Περί...

Loading...
Περί Ανθρώπου
Κοινοποίηση
Οι άνθρωποι μισούν τη φτώχεια, ο δε Θεός την υπερήφανη ψυχή. Στους ανθρώπους είναι τίμιος ο πλούτος, στον Θεό δε, η ταπεινωμένη και συντετριμμένη ψυχή. Οι εντολές του Θεού είναι τιμιότερες απ’ όλους τους θησαυρούς του κόσμου, διότι όποιος τις φυλάττει, βρίσκει το Θεό!
Ο άνθρωπος βρίσκεται σε έναν διαρκή πνευματικό αγώνα, γιατί βρίσκεται συνεχώς αντιμέτωπος με τον αιώνιο εχθρό του, ο οποίος «ως λέων ωρυόμενος, περιπατεί ζητών τίνα καταπίη».
Ο Θεός δεν μας έδωσε τους ανθρώπους για να τους εκμεταλλευόμαστε, αλλά για να τους υπηρετούμε.
Ὅσο ἁμαρτωλὸς κι ἂν εἶναι ὁ ἄνθρωπος, μένει πάντα μέσα ἡ σπίθα τοῦ Θεοῦ.
Αὐτὴ ἡ σπίθα εἶναι ἱκανὴ νὰ θεριέψει, νὰ γίνει πυρκαϊὰ καὶ νὰ κάψει τὴν ἁμαρτωλότητα, λευκαίνοντας τὸν ἄνθρωπο.
Ἡ σπίθα τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἡ συνείδηση.
Ἄνθρωπος ἀσυνείδητος δὲν ὑπάρχει.
Νὰ φυλάγετε καλά, ὡς θησαυρὸ ἀτίμητο, τὴ συνείδησή σας.
Συνεχῶς νὰ βρίσκεστε σὲ ἐγρήγορση.
Οι άνθρωποι διακρίνονται σε τρεις πνευματικές καταστάσεις:

α) σε δούλους
β) σε μισθωτούς και
γ) σε υιούς.

Οι δούλοι δεν αγαπούν το αγαθό, αλλά από τον φόβο των κολάσεων, απέχουν από το κακό...
Οι μισθωτοί αγαπούν το αγαθό και μισούν το πονηρό, αλλά με την ελπίδα να λάβουν μισθό.
Οι υιοί τέλος, καθώς είναι τέλειοι, ούτε από φόβο των κολάσεων, απέχουν από το πονηρό, αλλά έχουν μίσος γι' αυτό, αλλά και ούτε το καλό κάνουν, με την ελπίδα να ανταμειφτούν, αλλά το λογαριάζουν σαν χρέος τους.
Η ψυχή ενός ανθρώπου, όπως και τα κρυφά έργα του μπορούν να γίνουν γνωστά, από το βλέμμα του.
Ο κακός άνθρωπος που αγωνίζεται για το κακό, είναι χειρότερος από τον διάβολο. Γιατί οι δαίμονες τον Θεό τον φοβούνται. Ο κακός άνθρωπος, δεν φοβάται, ούτε ντρέπεται τους ανθρώπους. Ο διάβολος φοβάται και τον Σταυρό. Οι κακοί άνθρωποι δεν φοβούνται, ούτε τον Σταυρό, ούτε τον διάβολο.
Η ποιότητα ενός ανθρώπου κρίνεται από την ποιότητα της προσευχής του.
Οι (κοσμικοί) άνθρωποι είναι ασταθής ως προς την αλήθεια. Βλέπε την Κυριακή των Βαϊων: οι ίδιοι άνθρωποι που υποδέχτηκαν Τον Χριστό στα Ιεροσόλυμα μετά Βαϊων και κλάδων, οι ίδιοι μετά από μία βδομάδα φώναζαν: ''Άρον, άρον, σταύρωσον Αυτόν''.
Οι άνθρωποι γεμάτοι καλοσύνη και αγάπη, είναι σαν τους αγγέλους που φέρνουν την χαρά και την άνεση στους άλλους.
Οι πνευματικοί άνθρωποι, ξεκουράζονται με την κούραση, ενώ οι κοσμικοί, κουράζονται με την ξεκούραση.
Υπάρχουν άνθρωποι που είναι κατά πάντα καλοί άνθρωποι, αλλά καθόλου Χριστιανοί. Ούτε μυρμήγκι πειράζουνε, αλλά με τη ζωή τος, ποδοπατούνε το Χριστό. Αυτοί οι άνθρωποι πάνε κατευθείαν στην κόλαση και μάλιστα σε ειδική κόλαση. Να ξέρετε, ότι η κόλαση είναι γεμάτη από καλούς ανθρώπους. Γιατί ο Χριστός δεν ήρθε στη γη, για να κάνει καλούς ανθρώπους, αλλά ήρθε για να κάνει πολίτες της Βασιλείας των Ουρανών, να τους πολιτογράψει, να τους αλλάξει το αίμα (με τη Θεία Κοινωνία) και από κοινούς ανθρώπους, να τους κάνει καινούς και από θνητούς, να τους κάνει βασιλόπουλα. Άρα το ζήτημα δεν είναι να είμαι καλός ή κακός άνθρωπος, αλλά αν είμαι με το Χριστό με τη Ζωή ή όχι.
Υπάρχουν πολλοί που υποστηρίζουν, ότι είμαστε όλοι παιδιά του Θεού. Αυτό είναι λάθος! Γιατί μετά την πτώση του Αδάμ, οι άνθρωποι είναι δημιουργήματα, πλάσματα του Θεού και γίνονται παιδιά του Θεού, όταν αποκτήσουν συγγένεια με τον Χριστό, μέσω της Θείας Κοινωνίας. Εξάλλου αν είμασταν όλοι παιδιά του Θεού, τότε γιατί ήρθε ο Χριστός στον κόσμο να Σταυρωθεί;
Οι καλοί άνθρωποι είναι δυστυχισμένοι, υποφέρουνε, τυραννιούνται. Ναι! Ο σατανάς τους βασανίζει, τους ρίχνει σε συμφορές. Μα έτσι γίνουνται ακόμα πιο καθαροί, σαν το χρυσάφι που πέφτει στο χωνευτήρι. Ζούνε φτωχικά, μακριά από δόξες, κρυμμένοι, μα ζούνε αληθινά. «Τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο, αν κερδίσει όλο τον κόσμο και ζημιωθεί την ψυχή του»; Αυτός ο φτωχός, ο παραπεταμένος κέρδισε την ψυχή του... Αφού κέρδισε την ψυχή του, τι έχασε; Και ο άλλος, ο χοντροπετσιασμένος από τη σαρκική καλοπέραση, από τα σπορ, από τα λουτρά, από τις γυναίκες, από τις διάφορες ματαιότητες, τι κέρδισε άραγε, αφού έχασε την ψυχή του;
Δυστυχισμένοι οι άνθρωποι που δεν τους λείπει τίποτα και δεν έχουνε την ελπίδα να λαχταρήσουνε κάποιο πράγμα, είτε φαγητό είναι, είτε ξεκούραση, είτε ομιλία, είτε ζεστασιά, είτε δροσιά. Και καλότυχοι αληθινά, όσοι δεν τα έχουνε όλα εύκολα και για τούτο γίνουνται για δαύτους ολοένα νέα και δροσερά όλα τα πράγματα.
Σήμερα βρίσκει κανένας συχνά μπροστά του ανθρώπους, που είναι τόσο κούφιοι από κάθετι, που να απορεί, γιατί δεν πίστευε, ότι μπορεί να υπάρχει στον κόσμο τόση ανοησία, τόση στενομυαλιά, τόση στενοκάρδια και μικρολογία. Σ' αυτές τις στεγνές ψυχές δεν υπάρχει τίποτα που να σε ζεστάνει, ας είναι και το παραμικρό. Δεν μιλώ για εξαιρετικά αισθήματα, για κάποια σπάνια ευαισθησία. Όχι! Μιλώ για τα συνηθισμένα αισθήματα, που άλλη φορά βρισκόντανε σε όλους τους ανθρώπους. Ναι, σήμερα δεν υπάρχουνε... Σχεδόν όλοι οι σημερινοί άνθρωποι περνάνε τη ζωή τους ξεπλυμένοι από κάθε ουσία, δίχως κανέναν αληθινό σκοπό, δίχως αληθινή χαρά και ευχαρίστηση, δίχως καμμιά πίστη και γι' αυτό, δίχως ελπίδα. Είναι γαντζωμένοι πάνω σε κάποια πράγματα, που θέλουνε να τα παραστήσουνε για σπουδαία, ενώ δεν είναι τίποτα. Και οι χαρές τους και οι ευτυχίες τους και τα γλέντια τους και οι διασκεδάσεις τους και οι κουβέντες τους και τα αστεία τους, είναι όλα άνοστα και ψεύτικα. Γιατί λείπει το αλάτι που τα άρτυζε παλαιότερα. Και το αλάτι αυτό είναι η πίστη!
Υπάρχουν 3 κατηγορίες ανθρώπων: Οι φαύλοι, οι Σαύλοι και οι Παύλοι. Οι πρώτοι είναι πάμπολλοι, οι δεύτεροι λίγοι και οι τρίτοι ελάχιστοι.
Ο καλύτερος ορισμός του ανθρώπου είναι ο ακόλουθος: ον δίποδο και αχάριστο.
Ακόμα και στον κακότροπο άνθρωπο πρέπει να αναζητήσεις μια σπίθα καλού και να χαρείς γι' αυτό, να μιλήσεις με χαρά και καλοσύνη για τις καλές του προθέσεις. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει μέσα του ένα καλό σπόρο. Σκέπασε το κακό που έχει μέσα του με το καλό και προσευχήσου γι' αυτόν. Μην επιτρέψεις στον εαυτό σου να γίνει άβυσσος κακίας.
Ο άνθρωπος είναι ένα μεγάλο μυστήριο, ιερό μυστήριο του Θεού. Τόσο μεγάλο και τόσο ιερό, ώστε ο ίδιος ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να μας ερμηνεύσει όλο το βάθος του ανθρωπίνου μυστηρίου.
Όταν ο άνθρωπος δεν είναι με τον Θεό, τότε πάντοτε γίνεται παιχνίδι του διαβόλου και ο διάβολος παίζει μαζί του: την μία του γεμίζει την ψυχή με ακάθαρτους λογισμούς, την άλλη του βομβαρδίζει την καρδιά με κακές επιθυμίες, άλλοτε πάλι πυρώνει την γλώσσα του με βρισιές και άλλοτε τον παρακινεί σε συκοφαντία, σε καταλαλιά, σε κλοπή, σε ασωτία και σε κάθε άλλη κακή πράξη.
Οι άνθρωποι που δεν μπορούν να κυριαρχούν στην καρδιά τους, ακόμα λιγότερο μπορούν να κυριαρχούν στη γλώσσα τους. Οι άνθρωποι που δεν μπορούν να βάλουν τάξη στην ζωή τους, ακόμα λιγότερο μπορούν να βάλουν τάξη στο κράτος. Οι άνθρωποι που δεν μπορούν να συμμετέχουν στον πόνο του άλλου, ακόμα λιγότερο μπορούν να συμμετέχουν στη χαρά του άλλου.
Εξαπατούν εαυτούς, όσοι με αυτοπεποίθηση ισχυρίζονται, ότι γνωρίζουν καλά τους ανθρώπους και γι' αυτό δεν επιτρέπουν να εξαπατηθούν από αυτούς.

Ποιος μπορεί να γνωρίζει τι είδους πνεύμα ενεργεί μέσα σε κάθε άνθρωπο;
Ποιος άλλος παρά ο Θεός, που γνωρίζει τα κρύφια της καρδιάς.

Ακόμα και μεγάλοι Άγιοι, είχαν σφάλλει στην κρίση τους για ανθρώπους.

Για παράδειγμα, ο Μέγας Βασίλειος νόμιζε άγιο άνθρωπο, κάποιον υποκριτή αιρετικό, τον οποίο μάλιστα και υποστήριξε έναντι πολλών, που τον αμφισβητούσαν, μέχρι που κάποτε πείστηκε για την πλάνη αυτού του ανθρώπου και απογοητεύτηκε οικτρά.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, είχε βαπτίσει κάποιον φιλόσοφο, ονόματι Μάξιμο και τόσο πολύ τον είχε συμπαθήσει, που τον φιλοξενούσε μάλιστα και μοιραζόταν το φαγητό μαζί του.
Όμως ο Μάξιμος, ήταν άνθρωπος επικίνδυνος και πονηρός σαν φίδι.
Μάλιστα κατάφερε με δολοπλοκίες και δωροδοκίες, να πείσει κάποιους Κωνσταντινουπολίτες, να τον αναγνωρίσουν ως Πατριάρχη, στη θέση του Αγίου Γρηγορίου!

Όταν ύστερα από μια θυελλώδη αναταραχή, έλαμψε η αλήθεια και ορισμένοι επέπληξαν τον Άγιο Γρηγόριο, επειδή είχε κοντά του, τον μεγαλύτερο εχθρό του, ο Άγιος αποκρίθηκε: ''Δεν φταίμε αν δεν διακρίνουμε την πονηριά κάποιου ανθρώπου. Ο Θεός μόνο γνωρίζει τα κρύφια της καρδιάς των ανθρώπων. Οι εντολές Του μας λένε, να ανοίγουμε τις καρδιές μας με πατρική αγάπη προς όλους, όσοι έρχονται σε εμάς''.
Όσο πιο κοντά είναι ο άνθρωπος στον Θεό, τόσο του φαίνεται μεγαλύτερος ο Θεός και ο άνθρωπος μικρότερος.
Όσο είναι πιο μακριά ο άνθρωπος από τον Θεό, τόσο του φαίνεται μεγαλύτερος ο άνθρωπος και ο Θεός μικρότερος...
Ο νους μας είναι εικόνα του Θεού Πατέρα. Ο λόγος μας είναι εικόνα του Υιού και το πνεύμα μας είναι εικόνα του Αγίου Πνεύματος. Στον Τριαδικό Θεό, τα τρία Πρόσωπα συναποτελούν μια Θεϊκή Ύπαρξη, δίχως να ταυτίζονται, αλλά και δίχως να χωρίζονται. Το ίδιο συμβαίνει και στον τριαδικό άνθρωπο. Οι τρεις δυνάμεις της ψυχης - νους, λόγος και πνεύμα - απαρτίζουν μια ενότητα, δίχως να ταυτίζονται και δίχως να χωρίζονται.
Χαρακτηριστικό όσων αγαπούν την αμαρτία, είναι να απορρίπτουν τον Χριστό. Γιατί ο Χριστός ζητάει από τους αμαρτωλούς, να εγκαταλείψουν την αγαπημένη τους αμαρτία. Αντίθετα, χαρακτηριστικό όσων αγαπούν την αρετή, είναι να καταφεύγουν και να προσκολλώνται στον Χριστό. Γιατί η πληρότητσ της αρετής και του αγαθού που αγαπούν, είναι ο Χριστός.
Ο κακός άνθρωπος καταστρέφει τα πάντα, προσβάλλει ακόμη και τους πλησιέστερους και αγαπητούς ανθρώπους και ένας καλός άνθρωπος που εκπέμπει την ειρήνη και τη χαρά γύρω από τον εαυτόν του, αποκαθιστά τα καταστραμμένα, ανακουφίζει τον πόνο, βοηθά τους άπορους.
Όταν ο Θεός έκανε την υλική και αισθητή κτίση, καθώς και τους αγγέλους, στο τέλος είπε: Τώρα ας κάνω και ένα πλάσμα, σαν και Εμένα! Ποιήσωμεν κατ΄εικόνα υμετέρα και καθ΄ομοίωσιν, και θα τον κάνω βασιλέα πάσης αισθητής δημιουργίας Μου. Το σκεπτικό λοιπόν του Θεού ήταν, να κάνει και ένα θεό κατά χάρη, που θα είναι ο άνθρωπος. Γι΄αυτό ο άνθρωπος, είναι το τελειότερο δημιούργημα του Θεού.
Πόση αξία, πόσο μεγαλείο, τί μέγα προορισμό έχει ο άνθρωπος, αυτή η πνοή του Θεού! Όχι για να ζήσει εδώ τις λίγες μέρες της εξορίας του, αλλά να ζήσει αιώνια με τον Πλάστη του...
Στους ανθρώπους υπάρχουν διάφοροι χαρακτήρες. Είναι εκείνοι που έχουν μαλακές ψυχές και εύκολα πείθονται. Είναι όμως και εκείνοι, που έχουν σκληρές ψυχές και δεν υποτάσσονται εύκολα. Έχουν τόση διαφορά (αυτοί μεταξύ τους), όση το βαμβάκι από το σίδηρο. Το βαμβάκι θέλει μόνο επάλειψη λόγου. Αλλά το σίδηρο θέλει φωτιά και καμίνι των πειρασμών, για να δουλευτεί. Και θα πρέπει ο συγκεκριμένος άνθρωπος να επιδείξει υπομονή στους πειρασμούς, για να γίνει η κάθαρση. Όταν δεν έχει υπομονή, είναι λύχνος χωρίς λάδι και συντόμως σβήνει και χάνεται.
/
6

Βλέπετε 1 - 33 από τα 183 αποτελέσματα