Περί...

Loading...
Περί Δακρύων
Κοινοποίηση
Ημέρα ποὺ θὰ περάση καὶ δὲν ἔνοιωσες τὸν Χριστόν μας εἰς τὴν καρδία σου, διὰ τῆς προσευχῆς, ἀναγνώσεως Ψαλτηρίου, Εὐαγγελίου κλπ., νὰ θεωρῆς ὅτι ἀπώλεσες αὐτὴ τὴν ἡμέρα! Νὰ παρακαλῆς μὲ δάκρυα, ὅπως ἡ Μαρία Μαγδαληνὴ καὶ νὰ λέγης: Χριστέ μου, μὴ μὲ ἐγκαταλείψης! Χριστέ μου μὴ μὲ ἀφήσης μόνο, Χριστέ μου γλυκύτατε, μὴ πάρης τὴν ψυχήν μου ἄν δὲν γίνω ὅλος Σός!
Όποιος θέλει να ελευθερωθεί από τις αμαρτίες (και τα πάθη), θα ελευθερωθεί από αυτές, με το κλάμα και όποιος θέλει να τις αποφύγει, με το κλάμα τις αποφεύγει, αυτός είναι ο δρόμος της μετάνοιας και ο καρπός της. Για κάθε πειρασμό, που μας βρίσκει και για κάθε εχθρικό λογισμό, πρέπει να κλαίμε μπροστά στην αγαθότητα του Θεού, για να μας βοηθήσει. Και θα μας αναπαύσει γρήγορα, αν προσευχηθούμε με επίγνωση.
Καλά είναι τα κατανυκτικά δάκρυα, αλλά τα δάκρυα της καρδιάς, είναι ακόμα καλύτερα. Γιατί τα δάκρυα που τρέχουν από τα μάτια, τρέφουν το σκουλήκι της υπερηφανείας, ενώ η καρδιακή συντριβή, γνωστή μόνο στον Θεό, τρέφει την ταπείνωση. Μπροστά στους ανθρώπους λοιπόν, είναι καλύτερα να συγκρατείται τα δάκρυά σας.
Κλάψε, μετανόησε και προσκόμισε στον Κύριο τα δάκρυά σου σαν μύρο μετανοίας. Το δάκρυ καθαρίζει την ψυχή και την ξεπλένει από κάθε κηλίδα, λαμπικάρει τη συνείδηση, φωτίζει τον νου, σπάζει τα δεσμά των παθών, σχίζει τα χειρόγραφα της αμαρτίας. Κλάψε και θρήνησε με μετάνοια, για να ξεπλυθείς και εσύ από τις αμαρτίες σου, για να καθαρίσεις τον ρύπο της ψυχής σου, για να θεραπευτείς από την πνευματική τύφλωση, για να πνίξεις στη θάλασσα των δακρύων τον νοητό διώκτη Φαραώ, για να σβήσεις με τους κρουνούς των ματιών σου, τη φλόγα της γεένης και ν' αξιωθείς της αιωνίας ζωής, εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών.
Συμβαίνει να έχει κάποιος από την φύση του ιδιαίτερη προδιάθεση προς τα δάκρυα. Έτσι, δακρύζει σε κάθε ευνοϊκή περίσταση. Τέτοια δάκρυα ονομάζονται φυσικά. Υπάρχουν, όμως και δάκρυα αμαρτωλά. Είναι εκείνα που προέρχονται από εμπαθείς κινήσεις της ψυχής. Τέτοια δάκρυα πληθωρικά και εύκολα χύνουν οι άνθρωποι που είναι παραδομένοι σε κάθε λογής φιληδονία. Τέτοια δάκρυα χύνουν επίσης, όσοι βρίσκονται στην πλάνη. Άφθονα δάκρυα, άλλωστε οφείλονται σε κενοδοξία, σε υποκρισία, σε προσποίηση, σε ανθρωπαρέσκεια και σε κακότητα. Η τελευταία, όταν δεν έχει την δυνατότητα να τελέσει ένα κακούργημα, να χύσει λ.χ. ανθρώπινο αίμα, τότε χύνει δάκρυα. Τέτοια ήταν τα δάκρυα του ''αντίχριστου'' Νέρωνα. Φυσικά είναι τα δάκρυα της πικρίας. Όταν όμως, η πίκρα έχει χαρακτήρα αμαρτωλό, τότε και τα δάκρυά της είναι αμαρτωλά. Σύμφωνα μέ τους νουθεσίες Άγιους Πατέρες, τόσο τα φυσικά όσο και τα αμαρτωλά δάκρυα μόλις αυτά εμφανίζονται πρέπει να τα στρέφουμε σε θεάρεστα, σε πνευματικά, αλλάζοντας την αιτία τους. Να φέρνουμε, δηλ., στον νου μας τα αμαρτήματα που διαπράξαμε, τον αναπόφευκτο θάνατο που θα έρθει, την κρίση του Θεού και να κλαίμε γι' αυτές τις αιτίες.
Τά δάκρυα είναι φυσικό αποτέλεσμα της πεσμένης ανθρωπίνης φύσεως. Πριν από την προπατορική πτώση, η φύση μας δεν γνώριζε τα δάκρυα. Γνώριζε μόνο την ολοκάθαρη απόλαυση της παραδείσιας μακαριότητας. Αλλά την έχασε αυτή την μακαριότητα. Και της έμειναν τά δάκρυα ως έκφραση του πόθου της για την μακαριότητα, ως μαρτυρία της πτώσεώς της, ως απόδειξη της παραδόσεώς της στην οργή του Θεού, αλλά και ως ελπίδα της μελλοντικής επιστροφής της στην μακαριότητα.
Το χάρισμα του πένθους και των δακρύων είναι ένα από τα πιό μεγάλα δώρα του Θεού σε εμάς, γιατί συμβάλλει καθοριστικά στην σωτηρία μας και είναι γνώρισμα της αποδοχής της μετανοίας μας.
Τι θαυμαστό! Εκείνοι που από φυσική κλίση χύνουν ποτάμια τα δάκρυα, άκοπα, άσκοπα και ανώφελα, καθώς και εκείνοι που τα χύνουν από κάποια αμαρτωλή παρόρμηση, όταν θα θελήσουν να κλάψουν θεάρεστα, διαπιστώνουν, ότι μέσα τους υπάρχει μια ασυνήθηστη ξηρασία. Από τα μάτια τους δεν μπορεί να τρέξει ούτε ένα δάκρυ. Αυτό δείχνει, ότι τα δάκρυα τα πνευματικά είναι Θεϊκά δώρα. Και για να τα αποκτήσει κανείς, πρέπει πρώτα να αποκτήσει τον φόβο του Θεού και την μετάνοια.
Όταν το χάρισμα της κατανύξεως και των δακρύων αυξηθεί μέσα μας με το έλεος του Θεού, τότε σταματά ο εσωτερικός πόλεμος, ηρεμούν οι λογισμοί και ενεργοποιείται ζωηρά η νοερά προσευχή, η προσευχή του πνεύματος, δίνοντας στην ψυχή πληρότητα και χαρά. Τότε αφαιρείται το κάλυμμα των παθών από τον νου και του αποκαλύπτεται η μυστική διδασκαλία του Χριστού. Τότε τα δάκρυα με μιάς μετατρέπονται από πικρά σε γλυκά.
Τα δάκρυα που χύνουμε την ώρα της προσευχής, σημαίνουν πως ο Κύριος έριξε πάνω μας την ματιά Του. Τα δάκρυα αυτά ξεπλένουν την ψυχή μας, από κάθε ίχνος αμαρτίας.
Ενώ ο λαός έκλαιγε για τον νεκρό Λάζαρο, ο Χριστός έκλαιγε, όχι λόγω του θανάτου του Λαζάρου (αφού Αυτός ήρθε για να τον αναστήσει), αλλά λόγω της τυραννίας του θανάτου, που καταπίεζε όλους τους παρευρισκομένους.

Πως οι άνθρωποι, πλασμένοι κατ' εικόνα και ομοίωση του ζώντος Θεού, στου Οποίου τη Βασιλεία δεν υπάρχουν νεκροί, πώς έγινε να χάσουν την πίστη στη ζωή και στη δύναμη του Θεού, πάνω στο θάνατο;

Πώς και έχουν γίνει τόσοι κακόμοιροι σκλάβοι του θανάτου, θεωρώντας τον θάνατο παντοδύναμο;
Βλέποντας τους ανθρώπους τόσο υποταγμένους στην τιμωρία του θανάτου ''εδάκρυσεν ο Ιησούς''.
Μην πιστεύεις στα δάκρυα που χύνονται, προτού εξαγνιστείς εντελώς από τις αμαρτίες σου.
Να ξέρετε ότι και ένα μόνο δάκρυ ισοδυναμεί με το λουτρό. Όπως το λουτρό ανακουφίζει το σώμα και το πλύσιμο καθαρίζει το ένδυμα, έτσι ακριβώς και τα δάκρυα της μετανοημένης ψυχής αγνίζουν την καρδιά, αγνίζουν τον νου, αγνίζουν το σώμα, αγνίζουν τη ζωή, αγνίζουν τον λόγο, αγνίζουν ακόμα και την κάθε έκφραση του ανθρώπου.
Η ταπεινωμένη καρδιά, που πληγώθηκε πρώτα από τα βέλη του πονηρού, και μετά τη μετάνοιά της από την πατρική αγάπη του Σωτήρα, δεν έχει άλλο μέσο για να εκφρασθεί παρά τα δάκρυα. Είναι αφελές να νομίζει κάποιος ότι μπορεί να βαδίσει στα ίχνη του Χριστού, χωρίς τα δάκρυα.
Τα δάκρυα είναι το μόνο όπλο κατά των δαιμόνων και λουτρό καθάρσεως αμαρτιών, αν γίνονται με γνώση.
Δεν έρχονται δάκρυα (πνευματικά), όταν δεν πέρασε κανείς καλά, πνευματικά την ημέρα του.
Τα πολλά δάκρυα, που δεν είναι δάκρυα μετανοίας, αντί να θεραπεύσουν βλάπτουν και μπορούν ακόμα να τυφλώσουν τον άνθρωπο. Αντίθετα τα κατανυκτικά δάκρυα μετανοίας καθαρίζουν το σώμα και την ψυχή. Τέτοια καρδιοστάλακτα δάκρυα πρέπει να ζητήσουμε από το Θεό. Είναι ένα πανάκριβο χάρισμα, που δύσκολα έρχεται και εύκολα φεύγει, αν υπερηφανευτούμε. Χωρίς τα δάκρυα αυτά, δεν πρόκειται να καθαρίσει τελείως η ψυχή μας. Τα συναισθηματικά δάκρυα δεν καθαρίζουν το σώμα και την ψυχή. Τέλος υπάρχουν και τα δάκρυα της Θεία αγάπης, που είναι ανώτερα από τα δάκρυα της μετανοίας. Θα πρέπει όμως πρώτα κάποιος, να χύσει όλα τα δάκρυα της μετανοίας, για να αρχίσει μετά να χύνει, δάκρυα Θείας αγάπης και Θείας παρηγοριάς.
Είπαν οι Πατέρες, ότι και 2 δάκρυα μετανοίας, εν ώρα ψυχορραγήματος σβήνουν έναν ωκεανό αμαρτημάτων. Εκείνη την τελευταία-τελευταία στιγμή, τα δάκρυα αυτά έχουν πολύ μεγάλη σημασία και βαρύτητα, διότι εξαλείφουν πλήθος αμαρτημάτων. Είναι τα τελευταία αγνά δάκρυα μετανοίας...
Χωρίς νερό, κανένα χωράφι δεν δίνει καρπό. Και χωρίς δάκρυ, δεν υπάρχει καρδιά που μπορεί να αποδώσει αρετή. Και μάλιστα ''δάκρυον εκτενές''. Πολλές βροχές χρειάζεται να πέσουν από τα μάτια μας. Χωρίς αυτές, δεν βγαίνει τίποτε. Δεν μπορείς όμως να σφίγγεσαι, για να βγάλεις δάκρυα. Δεν είναι γνήσια αυτά τα δάκρυα, ούτε όσα προέρχονται από συναισθηματικά λόγια π.χ. "Χριστούλη μου, Παναγίτσα μου, εγώ ήρθα στο μοναστήρι για να βρω αγιότητα και δεν βρίσκω τίποτα. Μου είπαν πως όλοι είναι άγιοι και κανείς δεν είναι άγιος". Αυτό είναι εγωισμός, δεν είναι δάκρυ. Ιδιαίτερα, όταν επιπλήξεις κάποιον και εκείνος αντιδράει μέσα του και βγάζει δάκρυα, γιατί στενοχωριέται και όχι γιατί μετανόησε. Αυτά και πάλι δεν είναι δάκρυα, είναι εγωισμός...
Όσα δάκρυα δεν χαρίζουν την μέθη, την χαρά, την ευτυχία, είναι ψευδή, εγωπαθή, μειονεκτικά, αρρωστημένα, δαιμονιώδη, δεν είναι πνευματικά. Τα δάκρυα δεν έχουν αυτά καθεαυτά σημασία. Η σημασία τους έγκειται, στην μέθη την οποία προκαλούν (αν πρόκειται για δάκρυα μετανοίας), η δε μέθη ελέγχεται για το γνήσιό της, από το αν προέρχεται από τον αληθινό οίνο.
Τα δάκρυα της προσευχής να μην τα σκουπίζουμε με μαντήλια, αλλά με την φούντα από το κομποσχοίνι, διότι τα δάκρυα αυτά είναι ιερά.
Τα δάκρυα προέρχονται από επτά αιτίες; α ) Από την αγάπη του Θεού, όταν ο άνθρωπος στοχάζεται την ωραιότητα της θείας δημιουργίας. Αυτό είναι τα ανώτερα δάκρυα, διότι είναι γεμάτο από χαρά και Θείο έρωτα. Τα δάκρυα της Θείας αγάπης πλουτίζουν πνευματικά τον άνθρωπο β ) Δάκρυα από τον φόβο του Θεού. Αυτά έχουν μικρότερη δύναμη από τα πρώτα, διότι τα δάκρυα της αγάπης του Θεού είναι δάκρυα υιού προς τον Πατέρα, ενώ τα δάκρυα του φόβου είναι δάκρυα δούλου προς τον Δεσπότη του γ ) Δάκρυα από φόβο του θανάτου και των βασάνων της κολάσεως. Αυτά είναι καλά και σωτήρια δάκρυα, διότι, όπως και τα προηγούμενα φέρνουν τον καρπό της μετανοίας δ ) Φυσικά δάκρυα, δηλαδή των γονέων προς τα παιδιά και των παιδιών προς τους γονείς Αυτά δεν είναι ούτε καλά ούτε κακά ε ) Δάκρυα της κενοδοξίας. Αυτά είναι πολύ επικίνδυνα, γιατί ο διάβολος βάζει τα δάκρυα αυτά, για να φαίνονται οι άνθρωποι και να επαινούνται από τους ανθρώπους στ ) Τα δάκρυα της σωματικής ευφροσύνης, τα όποια πηγάζουν από την κακή επιθυμία, από την μέθη, από την ανάμνηση πονηρών γεγονότων κλπ. ζ ) Τα προερχόμενα από τις διάφορες ανάγκες και δυσκολίες της ζωής, όπως από την φτώχεια, από σωματικές πληγές και πόνους και γενικά από κάθε είδος ασθενείας. Τα τρία πρώτα είδη δακρύων είναι σωτήρια, τα τέταρτα είναι της ανθρώπινης φύσεώς μας, ούτε καλά ούτε κακά, ενώ τα υπόλοιπα είδη είναι ανώφελα και πρόξενα πόνων και τιμωριών.
Τα δάκρυα που προέρχονται από μια ταπεινή καρδιά, είναι δώρο Θεού και είναι δάκρυα σωτηρίας. Τα δάκρυα όμως από οργή ή πείσμα ή λόγω κάποιας προσβολής, όχι μόνο δεν ωφελούν, αλλά είναι και βλαβερά.
Τα δάκρυα ευγνωμοσύνης, που έχυσαν οι φτωχοί για τις ελεημοσύνες σου σ' αυτούς, θα είναι για σένα αστραφτερά μαργαριτάρια στην πέρα του τάφου ζωή.
Τριών ειδών μόνο δάκρυα δέχεται ο Θεός:

Α) τα δάκρυα της μετανοίας
Β) τα δάκρυα του κατά Θεόν πένθους και
Γ) τα δάκρυα της αγάπης προς τον Θεό.
Πολύ συχνά τα δάκρυα ενός ανθρώπου είναι δάκρυα εγωισμού και κάλυψης της πραγματικής του κατάστασης. Αυτά τα δάκρυα κουράζουν την ψυχή και την κάνουν ανίκανη για μετάνοια.
Παιδί μου, να πλένεις με δάκρυα το ποδιά του Χριστού και ο Χριστός θα ξεπλύνει τις αμαρτίες σου.
Όπως η πορνεία είναι η καθ' εαυτή αμαρτία που βεβηλώνει το σώμα, έτσι και όποιος θρηνεί, καθαρίζει το σώμα του, καθώς τα δάκρυά του απαλλάσουν το σώμα του από την ακαθαρσία του.
/
4

Βλέπετε 1 - 33 από τα 129 αποτελέσματα