση, για την μέλλουσα ζωή, και σου λένε «αυτά είναι παραμύθια», και από την άλλη μεριά: «Βοήθησέ με, παίρνω χάπια». Εμ πως, με μαγικό τρόπο θα γίνουν καλά;...
Μετά την εξομολόγηση χρειάζεται η φιλότιμη αναγνώριση. Να νιώθεις όπως αυτός που του χαρίζεται ένα χρέος που έχει και από φιλότιμο αισθάνεται ευγνωμοσύνη και υποχρέωση προς τον ευεργέτη του. Να ευχαριστείς τον Θεό, αλλά συγχρόνως να ζεις και το ψαλμικό: «την ανομίαν μου εγώ γινώσκω και η αμαρτία μου ενώπιόν μου εστί διαπαντός», για να μην ξεθαρρεύεις και επαναλαμβάνεις τα ίδια σφάλματα.
2 σκοπούς έχει η εξομολόγηση. Ο ένας είναι να ευχαριστήσουμε τον Θεό για τα αγαθά που μας έχει χαρίσει. Ο άλλος γίνεται για έλεγχο και εξέταση εκείνων που κακώς πράξαμε. Γιατί εξομολόγηση λέγεται και η απαρίθμηση των Θείων ευεργεσιών μ' ευχαριστία απ' όσους ευεργετήθηκαν, αλλά και η φανέρωση των σφαλμάτων τους από τους ενόχους. Και οι 2 τρόποι φέρνουν ταπείνωση. Γιατί και εκείνος που ευχαριστεί για τα καλά και εκείνος που εξετάζει τον εαυτό του για τα κακά που έπραξε, ταπεινώνονται. Ο πρώτος κρίνει τον εαυτό του ανάξιο για τα καλά που του έδωσε ο Θεός· ο δεύτερος παρακαλεί να λάβει την άφεση των αμαρτιών του.
Ο σκοπός της εξομολογήσεως είναι διπλός, ή γίνεται προς ευχαριστία για τα αγαθά που έχουν δοθεί ως τώρα, ή γίνεται για έλεγχο και εξέταση των κακών πράξεων.
Η ντροπή στην Εξομολόγηση έρχεται από τον σατανά, που παρακολουθεί άγρυπνος τι θα κάνουμε. Ντρέπεσαι να ομολογήσεις το αμαρτήματά σου; Να ντρέπεσαι (τότε) και να τα διαπράξεις.
Πολλοί αμαρτωλοί λένε: Ντρέπομαι ολότελα, πως να πλησιάσω στο Θεό και να Τον παρακαλέσω να με συγχωρήσει. Αυτή είναι διαβολική ευλάβεια. Δεν έχεις θάρρος με το Θεό καθόλου; Πλησίασε για να το αποκτήσεις. Ο Θεός θέλει περισσότερο από κάθε άλλον, να σε απαλλάξει από τις αμαρτίες. Δεν επιθυμείς εσύ τόσο την ασφάλειά σου, όσο Εκείνος την σωτηρία σου.
Η εξομολόγηση αφαιρεί το αμάρτημα και το κάνει, σαν να μην έχει γίνει ποτέ...
Πώς έχεις την απαίτηση ο Θεός να σου συγχωρέσει τις αμαρτίες σου, όταν εσύ ο ίδιος, ποτέ δεν τις ομολόγησες; Μόνο όποιος παραδέχτηκε και αναγνώρισε τα λάθη του, αξίζει το έλεος και την φιλανθρωπία του Θεού.
Ας μην απελπιζόμαστε, ακόμη και αν αμαρτάνουμε καθημερινά και ας προσερχόμαστε παρακαλώντας, ζητώντας τη συγχώρεση των αμαρτημάτων μας. Γιατί έτσι θα γίνουμε πιο οκνηροί στο να αμαρτάνουμε και τον διάβολο θα διώξουμε, αλλά και την φιλανθρωπία του Θεού θα αποκτήσουμε.
Αν στην παρούσα ζωή, πριν από την είσοδό μας στο δικαστήριο, ομολογήσουμε τις πράξεις μας και αρπάξουμε τον λόγο πρώτοι και γίνουμε οι ίδιοι κατήγοροι του εαυτού μας με την εξομολόγηση και επιδείξουμε στο μέλλον σταθερότητα, θα προσκαλέσουμε τον Θεό σε τόσο μεγάλη φιλανθρωπία, ώστε όχι μόνο να μας χαρίσει την άφεση των αμαρτημάτων, αλλά και να μας λογαριάσει αμέσως στον κατάλογο των δικαίων.
Δεν είναι δυνατόν να μεταπείσεις τον δικαστή, όταν βρίσκεται στο βήμα. Είναι όμως δυνατόν να παρακαλέσεις τον δικαστή, πριν από την στιγμή της Κρίσεως. Γι' αυτό και ο Δαβίδ έλεγε: ''Ας προλάβουμε, να Τον συναντήσουμε με εξομολόγηση'' (Ψαλμοί 94,2). Στο κριτήριο, τίποτε δεν επηρεάζει την κρίση του Θεού. Ούτε τα χρήματα, ούτε δυναστείες, ούτε εξουσίες, ούτε ρητορείες. Είναι φοβερή και σκληρή εκείνη η δικαιοκρισία.
Τίποτα δεν κάνει το Θεό τόσο ευσπλαχνικό, όσο το να ομολογεί κάποιος τα αμαρτήματά του.
Δεν απομακρύνει την αμαρτία ο χρόνος. Ο τρόπος εκείνου που μετανοεί, σβήνει την αμαρτία. Είναι δυνατόν να περάσει πολύς χρόνος και να μην πετύχει κανείς τη σωτηρία. Και άλλος πάλι, μέσα σε λίγο χρόνο, αφού εξομολογήθηκε ειλικρινά, να απαλλαγεί από την αμαρτία.
Όποιος γνωρίζει την αρρώστιά του, αυτός και τον γιατρό ζητάει, οπωσδήποτε και τα φάρμακα τα υποφέρει. Όποιος όμως δεν έχει συναίσθηση της αρρώστιάς του, αυτός δεν μπορεί να σωθεί απ' αυτήν.
/
5

Βλέπετε 1 - 33 από τα 164 αποτελέσματα