Περί...

Loading...
Περί Ειρήνης
Κοινοποίηση
Ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ λέει: “Απόκτησε την εσωτερική σου γαλήνη και χιλιάδες άνθρωποι θα σωθούν γύρω σου, χωρίς εσύ να το ξέρεις”. Δεν χρειάζεται συνέχεια να μιλάμε. Ο κόσμος κουράστηκε από τα πολλά, τα παχιά, τ’ αδιαφανή, τα υποκριτικά, τα ξύλινα λόγια. Οι άλλοι δεν βρίσκονται πάντοτε πλάι μας για να μας ακούνε, αλλά και για να τους ακούμε. Λέει ένας σοφός: “Ο Θεός μας έδωσε δύο αυτιά και ένα στόμα – περισσότερο να ακούμε και λιγότερο να μιλάμε”. Εμείς κυκλοφορούμε σαν να έχουμε δέκα στόματα και κανένα αυτί.
Δεν είναι κάθε ειρήνη άψογη και καλή, αλλά πολλές φορές είναι επισφαλής, και μακριά από τη θεία αγάπη, ιδιαίτερα αν ειρηνεύουμε και συμφωνούμε στην κατάλυση της αλήθειας...
Ο καθένας που με την παράβαση των εντολών ανθίσταται και πολεμά τον Θεό, αυτός ακόμη και αν κάνει όλους να ειρηνεύσουν μεταξύ τους, είναι εχθρός του Θεού, επειδή αυτό που κάνει, την συμφιλίωση δηλαδή, δεν το κάνει όπως αρέσει στον Θεό.
Τόσο σπουδαίο αγαθό είναι η ειρήνη, ώστε εκείνοι που δημιουργούν και επαναφέρουν την ειρήνη, να ονομάζονται υιοί του Θεού (Ματθ. 5,9), ενώ οι πράττοντες το αντίθετο, πρέπει να ονομάζονται υιοί του διαβόλου. Και είναι φυσικό, αφού και ο Χριστός για το σκοπό αυτό ήρθε στη γη, να ειρηνεύσει τους ανθρώπους στη γη και τους αγγέλους στους ουρανούς.
Η ειρήνη είναι η μητέρα όλων των αγαθών, η ειρήνη είναι η προϋπόθεση κάθε χαράς. Γι' αυτό και ο Χριστός παρήγγειλε στους Αποστόλους, όταν εισέρχονται στις οικίες, αυτό να λένε αμέσως, ως κάποιο σύμβολο των αγαθών (Ματθ. 10,12). Όταν δηλ. δεν υπάρχει ειρήνη, όλα τα άλλα είναι περιττά.
Δεν ωφελούμαστε αν έχουμε ειρήνη με όλους τους ανθρώπους, ενώ έχουμε πόλεμο με τον Θεό. Όπως επίσης καθόλου δεν βλαπτόμαστε, ακόμη και αν όλοι μας πολεμούν, εφόσον έχουμε ειρήνη με τον Θεό.
Δεν είναι δυνατόν να υπάρξει ειρήνη, αν προηγουμένως δεν κατορθωθεί η αρετή. Και δεν έχουμε κανένα όφελος αν απολαμβάνουμε εξωτερική ειρήνη και μέσα μας έχουμε πόλεμο με τον εαυτόν μας, από την ταραχή των λογισμών. Απολαμβάνουν ειρήνη, εκείνοι που στηρίζονται στον Θεό.
Τίποτε δεν είναι τόσο κατάλληλο για να πετυχαίνουμε όσα επιθυμούμε, όσο η ειρήνη και η ηρεμία, το να είμαστε απαλλαγμένοι από κάθε μίσος και να μην έχουμε κανέναν εχθρό.
Όταν περίεργοι λογισμοί ταράζουν την πίστη μας, τότε ποιά ειρήνη έχουμε; Όταν αισχρές σκέψεις μας ταράζουν, τότε για ποιά ειρήνη μιλάμε;
Ποιό είναι το όφελος, όταν όλη η οικουμένη απολαμβάνει βαθειά ειρήνη, ενώ εσύ πολεμάς με τον εαυτόν σου (τρώγεσαι με τα ρούχα σου!); Την εσωτερική ειρήνη πρέπει να έχεις. Αν την έχουμε, τίποτα από τα εξωτερικά δεν θα μπορεί να μας ταράξει.
Κανένας να μην προσέρχεται στην Ιερά Τράπεζα, ενώ έχει έχθρα με τον άλλον, ούτε να δέχεται το Σώμα του Κυρίου. Όποιος έχει εχθρό και δεν συμφιλιώνεται μαζί του, να μην προσέρχεται. Έχεις εχθρό; Να μην προσέλθεις; Πρώτα να συμφιλιωθείς μαζί του και τότε να προσεγγίσεις στον Ιερό Τόπο.
Αν δε νικήσει κάποιος τους εχθρούς δαίμονες, δεν μπορεί να ειρηνεύσει. Και αν η ειρήνη δεν βασιλεύει στην ψυχή μας, πώς είναι δυνατό να βρούμε και να χαρούμε τα αγαθά της;
Όποιος ένιωσε την ειρήνη μέσα του, ένιωσε την πραγματική χαρά. Ειρήνευσε με τον εαυτόν σου και θα ειρηνεύσουν με σένα και ο ουρανός και η γη.
Ειρήνη είναι η απαλλαγή από τα πάθη, η οποία χωρίς την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος δεν βρίσκεται.
Όταν λοιπόν ο άνθρωπος, γίνει κύριος των παθών και τα νικήσει, δεν πολεμείται πλέον από αυτά, αλλά έχει ειρήνη στην ψυχή του.
Εκείνος που θέλει να ζει ειρηνικά σε κάθε τόπο, ας μην επιδιώκει την προσωπική του ανάπαυση, αλλά την ανάπαυση του άλλου, σύμφωνα με το θέλημα του Κυρίου και τότε θα βρει ανάπαυση.
Η ανθρώπινη καρδιά δεν βρίσκει την γαλήνη, μέχρι τη στιγμή κατά την οποία κατορθώνει ν' αναπαυθεί σε Σένα Θεέ μου.
Μη μολύνεις το σώμα σου με κακές πράξεις και την ψυχή σου με πονηρούς λογισμούς και τότε η ειρήνη του Θεού θα έρθει σε σένα και θα έχεις πάντοτε την αγάπη Του.
Ο άνθρωπος με την αμαρτία κάνει τον επίγειο παράδεισο επίγεια κόλαση. Αν η ψυχή του μολυνθεί με θανάσιμες αμαρτίες, ζει μια δαιμονική κατάσταση. Αντιδρά, βασανίζεται, δεν έχει ειρήνη. Αντίθετα, όποιος είναι κοντά στον Θεό, έχει τον νου του στα Θεία νοήματα και έχει πάντοτε καλούς λογισμούς, είναι ειρηνικός και ζει τον Παράδεισο στην γη.
Πώς μπορεί να έρθη η ειρήνη, όταν οι άνθρωποι δεν συμφιλιωθούν με τον Θεό; Μόνο όταν συμφιλιωθεί ο άνθρωπος με τον Θεό, έρχεται και η εσωτερική ειρήνη και η εξωτερική. Για να συμφιλιωθεί όμως ο άνθρωπος με τον Θεό, πρέπει να έρθει σε συναίσθηση, να μετανοήσει, να ζει σύμφωνα με τις εντολές του Θεού και τότε έρχεται η Χάρις και η ειρήνη του Θεού μέσα του, οπότε μπορεί να βοηθήσει και για την ειρήνη γύρω του.
Αν βλέπεις ότι δεν έχεις γαλήνη αλλά στενοχώρια, να ξέρεις ότι υπάρχει μέσα σου κάτι ατακτοποίητο και πρέπει να το βρεις, για να το διόρθωσεις. Κάνεις, ας υποθέσουμε, ένα σφάλμα, στενοχωριέσαι, αλλά δεν το εξομολογείσαι. Σου συμβαίνει μετά ένα ευχάριστο γεγονός και νιώθεις χαρά. Αυτή η χαρά σκεπάζει την στενοχώρια για το σφάλμα σου και σιγά-σιγά το ξεχνάς - δεν το βλέπεις, επειδή καπακώθηκε από την χαρά. Οι χαρές σκεπάζουν το σφάλμα, το πάνε πιο κάτω, πιο βαθιά, αλλά εκείνο εσωτερικά δουλεύει. Έτσι ο άνθρωπος αρχίζει να σκληραίνει, γιατί καταπατά την συνείδησή του και η καρδιά του πιάνει σιγά-σιγά γλίτσα. Ύστερα το ταγκαλάκι όλα του τα δικαιολογεί: «αυτό δεν είναι τίποτε, εκείνο είναι φυσιολογικό», ανάπαυση όμως δεν έχει, γιατί η στενοχώρια δουλεύει από κάτω. Νιώθει μια ανησυχία, δεν έχει εσωτερική γαλήνη. Ζει με ένα συνεχές άγχος. Είναι βασανισμένος. Δεν βρίσκει τι φταίει, γιατί τα σφάλματα του είναι καπακωμένα. Δεν καταλαβαίνει ότι υποφέρει, επειδή αμάρτησε...
Ζήτησε την ειρήνη, την απαλλαγή από τους θορύβους του κόσμου τούτου. Απόκτησε γαλήνιο νου, κάποια ακύμαντη και ατάραχη κατάσταση της ψυχής, που δεν σαλεύεται, ούτε από τα πάθη, ούτε παρασύρεται σε συμβιβασμό από ψευδείς δοξασίες που στηρίζονται σε πιθανότητες, ώστε να αποκτήσεις την ειρήνη του Θεού, που ξεπερνάει κάθε νου και φρουρεί την καρδιά σου.
Ο τρόπος, για να αποκτήσεις την ειρήνη, είναι ο εξής: Να ξεχάσεις τελειωτικά την πτώση και την αμαρτία σου και να παραδοθείς στην σκέψη της μεγάλης και άφατης αγαθότητας του Θεού και ότι, Αυτός μένει πολύ πρόθυμος και επιθυμεί να συγχωρέσει κάθε αμαρτία σου, όσο και αν είναι βαριά, προσκαλώντας τον κάθε αμαρτωλό με διάφορους τρόπους και μέσα από διάφορους δρόμους, για να έλθει σε συναίσθηση και να ενωθεί μαζί Του σε αυτή την ζωή με την Χάρη του στην δε άλλη, να τον αγιάσει με τη δόξα Του και να τον κάνει αιώνια μακάριο. Και αφού με αυτές και παρόμοιες σκέψεις και στοχασμούς, γαληνέψεις το νου σου, τότε θα επιστρέψεις στην πτώση σου, κάνοντας όπως είπα πιο πάνω κατόπιν, όταν έρθει ώρα της εξομολογήσεως (την οποία σε προτρέπω να κάνεις πολύ συχνά), θυμήσου όλες σου τις αμαρτίες και με νέο πόνο και λύπη, για την λύπη του Θεού και με πρόθεση και απόφαση να μη Τον λυπήσεις πλέον, φανέρωσέ τες όλες στον Πνευματικό σου και κάνε με προθυμία, τον κανόνα που θα σου ορίσει.
Συνήθιζε να υποφέρεις τις ύβρεις χωρίς ταραχή. Είναι ναι αλήθεια, ότι θα υποφέρεις πολύ μέχρι να αποκτήσεις την ειρήνη αυτή, διότι είσαι αγύμναστος. Αλλά αφού την αποκτήσεις, η ψυχή σου θα βρίσκει μεγάλη παρηγοριά σε κάθε αντίθετη κατάσταση που θα συναντά. Και από μέρα σε μέρα, θα μάθεις καλύτερα την άσκηση αυτή, για να ειρηνεύσεις πνευματικά.
Αν αισθανθείς καμμιά φορά να κεντάται η ψυχή σου από κάποιο πάθος και λογισμό, μην ταραχθείς, αλλά δείξε μεγαλύτερη προσοχή, για να μην περάσει στα σπλάχνα σου. Γύρισε πίσω την καρδιά σου και με ευχαρίστηση βάλε την θέλησή σου, μέσα στον τόπο της ειρήνης και της ησυχίας, φυλάττοντας καθαρή την ψυχή σου απέναντι του Θεού, τον Οποίο θα βρίσκεις πάντα στα σπλάχνα σου και στα βάθη της καρδιά σου, για την ορθότητα της γνώμης σου, όντας βέβαιος ότι το κάθετι συμβαίνει, για να σε δοκιμάσει, ώστε να μπορείς να καταλάβεις το συμφέρον σου και για να είσαι άξιος του στεφάνου της δικαιοσύνης, που σου ετοίμασε ο Κύριος.
Δεν είναι κακό το κακό που χρησιμοποιείς όταν οδηγεί στην ειρήνη.
Αληθινή ειρήνη είναι η ειρήνη προς τον Θεό. Γιατί κανένα όφελος δεν υπάρχει σε εμάς, αν προς όλους μεν είμαστε ειρηνικοί, με τον Θεό όμως πολεμούμε, όπως και καθόλου δεν μας βλάπτει, αν από όλους πολεμούμεθα, όμως είμαστε ειρηνικοί με τον Θεό. Αν κάποιος είναι δυνατόν να απολαμβάνει την ειρήνη, που δίνει ο Θεός, τότε δεν έχει ανάγκη κανενός αγαθού άλλου. Η από τον Χριστό προερχομένη ειρήνη είναι βέβαια, ακίνητη, σταθερή, μόνιμη, αθάνατη, αιώνια. Γι' αυτό και δεν υπάρχει όριο της ειρήνης του, επειδή είναι υπερκόσμιο δώρο.
Ειρηνοποιός είναι εκείνος που δίνει την ειρήνη στον άλλο. Αλλά κανείς δεν θα μπορέσει να δώσει στον άλλο, αυτό που ο ίδιος δεν έχει. Θέλει λοιπόν ο Κύριος, να είσαι πρώτα εσύ γεμάτος από τα αγαθά της ειρήνης και έπειτα να προσφέρεις αυτό το απόκτημα, σε όσους το χρειάζονται.
Άγιε Θεέ, σε Σένα τη ζωή μου αφιέρωσα. Το όνομά Σου προσκυνώ και ευλαβικά μπροστά στη δύναμή Σου γονατίζω. Κάνε, να έχει ειρήνη ο λαός μου.
Δεν μπορεί να έχει ειρήνη η ψυχή, αν δεν μελετά το νόμο του Θεού. Γιατί αυτός ο Νόμος γράφτηκε από το Πνεύμα του Θεού. Και το Πνεύμα του Θεού πηγαίνει από την Γραφή στην ψυχή.
Ψυχή αμαρτωλή, αιχμάλωτη στα πάθη, δεν μπορεί να έχει ειρήνη και χαρά εν Κυρίω, έστω και αν έχει όλα τα πλούτη της γης, έστω και αν βασιλεύει σ' όλο τον κόσμο.
Τί πρέπει να κάνουµε για να έχουµε ειρήνη στην ψυχή και το σώµα; Πρέπει ν' αγαπάς όλους τους ανθρώπους, όπως τον εαυτό σου και να είσαι κάθε ώρα έτοιµος για το θάνατο. Όταν η ψυχή θυµάται τον θάνατο, ταπεινώνεται και παραδίνεται ολόκληρη στο θέληµα του Θεού και επιθυµεί να έχει ειρήνη µε όλους και να τους αγαπά όλους.
/
3

Βλέπετε 1 - 33 από τα 99 αποτελέσματα