Περί...

Loading...
Περί Αυτομεμψίας
Κοινοποίηση
Μάθαμε να τα φορτώνουμε όλα και να ζητάμε ευθύνες από τους άλλους. Έστω και αν ο άλλος χαρακτηριστικά ευθύνεται, γύρισε και πες στον εαυτόν σου: ''Εσύ φταις!''. Μ' αυτήν την ταπείνωση και αυτομεμψία, ο άνθρωπος προστατεύεται από τα βέλη του σατανά και διατηρεί τη Χάρη μέσα του.
Μετά την πτώση, έδωσε ο Θεός την αφορμή στον Αδάμ να μετανοήσει και να ελεηθεί, όμως ο Αδάμ παρέμεινε στην υπερηφάνειά του (αμετανοησία του). Γιατί του είπε ο Θεός: ''Αδάμ που είσαι;'', αντί να του πει: ''Από ποιά δόξα ξέπεσες και σε ποιά χάλια κατάντησες;''. Και μετά τον ρωτάει: ''Γιατί αμάρτησες, γιατί παρέβηκες την εντολή;'', δίνοντάς του την ευκαιρία, μόνο και μόνο να πει: ''Συγχώρησέ με!'' Και αντί να πει αυτό, απαντάει ο Αδάμ: ''Η γυναίκα που μου έδωσες'' και δεν λέει: ''Η γυναίκα μου, με ξεγέλασε'', σαν να ήθελε να πει: ''Η συμφορά που μου φόρτωσες στο κεφάλι μου''. Όταν δεν συνηθίζει ο άνθρωπος να κατηγορεί τον εαυτόν του, δεν αργεί να θεωρήσει αίτιο του κακού και τον ίδιο τον Θεό. Μετά ο Θεός πηγαίνει στην Έυα και της λέει: ''Γιατί δεν τήρησες την εντολή;''. Σαν να ήθελε να της πει: ''Πες τουλάχιστον εσύ, <<συγχώρησέ με>>, για να ταπεινωθεί η ψυχή σου και να βρει έλεος''. Και η Έυα, αντί να ζητήσει συγχώρηση, απαντάει λέγοντας: ''Το φίδι με εξαπάτησε'', σαν να ήθελε να πει: ''Αν αμάρτησε αυτός, εγώ τί φταίω;''. Τί κάνετε ταλαίπωροι; Βάλτε μια μετάνοια, αναγνωρίστε το λάθος σας, λυπηθείτε για την γύμνιά σας. Όμως κανένας τους δεν αξιώθηκε να κατηγορήσει τον εαυτόν του, κανένας τους δεν βρέθηκε να έχει λίγη ταπείνωση.
Να συνηθίζεις να αυτοκατακρίνεσαι, μήπως τυχόν διέπραξες κάποιο αμάρτημα με το λογισμό σου, μήπως η γλώσσα έτρεξε πριν από τον νου ή γλύστρισε σε λόγο άτοπο, μήπως και χωρίς να το θέλεις έπραξες αμαρτία.
Να κατηγορείς τον εαυτό σου για τα σφάλματα σου και να μην περιμένεις τους ελέγχους των άλλων.
Η αυτομεμψία ελευθερώνει την ψυχή από την φιλαυτία, την κενοδοξία και την υπερηφάνεια.
Εάν ο άνθρωπος κατηγορεί και ταπεινώνει τον εαυτόν του μπροστά στον Κύριο, τον αγαπά ο Κύριος.
Όταν ο άνθρωπος μέμφεται τον εαυτόν του, βλέπει τον συνάνθρωπό του άξιο επαίνων και όταν ο εαυτός του φαίνεται καλός, τότε βλέπει τον συνάνθρωπό του κακό.
Αυτός που κακολογεί τον εαυτόν του, εξευμενίζει τον Κύριο και συμφιλιώνεται μαζί Του. Και τον μεν δίκαιο, ο Κύριος τον κάνει περισσότερο δίκαιο, ενώ τον αμαρτωλό τον σώζει από τις αμαρτίες του και τον κάνει άξιο για συγχώρεση.
Εκείνος που θα κατηγορήσει τον εαυτόν του, διότι δεν τήρησε τον Λόγο του Θεού, φροντίζει να τον τηρήσει στο μέλλον.
Αν πεις για τον εαυτό σου ότι έχεις καλή φήμη, έγινες άχρηστος, έστω και αν πράγματι είσαι καλός. Αν όμως χαρακτηρίσεις τον εαυτό σου ως αχρείο, τότε έγινες εύχρηστος, έστω και αν δεν είσαι καλός.
Ας μην αποκαλούμε απλώς τους εαυτούς μας αμαρτωλούς, αλλά και ας αναλογιζόμαστε και τα αμαρτήματά μας, εξετάζοντάς τα ένα προς ένα.
Η αυτομεμψία με την αυτοκριτική, πολύ βοηθάει για να πέσουν τα λέπια από τα μάτια της ψυχής μας και να δούμε καθαρά. Την αυτομεμψία, οι ευαίσθητοι θα πρέπει να την προσέξουν πολύ, γιατί ο πονηρός προσπαθεί να την κάνει απελπισία (με την υπερευαισθησία). Η αυτομεμψία, θα πρέπει να συνοδεύεται πάντα με την ελπίδα στον Θεό. Όταν βλέπει κανείς άγχος, σ' αυτήν την περίπτωση θα πρέπει να καταλάβει, ότι έβαλε την ουρά του το ταγκαλάκι.
Εγώ, όταν κάποιος με πόνο μου λέει: «είμαι τέτοιος, τέτοιος», τον χαίρομαι, γιατί, αφού αναγνωρίζει τα σφάλματά του, θα ελευθερωθεί από αυτά.
Παρ' όλο που είμαι ένα κολοκύθι, ο κόσμος ο πολύ διψασμένος έρχεται με λαχτάρα να δροσιστεί, εεπιδή περιμένει να βρει καρπούζι.
Είμαι ένα κονσερβοκούτι που γυαλίζει στον ήλιο και φαίνεται χρυσό, αλλά είναι άδειο. Αν με εγκαταλείψει η Χάρις του Θεού, θα γίνω ο πιο μεγάλος αλήτης και θα γυρίζω μέσα στην Ομόνοια, που και σαν λαϊκός δεν πάτησα ποτέ σε καφενείο.
Αυτή είναι η σπουδαιότερη πνευματική εργασία, που έχει να κάνει ο άνθρωπος μέσα του. Να επωμίζεται τα λάθη του απέναντι στον Θεό και να προετοιμάζεται για τους πειρασμούς μέχρι την τελευταία του αναπνοή.
Όσες φορές έριξα την ευθύνη των πραγμάτων πάνω μου, αμέσως η γαλήνη απλώθηκε μέσα στην ψυχή μου.
Από τη στιγμή που έριξα το βάρος στον άλλο και είπα αυτός φταίει και όχι εγώ, τότε ένιωσα μέσα μου στεναχώρια και πίκρα.
Κανένας δεν μπορεί να αγαπά ή να πιστεύει γνήσια, αν δεν έχει τον εαυτόν του κατήγορο του εαυτού του.
Πάντοτε μπροστά στα μάτια σου, να εξευτιλίζεις τον εαυτόν σου, μέχρι την τελευταία σου αναπνοή. Και αν τυχόν σκεφτείς κάποιο καλό σου έργο, αναγνώριζε μόνο τον Θεό, ότι εκείνος είναι που το έκανε, όχι εσύ.
Αν θέλεις να επαινέσεις τον Θεό, κατηγόρησε τον εαυτόν σου και να επιθυμείς να κατηγορείσαι από τους άλλους. Και όσο έτσι ταπεινώνεσαι, τόσο Εκείνος θα σε υψώσει, θα σε αγκαλιάσει και θα ενωθεί σφιχτά μαζί σου με αγάπη.
Μακάριος, αυτός που συνεχώς ταπεινώνει τον εαυτόν του εκούσια. Διότι θα στεφανωθεί ως νικητής από τον Κύριο, που ταπείνωσε τον εαυτόν Του εκούσια για εμάς.
Εάν δεν κατακρίνεις τον πλησίον σου, αλλά εξουθενώνεις τον εαυτό σου, παρέχεις ανάπαυση στην συνείδησή σου.
Εκείνος που μέμφεται τον εαυτόν του, δεν πληγώνει ποτέ κανέναν. Το να μέμφεσαι τον εαυτόν σου και το να είσαι χαμηλότερα από τον πλησίον, αυτό σε ενώνει με την Θεότητα.
Ζήτησε από τον Κύριο και λάβε το σωτήριο χάρισμα της αυτομεμψίας, για να προσέχεις και να αποδοκιμάζεις, μονάχα τα δικά σου αμαρτήματα και να παραβλέπεις τα αμαρτήματα των άλλων. Με το να καλλιεργείς την αυτομεμψία, θα γίνεις πραγματικά ταπεινός.
Η αιτία κάθε ταραχής, λέει ο αββάς Δωρόθεος είναι η έλλειψη της αυτομεμψίας. Πράγματι, ακόμα και αν ο άνθρωπος πετύχει πολλά πνευματικά κατορθώματα, δεν πορευθεί όμως μέσα στο δρόμο της αυτομεμψίας, ποτέ δεν θα πάψει να στενοχωρεί και να στενοχωριέται και να χάνει όλους τους κόπους του. Απεναντίας, ποιά χαρά και ποιά ανάπαυση δεν θα έχει, όπου και αν βρεθεί, εκείνος που μέμφεται τον εαυτόν του, όπως είπε και ο αββάς Ποιμήν; Γιατί ό,τι και αν του συμβεί, ζημιά ή ατίμωση ή οποιαδήποτε στενοχώρια, ποτέ δεν ταράζεται, θεωρώντας προκαταβολικά τον εαυτόν του άξιο κάθε κακού. Υπάρχε μεγαλύτερη ανάπαυση απ' αυτή;
Κατάκρινε τον εαυτόν σου και θα φύγει από εσένα η τάση να κατακρίνεις τους άλλους.
Όταν μεμφόμαστε τον εαυτόν μας, γεμίζουμε με δυνάμεις, γινόμαστε πιο δυνατοί, από πνευματική άποψη. Γιατί συμβαίνει αυτό, δεν το ξέρουμε. Αυτό είναι νόμος της πνευματικής ζωής... Όπως στη σωματική μας ζωή αντλούμε δυνάμεις από τις τροφές, έται και στην πνευματική ζωή, οι πνευματικές δυνάμεις ενισχύονται, με την αυτομεμψία.
Όπως ακριβώς ο άνθρωπος δεν αντιλαμβάνεται πως μεγαλώνει, πως από μικρό παιδί γίνεται ενήλικος, έτσι και η πνευματική ανάπτυξη του ανθρώπου προχωρεί, χωρίς εκείνος να το αντιλαμβάνετσι καθόλου. Αυτή ακριβώς η αόρατη πνευματική ανάπτυξή του, είναι η αυτομεμψία.
/
2

Βλέπετε 1 - 33 από τα 58 αποτελέσματα