Περί...

Loading...
Περί Χλιαρών Ανθρώπων
Κοινοποίηση
Δεν θα χρειάζονταν λόγια, αν έλαμπε η ζωή μας. Δεν θα χρειάζονταν δάσκαλοι, αν εμείς επιδεικνύαμε έργα. Κανείς δεν θα παρέμενε άπιστος, αν εμείς είμασταν πραγματικά Χριστιανοί.
Οι (χλιαροί) Χριστιανοί διαφθείρουν δυστυχώς της Εκκλησία του Χριστού, χειρότερα από εχθρούς και αντιπάλους.
Ευκολότερα μετατρέπεται στο καλό ο φανερός αμαρτωλός, παρά ο κρυφός και σκεπασμένος με το κάλυμμα των φαινομενικών αρετών.
Είναι άτοπο να ισχυρίζεσαι ότι είσαι Χριστιανός και να μην μπορείς να υπερασπιστείς την πίστη σου.
Αν σκανδαλιστεί ένας ειδωλολάτρης, από τον δικό σου άτακτο βίο, θα υποστεί την μεγαλύτερη ζημιά. Να γιατί ο κακός βίος των λεγομένων "Χριστιανών", προκαλεί μυριάδες βλασφημίες.
Βλέπω και μια καινούργια τέχνη του διαβόλου. Βάζει στους ανθρώπους τον λογισμό ότι, αν κάνουν κάποιο τάμα και το εκπληρώσουν, αν πάνε και κανένα προσκύνημα, είναι εντάξει πνευματικά. Και βλέπεις πολλούς να πηγαίνουν με λαμπάδες και με τάματα στα μοναστήρια, στα προσκυνήματα, να τα κρεμάνε εκεί, να κάνουν και μεγάλους σταυρούς, να κλαίνε και λιγάκι, και να αρκούνται σ' αυτά. Δεν μετανοούν, δεν εξομολογούνται, δεν διορθώνονται και χαίρεται το ταγκαλάκι...
Ο Θεός μας καλεί συνέχεια, αλλά εμείς συνήθως απομακρυνόμαστε από τον Θεό και μόνο αν παρουσιαστεί κάποιος κίνδυνος, τρέχουμε κοντά Του.
Πολλοί Χριστιανοί, φθάνουν να ζουν μία ζωή δήθεν πνευματική. Κοιτάνε να απολαύσουν ό,τι θέλουν, μέχρι εκεί που δεν κολάζονται. Λογαριάζουν: Αυτό κολάζει; δεν κολάζει. Άρα μπορώ να το απολαύσω. Στο θέμα της νηστείας π.χ. λένε: Αύριο είναι Παρασκευή. Ε, απόψε μπορώ να φάω κρέας μέχρι δώδεκα παρά πέντε την νύχτα, φέρε λοιπόν νά φάμε. Μετά τις δώδεκα όμως, δεν κάνει γιατί αλλάζει η μέρα και είναι αμαρτία. Δηλαδή, θέλουν και τον Παράδεισο να μη χάσουν, άλλα και αυτήν την ζωή να την απολαύσουν. Έτσι αντιμετωπίζουν και την αμαρτία και την κόλαση με τρόπο μπακαλίστικο. Αν όμως σκέφτονταν φιλότιμα, θα έλεγαν: Ο Χριστός Σταυρώθηκε και υπέφερε τόσα για μένα και εγώ πώς να Τόν πληγώσω με μια αμαρτωλή πράξη μου; Δεν θέλω να πάω στην κόλαση, όχι για τίποτε άλλο, άλλα γιατί δεν θα αντέξω να στενοχωριέται ο Χριστός, που θα είμαι στην κόλαση.
Πολλοί Χριστιανοί της εποχής μας, δεν θέλουν να ακούσουν τίποτε δυσάρεστο, για να μην στενοχωρηθούν, για να μην χάσουν την ηρεμία τους. Αν θέλω να μην στενοχωρηθώ για να είμαι χαρούμενος, να μην χαλάσω την ησυχία μου, για να είμαι πράος, τότε είμαι αδιάφορος! Άλλο πραότητα πνευματική και άλλο πραότητα από αδιαφορία. Λένε μερικοί: «Πρέπει να είμαι χαρούμενος, γιατί είμαι Χριστιανός. Να είμαι ήρεμος, γιατί είμαι Χριστιανός». Αυτοί δεν είναι Χριστιανοί! Το καταλάβατε; Αυτό είναι αδιαφορία, είναι κοσμική χαρά. Όποιος έχει αυτά τα κοσμικά στοιχεία, δεν είναι πνευματικός άνθρωπος. Ο πνευματικός άνθρωπος είναι όλος ένας πόνος. Πονάει δηλαδή για καταστάσεις, για ανθρώπους, αλλά ανταμείβεται γι' αυτόν τον πόνο με Θεία παρηγοριά. Νιώθει πόνο, αλλά νιώθει μέσα του Θεία παρηγοριά, γιατί κάνει ρίψεις με ευλογίες ο Θεός από τον Παράδεισο στην ψυχή και αγάλλεται ο άνθρωπος από την Θεϊκή αγάπη. Αυτή είναι η πνευματική χαρά, που δεν εκφράζεται και πλημμυρίζει την καρδιά.
Έχω παρατηρήσει ότι έχει καλλιεργηθεί ένα κοσμικό φρόνημα σε πολλούς πνευματικούς ανθρώπους. Έχουν κάνει ένα δικό τους κοσμικό ευαγγέλιο, ένα ευαγγέλιο στα μέτρα τους, και σου λένε: «Ο Χριστιανός πρέπει να έχει την αξιοπρέπειά του. Δεν πρέπει να φανεί, κατά κάποιον τρόπο, κορόϊδο». Τα αντιμετωπίζουν δηλαδή όλα με μια κοσμική λογική και δικαιοσύνη. «Αυτό το δικαιούμαι, σου λέει, δεν τον αδικώ. δεν θέλω να με αδικεί!». Να έχει εν τω μεταξύ και αναπαυμένο τον λογισμό του, ότι έχει δίκαιο. Και βλέπεις σε έναν τέτοιον άνθρωπο όλα τα δικαιώματα τα κοσμικά. Φιλότιμο δεν έχει, θυσία δεν έχει, τίποτε δεν έχει, δικό του ευαγγέλιο έφτιαξε και δεν έχει καμμιά συγγένεια με τον Θεό. Εμ, πως θα τον επισκιάσει μετά η Θεία Χάρις;
Μη ονομάζετε από τη μια μεριά το όνομα του Ιησού Χριστού και από την άλλη, να επιθυμείτε τα εγκόσμια.
Μην νομίζεις, ότι υπάρχουν ώρες του Θεού, κατά τις οποίες πρέπει να συμπεριφέρεσαι σωστά και ότι υπάρχουν ώρες του Διαβόλου, κατά τις οποίες πρέπει εσύ να ασωτεύεις. Μη θεωρείς, ότι υπάρχει καιρός ευσεβείας και καιρός παρανομίας. Τέτοια κάνουν οι θεατρίνοι, διότι στις συναναστροφές τους είναι ευγενικοί και στα θέατρα είναι αισχροί γελωτοποιοί. Πρέπει πάντα η συμπεριφορά μας να είναι προσεκτική...
Όταν προσευχόμαστε αδιάφορα και ψυχρά, η ψυχή μας νιώθει άρρωστη, όπως και όταν Κοινωνούμε ανάξια. Αυτό σημαίνει πως ο Θεός δεν μπαίνει στην καρδιά μας, επειδή προσβάλλεται από την απιστία και τη ψυχρότητά της.
Πολλοί πλησιάζουν τον Κύριο, λίγοι ωστόσο αποφασίζουν να Τον ακολουθήσουν. Πολλοί είναι εκείνοι που διαβάζουν το Ευαγγέλιο, που ευφραίνονται με τα υψηλά νοήματά Του και ενθουσιάζονται με την Αγία διδασκαλία Του, λίγοι ωστόσο αποφασίζουν να ζήσουν σύμφωνα με τον Ευαγγελικό Νόμο.
Χριστιανός χωρίς Εκκλησιασμό, χωρίς προσευχή, χωρίς εξομολόγηση, χωρίς Θεία Κοινωνία, είναι ένα ξέφραγο αμπέλι, όπου ανά πάσα στιγμή η πόρτα είναι ανοιχτή να μπούν μέσα οι κλέφτες, δηλ. οι δαίμονες να το αλωνίσουν.
Παραείμαστε απορροφημένοι στα πράγματα αυτού του κόσμου και επομένως φτωχαίνουμε πνευματικά, επειδή δεν μπορεί κανείς να κάθεται πάνω σε δύο καρέκλες. Δεν μπορεί να πίνει και από το ποτήρι του Σωτήρα και από το ποτήρι του αντιδίκου. Πρέπει να αποφασίσουμε ποιόν θα υπηρετούμε: τον Θεό ή τα πράγματα του κόσμου; Δεν μπορεί κανείς να υπηρετεί τον Θεό και τον μαμμωνά ταυτοχρόνως...
Οι σημερινοί Χριστιανοί εμφανίζονται ως χλιαροί Χριστιανοί, ανάλατοι. Και ο Κύριος είπε: Το ανάλατο αλάτι, πετιέται στο δρόμο και καταπατείται από τους ανθρώπους. Γι' αυτό το λόγο, καταπατιούνται σήμερα οι Χριστιανοί. Επειδή γίναμε ανάλατο αλάτι...
Εάν οι Ορθόδοξοι στην Τουρκοκρατία ήταν αυτοί που είναι σήμερα, θα είχε σβήσει η Ορθοδοξία.
Πολλοί θρησκευόμενοι έρχονται και Κοινωνούν, επειδή νήστεψαν με ένα άγριο κυνηγητό αποχής του φαγητού, ικανοποιημένοι με το έργο τους αυτό, διότι ζει μέσα τους φαρισαϊκά ένας εσωτερικός αυτοηδονισμός, του δήθεν αγίου και αξίου.
Πολλών Χριστιανών η ζωή είναι τέτοια, που πολλούς ανθρώπους έχει κολάσει. Ούτε ο σατανάς μπορεί να πετύχει τέτοια επιτυχία, όσο επιτυγχάνει μια ανακόλουθη ζωή ενός λεγομένου ''Χριστιανού''.
Ο Θεός ''προτιμάει'' και ανέχεται περισσότερο τους άπιστους ανθρώπους παρά τους χλιαρούς, διότι οι χλιαροί άνθρωποι, με τη ζωή που κάνουν, γίνονται αίτιοι να στοχοποιείται η Εκκλησία, εμποδίζοντας έτσι πολλούς να πιστέψουν.
Όταν κάποιος θελήσει να κατηγορήσει το Χριστό και την Ορθοδοξία, θα πάρει για παράδειγμα τους γλυκανάλατους και χλιαρούς Χριστιανούς. Δεν θα κατηγορήσει κάποιον που βλασφημάει και δεν πιστεύει, αυτόν δεν θα τον φέρει για παράδειγμα. Θα κατηγορήσει αυτόν που λέει ότι πιστεύει, αλλά οι πράξεις τους, δεν είναι οι ανάλογες. Γι΄αυτό μεγαλύτεροι αντίχριστοι είναι εκείνοι που λέγονται Χριστιανοί και δεν είναι, παρά εκείνοι που δεν είναι καθόλου.
Πολλοί έχουν σχέση με το Χριστό, αλλά ο Χριστός δεν έχει σχέση μαζί τους. Και αυτό γιατί από την μία θρησκεύουν και από την άλλη ζουν κατά κόσμο.
Όταν από το ένα μέρος έχεις εικονοστάσι (θυμιάζεις και προσεύχεσαι) και από την άλλη έχεις την μοδίστρα με την μόδα, γνώριζε ότι έτσι διώχνεις τη Χάρη και δεν πρόκειται να προκόψεις ποτέ σου. Μα εγώ έχω τον Χριστό μέσα μου, σου λέει η άλλη, μην κοιτάς που είμαι έτσι ντυμένη! Και απαντάμε της κυρίας και της λέμε, ότι ο Χριστός όταν βλέπει αυτά πάνω σου, δεν κάθεται μέσα σου. Πόσες μάνες σταυρώνουν το βράδυ τα παιδιά τους όταν πέφτουν να κοιμηθούν, εντούτοις δεν πιάνει ο σταυρός τους, διότι το χέρι τους είναι ματωμένο, από τα άλλα παιδιά που έχουν σκοτώσει με τις εκτρώσεις. Και σταυρώνουν το παιδί τους, για να μην το πλησιάσει ο διάβολος στον ύπνο. Φοβάται ο διάβολος από τα ματωμένα χέρια των μανάδων αυτών; Πλανώνται οικτρά όσοι νομίζουν, ότι μπορούν να συνδυάσουν το Χριστό με τον κόσμο, το Χριστό με την σάρκα, το Χριστό με την μόδα, το Χριστό με το συμφέρον τους.
Άναψε όλα τα κεριά του κόσμου, χτίσε όλες τις Εκκλησίες του κόσμου, τάισε όλες τα ορφανά, τις χήρες και όλους τους φτωχούς του κόσμου, αν δεν εξομολογηθείς, τίποτα δεν έκανες. Έτσι ξεγελιούνται μερικοί, νομίζοντας ότι κάνουν πνευματική ζωή και ότι είναι Χριστιανοί και χάνουν τελικά την ψυχή τους...
Πολλοί γύρισαν στο Χριστό, χωρίς να διώξουν τίποτα από τα παλιά. Απλά πρόσθεσαν και το Χριστό στη ζωή τους. Τι σόϊ μετάνοια είναι αυτή; Και νομίζουν ότι έγιναν Χριστιανοί...
Έχουμε επιγραφή Χριστιανού και η ζωή μας είναι ζωή διαβόλου. Ξέρεις τί είναι, σε ένα μαγαζί από έξω να γράφει κεροπλαστείο και εσύ να πας να ζητήσεις κεριά και να σου πούνε ότι πουλάνε τούβλα;
Η πνευματική ζωή θέλει αγώνα, ταπείνωση, υποταγή. Χλιαρός όχι! Ή ψυχρός ή ζεστός. Τούτοι διορθώνονται. Ο χλιαρός μένει αδιόρθωτος.
Εμείς θέλουμε να είμαστε Χριστιανοί χωρίς Χριστό, δηλ. χωρίς θλίψη πνευματική, χωρίς να σηκώνουμε τον σκληρό σταυρό, αλλά να περπατάμε στον πλατύ δρόμο. Αυτοί οι ψεύτικοι Χριστιανοί, σαν τους μιλά κανένας για σκληρή και στερημένη ζωή, για θυσία, για άσκηση, λένε πως αυτά δεν τα θέλει ο Χριστός και πως αυτά είναι παρακαμώματα...
Τί να πει κανένας,για εκείνους που λέγονται Χριστιανοί, που πάνε στην Εκκλησία και παρακαλούνε τον Θεό να τους βοηθήσει στη ζωή και που λένε πως έχουνε την ελπίδα τους στο Χριστό, στην Παναγία και στους Αγίους και από την άλλη μεριά είναι φιλάργυροι, δεν δίνουνε τίποτα στ' αδέρφια τους, τους φτωχούς, και ολοένα μαζεύουνε χρήματα και πλούτη; Στη ζωή μου είδα, πως οι τέτοιοι λεγόμενοι Χριστιανοί είναι οι περισσότεροι και απορεί κανένας, πως μπορούνε να συμβιβάσουν μια ζωή συμφεροντολογική, με τα λόγια του Χριστού, που λέει και ξαναλέει: «Μη φροντίζετε για το τι θα φάτε και για το τι θα πιείτε και για το τι θα ντυθείτε. Κοιτάξετε τα πουλιά, μήτε κοπιάζουν, μήτε μαζεύουν και όμως ο Πατέρας τους ο ουράνιος τα θρέφει. Κοιτάξετε με πόση μεγαλοπρέπεια είναι ντυμένα τα αγριολούλουδα, που και ο ίδιος ο Σολομώντας δεν στολίσθηκε, σαν αυτά τα τιποτένια λουλούδια. Λοιπόν, αν για το χορτάρι του χωραφιού, που σήμερα λουλουδίζει και αύριο το καίουνε στον φούρνο, φροντίζει ο Πατέρας σας που είναι στον ουρανό, πόσο περισσότερο θα φροντίσει για σας, ολιγόπιστοι;». Αυτά είναι λόγια καθαρά, απλά, σίγουρα, και δείχνουν πως πρέπει να είναι η βάση και το θεμέλιο της διδασκαλίας του Χριστού. Γιατί πως μπορεί να έχει πίστη στον Χριστό ένας άνθρωπος και μαζί να είναι κολλημένος στα χρήματα και στο συμφέρον, πολλές φορές μάλιστα περισσότερο και από τους άθεους; Θα πει πως νομίζει, πως θα ξεγελάσει τον Θεό. Αλλά «Θεός ου μυκτηρίζεται» δηλ., ο Θεός δεν περιπαίζεται. Και όμως, η πονηρή γνώμη του ανθρώπου όλα μπορεί να τα συμβιβάσει: Να είναι γαντζωμένος καλά στο χρήμα, δηλαδή στο διάβολο, που τον λέγει ο Χριστός Μαμωνά, θεό της φιλαργυρίας και τον ίδιο καιρό να παρουσιάζεται για Χριστιανός, να πηγαίνει στην Εκκλησιά, να κάνει σταυρούς και μετάνοιες, να κλαίει πολλές φορές από την αγάπη του για τον Χριστό, αλλά να μην μπορεί να ξεγαντζωθεί από τα λεφτά και από τη μανία του παρά. Λογική δεν χωρά καθόλου σ' αυτούς. Είναι ολότελα αναίσθητοι και πονηροί και ό,τι κάνουν το κάνουν για να το έχουν δίπορτο και ό,τι κερδίζουν. «Βάστα γερά, σου λέει τα λεφτά, που είναι χειροπιαστά, άναβε και κανένα κερί, κάνε και καμμιά μετάνοια, για νάχεις το μέσο και με τον Χριστό. Αν βγούνε αληθινά τα λόγια του για τον παράδεισο και για την κόλαση, έχουμε και από εκεί τη σιγουράντζα. Ό,τι και να γίνει, είναι κανένας κερδισμένος».
Να ξέρουμε, ότι όσο βρισκόμαστε στην αμαρτία, δηλαδή στην παράβαση των Θείων εντολών του Χριστού, του Θεού, ακόμη και αν διαβάζουμε όλες τις προσευχές των Οσίων, τα τροπάρια, τα κοντάκια και τους κανόνες κάθε μέρα και κάθε ώρα, δεν θα καταφέρουμε με αυτό τίποτα. Επειδή ο ίδιος ο Κύριος, ο Χριστός, σαν με μομφή και παράπονο, λέγει σε εμάς: «Τί δε με καλείτε Κύριε, Κύριε, και ου ποιείτε α λέγω;», δηλαδή όσο ζείτε παραβαίνοντας τις εντολές Μου, μέχρι τότε μάταια με καλείτε με πολλές και πολύωρες προσευχές. Μία μόνον υπάρχει ευχάριστη σ' Αυτόν προσευχή: είναι η έμπρακτη προσευχή, που συνίσταται στο να απομακρυνθούμε με όλη τη ψυχή μας δια παντός από κάθε παράβαση των Αγίων εντολών Του και να στερεωθούμε με αυτό στο φόβο Του εκτελώντας κάθε δίκαιο έργο με πνευματική χαρά και ειλικρινή αγάπη.
/
2

Βλέπετε 1 - 33 από τα 57 αποτελέσματα