Περί...

Loading...
Περί Εγκοσμίων
Κοινοποίηση
Bλέπε κάθε τί σ' αυτόν τον κόσμο, σαν μία σκιά, που παρέρχεται. Μήν προσκολλάς την καρδιά σου σε τίποτε. Μή θεωρείς τίποτε στον κόσμο σαν μεγάλο και μή στηρίζεις τις ελπίδες σου, σε τίποτε το γήϊνο. Έχε την καρδιά σου στραμμένη στον Ένα, Άφθαρτο, Αόρατο και Πάνσοφο Θεό.
Ο Σολομώντας και ο Ιώβ γνώρισαν από διαφορετική όψη την ματαιότητα της ανθρώπινης ζωής και μίλησαν σοφά γι΄αυτήν. Ο πρώτος ήταν ο πιο ευτυχισμένος βασιλιάς. Ο δεύτερος ο πιο βασανισμένος άρρωστος. Ο ένας γνώρισε την αφθονία των απολαύσεων και ο άλλος την σκληρότητα του πόνου. Αλλά και οι 2 κατέληξαν στο ίδιο συμπέρασμα για τη ζωή: ''Ματαιότης, ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης'', είπαν.
Βγήκα στον κήπο, είδα τα μαραμένα τριαντάφυλλα και τα έκοψα. Δίπλα έβλεπα τα μπουμπούκια, ήταν όλο χαρά και δεν έδιναν καμμία σημασία στα μαραμένα. Υπήρχε μία μεγάλη αντίθεση και είπα στα μπουμπούκια: ''Μήν υπερηφανεύεστε, γιατί, σε λίγες μέρες που θα ξανάρθω, θα έχετε μαραθεί και εσείς''.
Άσε τον κόσμο και ας λέει... Μην του δίνεις σημασία! Να δίνεις σημασία μόνο, το τι λέει ο Θεός για σένα. Σε ξέγραψε ο κόσμος; Ξέγραψε και εσύ τον κόσμο και γλύτωσε! Γιατί ο κόσμος είναι πονηρός...
Και το ψάρι ζει στο νερό, αλλά δεν είναι αλμυρό. Αυτό δεν σας λέει τίποτα; Μας λέει, ότι θα ζούμε μέσα στο κόσμο, χωρίς όμως να ζούμε και να κάνουμε τα αμαρτήματα του κόσμου.
Η προσπάθεια του σατανά είναι να κάνει τον άνθρωπο να συνδυάζει το Θεό με τον κόσμο. Να είναι Χριστιανός, αλλά να είναι και κοινωνικός άνθρωπος, να ακολουθεί την μόδα και το συμφέρον του και γενικά να ζει όπως ζει ο κόσμος. Όμως κόσμος και Θεός δεν ενώνονται. Μπορεί ο άνθρωπος να δουλεύει σε 2 αφεντικά;
Ο κόσμος είναι η βασιλεία του σατανά. Επομένως αυτός που αγαπά και ζει τα του κόσμου, εγκαταλείπει το Θεό και απαρνείται την αγάπη Του.
Είναι αδύνατο στον άνθρωπο, εφόσον απολαμβάνει τη γλυκύτητα του κόσμου, να έχει και την γλυκύτητα του Θεού.
Όταν δύο ή τρεις βοηθούν κάποιον άνθρωπο και σηκώνει ένα βαρύ φορτίο, τότε δεν αισθάνεται τόσο το βάρος, εκείνος ο ένας. Όταν όμως τον αφήσουν, τότε μόνο καταλαβαίνει την βαρύτητα. Έτσι και τώρα σε βοηθάει ο κόσμος, η σάρκα και ο διάβολος να σηκώνεις το βαρύ φορτίο της κακής συνειδήσεως, αλλά όταν έρθει ο θάνατος, σε αφήνουν αυτοί οι τρεις φίλοι σου μόνον, στην φωτιά της κολάσεως...
Ο κόσμος υπόσχεται (ψεύτικες) ηδονές και δίνει (αληθινές) πίκρες...
Υπόσχεται ανάπαυση, χαρές και τιμές και δίνει ατιμίες, θλίψεις και δάκρυα...
Σου υπόσχεται μακρά και ευτυχέστατη ζωή και σου δίνει δυστυχία...
Οι ψαράδες κρύβουν με δόλο το αγκίστρι, για να πλανέσουν τα ψάρια και να τα θανατώσουν. Έτσι και ο κόσμος σκεπάζει με λίγη ηδονή το δηλητηριώδες φαρμάκι και σε θανατώνει. Ω πόσοι ταλαίπωροι πεθαίνουν, γευόμενοι το δηλητήριο μαζί με την λίγη ηδονή, την πρόσκαιρη, του κόσμου τούτου!
Όταν θέλει να απογαλακτίσει μια μητέρα το βρέφος της, βάζει λίγη αλόη ή κάτι άλλο πικρό στη θηλή της και το παιδί δοκιμάζει την πικρία και τη μισεί και ξεχνάει την γλυκύτητα του γάλακτος και τρώει στο εξής στερεότερη και ωφελιμότερη τροφή. Έτσι και ο Κύριος, όταν δει τους φιλόκοσμους, που επιθυμούν τις σαρκικές απολαύσεις και δεν θέλουν να απαρνηθούν τον κόσμο, τους στέλνει κάμποση θλίψη, ώστε να μισήσουν τον κόσμο και να καταλάβουν την ματαιότητά του και να αρχίσουν να αναζητούν την ενδεδειγμένη ''τροφή'' και να ξεκινήσουν έτσι να ζούνε ενάρετα. Και αυτό είναι πολλή ευσπλαχνία και αγαθότητα του Χριστού, να ενώνει τις απολαύσεις του κόσμου, με θλίψεις και συμφορές, για να τις απαρνιόμαστε και να ποθούμε την αληθινή ευφροσύνη και αγαλλίαση.
Ο χωρικός νομίζει, ότι δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το χωριό και την καλύβα του, γιατί δεν έχει δει τα ωραία παλάτια των μεγαλοπρεπών πόλεων. Το βρέφος κλαίει όταν βγει από την κοιλιά της μητέρας του, γιατί δεν γνωρίζει πόσο καλύτερος είναι αυτός ο κόσμος στον οποίο γεννιέται, από εκείνο τον τόπο, όπου ήταν προηγουμένως. Οι πρώτοι άνθρωποι του κόσμου, είχαν σε μεγάλη υπόληψη τα κάστανα και τα βελανίδια που έτρωγαν και τις σπηλιές που κατοικούσαν, γιατί δεν είχαν ανακαλυφθεί τα σιτάρια, τα κρασιά και άλλες ωραίες τροφές, ούτε τα ασβεστόχτιστα σπίτια και τα πολύτιμα παλάτια, για να γνωρίζουν την μεγάλη αυτή διαφορά. Έτσι και οι φιλόσαρκοι κοσμικοί άνθρωποι, επειδή δεν έχουν δει τα ουράνια πνευματικά αγαθά και ούτε γεύτηκαν εκείνη την αξία και την γλυκύτητα και την ωραιότητα, εκτιμούν τούτα τα επίγεια φθαρτά και πρόσκαιρα του κόσμου και τα θεωρούν σπουδαία και πολύτιμα.
Όλα του κόσμου τα πράγματα και όλες της γης οι ασχολίες, έξω από τη διακονία του Κυρίου, είναι ψεύτικα και μάταια. ''Ματαιότης ματαιοτήτων, τά πάντα ματαιότης'', λέει ο σοφός συγγραφέας του Εκκλησιαστή (1:2). Μάταιη και άστατη είναι η κοσμική δόξα. Πλανεμένοι και μικρόμυαλοι, όσοι κυνηγούν τα υλικά πλούτη, τις τρυφές και τις απολαύσεις της σύντομης αυτής ζωής, γιατί δεν ξέρουν, ότι πίσω τους ακολουθεί θλίψη αιώνια.
Όποιος έχει τον νου του δεμένο με τα επίγεια, αυτός δεν αγαπά τον Θεό. Όπως δύο ψυχές, δεν μπορούν να συνυπάρξουν στο ίδιο σώμα, έτσι και 2 αγάπες - η αγάπη προς τον Θεό και η αγάπη προς τον κόσμο - δεν μπορούν να συνυπάρξουν σε μία ψυχή. Διότι η αγάπη του Θεού, μας κάνει πολίτες της Άνω Ιερουσαλήμ, ενώ η αγάπη του κόσμου, μας κάνει πολίτες της Βαβυλωνίας, της πόλεως όλων των αμαρτιών. Ας ρωτήσει ο καθένας τον εαυτόν του, τι αγαπά και θα μάθει ποιά πόλεως είναι πολίτης...
Όταν πας καλά στα κοσμικά πράγματα, εκεί δεν προκόπτεις στα πνευματικά. Και όσο πιο πολύ αρνιέσαι τις παρηγοριές του κόσμου, τόσο περισσότερο αξιώνεσαι να απολαύσεις τις χαρές και τις ευλογίες του Θεού δια του Αγίου Πνεύματος.
Δεν θα μπορέσουμε να καταφρονήσουμε οτιδήποτε ωραίο στη ζωή, εάν δεν μας έλξει η ωραιότητα του Χριστού.
Όσο κόβεις σχέσεις από τα κοσμικά, τόσο ελευθερώνεται ο νους σου και καθαρίζει και τόσο προσεύχεσαι καλύτερα.
Οι άνθρωποι του κόσμου, αγαπούν τον κόσμο, επειδή δεν γνώρισαν ακόμη, την πικρία του. Είναι ακόμη τυφλοί στην ψυχή και δεν βλέπουν τι κρύβεται, μέσα σ' αυτήν την προσωρινή χαρά. Δεν ήρθε ακόμη σ' αυτούς το νοητό φως και δεν έφεξε ακόμα, ημέρα σωτηρίας.
Πρέπει όταν γνωρίσετε την ματαιότητα του κόσμου, η οποία είναι όντως άχρηστη, να την απαρνηθείτε και να την αναζητήσετε εντός σας, τα μέσα για την εκπλήρωση του θελήματος του Θεού. Όσο όμως υπηρετούμε τον κόσμο, δεν βλέπουμε το έρεβος των παθών, το οποίο σκοτεινιάζει την σκέψη μας και βρισκόμενοι σ' αυτόν τον λήθαργο, δεν ασχολούμαστε με το γεγονός, ότι ικανοποιώντας τον κόσμο, γινόμαστε παραβάτες των εντολών του Θεού και ακόμη με μερικές ασήμαντες διορθώσεις, φανταζόμαστε ότι είμαστε πραγματικοί Χριστιανοί. Εξού και κολακεύουμε ψευδώς τους εαυτούς μας και δεν ασχολούμαστε με την διδασκαλία του Σωτήρα μας Ιησού Χριστού.
Να φοβάσαι την προσκόλληση στον κόσμο, έστω και αν αυτός σε κολακεύει, με την ηρεμία και την παρηγοριά. Αυτά όμως είναι τόσο σύντομα, που δεν θα καταλάβεις, για πότε θα τα χάσεις και την θέση τους θα καταλάβουν η ανία, η μελαγχολία και η απόλυτη έλλειψη παρηγοριάς.
Αν σου έδιναν ένα ποτήρι και σου έλεγαν: ''Πιές, όμως να ξέρεις, ότι στον πάτο υπάρχει σκορπιός!'', θα το έπινες; Σε κάθε κύπελλο της γήινης απόλαυσης βρίσκεται στον πάτο ένας σκορπιός. Και συνάμα δυστυχώς, αυτά τα κύπελλα είναι τόσο ρηχά, ώστε ο σκορπιός να είναι πάντα κοντά στα χείλη.
Πρέπει να ξεχωρίζουμε τις διαφορετικές έννοιες της λέξεως κόσμου. Η Αγία Γραφή παραγγέλλει: "Μη αγαπάτε τον κόσμον" (Α' Ιωάννου 2,15). Η ίδια αλλού αναφέρει: "Ο Θεός ηγάπησε τον κόσμον" (Κατά Ιωάννην 3,16). Και είναι φυσικό, ό,τι αγάπησε ο Θεός, να οφείλει να αγαπά και ο άνθρωπος. Τί συμβαίνει λοιπόν; Στα λόγια: "Μη αγαπάτε τον κόσμον", η λέξη κόσμος δεν έχει την ίδια σημασία, που έχει στα λόγια: "Ο Θεός ηγάπησε τον κόσμον". Στην δεύτερη αυτή φράση "κόσμος", σημαίνει το εξόριστο από τον παράδεισο ανθρώπινο γένος, που ποτέ δεν έπαψε να αγαπά ο Θεός και γι' αυτό ακριβώς πρόσφερε θυσία τον Μονογενή Του Υιό. Ενώ στην πρώτη φράση, "κόσμος" σημαίνει το σύνολο εκείνων των ανθρώπων, που δεν θέλει να αναγνωρίσει τον Θεό και δεν ενδιαφέρεται να ζήσει σύμφωνα με τις εντολές Του. Ενδιαφέρεται μόνο να ευχαριστεί τον εαυτόν του, με την ικανοποίηση των διαφόρων παθών. Δεν ενθυμείται τον θάνατο και δεν σκέπτεται την μέλλουσα ζωή.
Πρέπει να είναι κανείς θερμός απέναντι στο Θεό και σ' όλα τα θεία, αλλά ψυχρός απέναντι στην κοσμικότητα και την αμαρτία.
Κόσμος είναι τα πάθη, είναι οι άνθρωποι που ζουν αποκλειστικά σύμφωνα με τα πάθη, είναι το σύνολο των συνηθειών και των μέσων που σοφίσθηκαν για την ικανοποίηση των παθών. Η απάρνηση όλων αυτών, σημαίνει εγκατάλειψη του κόσμου, έστω και αν όλοι γύρω ζουν κοσμικά.
Αναχωρώ από τα εγκόσμια, δεν σημαίνει διαφεύγω από την οικογένεια ή από την κοινωνία, αλλά εγκαταλείπω ήθη, έθιμα και συνήθειες, που αντίκεινται στο πνεύμα του Χριστού.
Η προσκόλλησή μας στα εγκόσμια πράγματα, έχει σαν άμεσο αποτέλεσμα, την ψυχρότητα μας προς τον Θεό, τον πλησίον και το έργο της σωτηρίας μας. Γι' αυτό είναι καλό να είμαστε τελείως αδιάφοροι στα εγκόσμια, από κάθε φθαρτό, μάταιο και παροδικό αγαθό αυτού του κόσμου.
Όλη η πανουργία του διαβόλου συνίσταται, στο να υποκινεί τους ανθρώπους στην αγάπη για τον κόσμο και τα εγκόσμια, δηλαδή στην ματαιοδοξία, στα πλούτη, στη δόξα, στις τιμές και τις επίγειες απολαύσεις, ώστε να απομακρυνθούν οπό τον Θεό, να περιφρονήσουν την ψυχή και τις ανάγκες της και να μην σκέφτονται την αιωνιότητα, τον Θεό και την ένωση μαζί Του.
Η προσκόλληση στον κόσμο, είναι μία απάτη του πονηρού, είναι το δικό του πνεύμα. Ο διάβολος μας διδάσκει, να επιθυμούμε τα επίγεια αγαθά και προσπαθεί να περιορίσει την αισθησιακή καρδιά μας σε αυτά, τα οποία είναι αντίθετα από την διδασκαλία του Σωτήρα μας. Μας δελεάζει με τα πλούτη, τις τιμές, τα πολυτελή ρούχα και τις διάφορες διασκεδάσεις, να αναζητάμε την ευτυχία σε αυτά.
Όλες οι επίγειες ενασχολήσεις, τέρψεις, τιμές και απολαβές, δεν είναι παρά παιχνίδια με τα οποία παίζουν τα ενήλικα παιδιά, χάνοντας την αιώνια μακαριότητα. Τί αξία έχουν όλα εγκόσμια μπροστά στον Χριστό, τον παντοδύναμο Θεό, που παραδίνει τον εαυτόν Του ως δώρο και απόκτημα αιώνιο στη σκόνη, τον άνθρωπο;
/
4

Βλέπετε 1 - 33 από τα 106 αποτελέσματα