Περί...

Loading...
Περί Αλλαγής - Διόρθωσης
Κοινοποίηση
Χωρίς την Χάρη του Θεού, ο Χριστιανός δεν μπορεί να αποφύγει την αμαρτία, ούτε μπορεί να μετανοήσει και να διορθωθεί, ούτε μπορεί να εναντιωθεί στους πιο μικρούς πειρασμούς.
Η αιτία είναι ότι δεν ζητά την βοήθεια του Θεού με όλη του την καρδιά, με πίστη, με ευλάβεια, με ταπείνωση, δεν τη ζητά συνεχώς στις προσευχές του...
Η αληθινή λατρεία του Αγίου Πνεύματος γίνεται με την ελεημοσύνη, προσευχή, νηστεία, αγρυπνία, μετάνοιες και γονυκλισίες.
Εδώ τα λόγια του Χριστού (Ευαγγελίου) δεν αλλάζουν τους ανθρώπους, θα αλλάξουμε εμείς τους ανθρώπους με τα λόγια μας;
Η μεταβολή δεν εξαρτάται απ' αυτόν που έσπειρε, αλλά απ' αυτούς που δεν θέλησαν ν' αλλάξουν.
Θέλεις να διορθώσεις τον αδερφό σου;
Δάκρυσε, προσευχήσου στο Θεό γι' αυτόν, αφού τον πάρεις ιδιαιτέρως, παρακίνησε τον στο καλό, συμβούλεψε τον, παρακάλεσε τον.
Πολλοί, πολλές φορές δεν ωφελήθηκαν καθόλου από τις συμβουλές, συγκινήθηκαν όμως από τα δάκρυα και την συμπάθεια.
Με την αγάπη και τα δάκρυα μπορούμε να διορθώσουμε και τους κακούς.
Πόνεσε εσύ, ίσως έτσι συνέλθει και πονέσει και εκείνος.
Όπως ακριβώς ο άρρωστος που δεν έχει όρεξη, όταν δει τον γιατρό του να τρώει φαγητό, παρακινείται και αυτός να φάει, έτσι θα συμβεί και εδώ, αν ο κακός σε δει να θρηνείς για την κατάσταση του, θα μαλακώσει, θα γίνει καλός και πράος άνθρωπος.
Όταν λοιπόν δεις τον αδελφό σου να είναι σκληρός και αδιάλλακτος και να μην σε προσέχει, λέγε μέσα σου «μήπως με την πάροδο του χρόνου μπορέσω να τον πείσω».
Και ο απόστολος Παύλος το ίδιο έλεγε να κάνουμε «ο δούλος του Κυρίου δεν πρέπει να φιλονικεί αλλά οφείλει να είναι ήπιος και γλυκύς προς όλους και να σωφρονίζει με πραότητα τους αντιφρονούντες, μήπως κάποτε τους δώσει ο Θεός μετάνοια και οδηγηθούν στην ορθή γνώση της αλήθειας».
''Μήπως του δώσει κάποτε ο Θεός μετάνοια'' (Β' Τιμόθεου 2,25) και ''Τον αιρετικό άνθρωπο, ύστερα από πρώτη και δευτέρα νουθεσία, άστον...'' (Τίτου 3,10).
Στην πρώτη περίπτωση μιλάει για όσους έχουν κάποια ελπίδα διορθώσεως και απλώς έχουν αντίθετη γνώμη.
Στην δεύτερη περίπτωση μιλάει για όσους είναι ολοφάνεροι και γνωστοί ως διαστρεβλωτές.
Για ποιο λόγο αγωνίζεσαι άδικα;
Γιατί χτυπάς τον αέρα;
Θα αναρωτηθεί όμως κανείς:
Εκείνος που είχε την δύναμη να μεταστρέφει τις πόρνες και να τις κάνει να Τον ακολουθούν, δεν κατάφερε να κερδίσει την αγάπη του μαθητή Του, τον Ιούδα;
Είχε την δύναμη να κερδίσει το μαθητή, αλλά δεν επιθυμούσε να τον μεταβάλλει αναγκαστικά στο καλό, ούτε με την βία να τον προσελκύσει κοντά Του.
Είπε πολλά ο Κύριος και για την κόλαση, πολλά και για την Βασιλεία των Ουρανών και απέδειξε τη δύναμη που είχε και για τα 2 και για να τιμωρεί τους αμαρτωλούς και για να ανταμείβει τους δίκαιους.
Αλλά ο Ιούδας, όλα αυτά τα περιφρόνησε και ο Θεός δεν τον ανακάλεσε με την βία απ' αυτό που αποφάσισε (να Τον προδώσει).
Επειδή λοιπόν μας δημιούργησε ελεύθερους να διαλέγουμε τις κακές ή τις ενάρετες πράξεις, επιθυμεί να είμαστε καλοί με την θέλησή μας.
Γι' αυτό αν εμείς δεν θέλουμε, ούτε μας πιέζει, ούτε μας αναγκάζει.
Επειδή αυτός που γίνεται με την βία ενάρετος, δεν είναι δυνατόν να είναι ενάρετος.
Εάν αμαρτάνει κάποιος συνάνθρωπος σου, θα τον διορθώσεις βέβαια, όχι όμως σαν αντίπαλος και σαν εχθρός που θέλει εκδίκηση, αλλά σαν ιατρός που παρασκευάζει φάρμακα.
Γιατί ο Κύριος δεν είπε, να μην συγκρατήσεις αυτόν που αμαρτάνει, αλλά να μην τον κρίνεις, να μην γίνεις δηλαδή αυστηρός δικαστής του.
Όποιος εμποδίζει να θεραπευτεί ένα κακό, είναι περισσότερο υπεύθυνος από εκείνον που το προκάλεσε.
Στους Χριστιανούς δεν επιτρέπεται να διορθώνουν τα σφάλματα των αμαρτωλών με την βία.
Δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα για την διόρθωσή μας, να συγκεντρώσουμε όλες τις αμαρτίες μας και να τις σκεπτόμαστε και να τις συλλογιζόμαστε συνεχώς μία-μία.
Γιατί εκείνος που ενεργεί κατά αυτόν τρόπο, θα φτάσει σε τόσο μεγάλη πνευματική κατάνυξη, ώστε θα νομίζει, ότι δεν αξίζει ούτε και να ζει...
Αν λοιπόν κάποιος σκέπτεται κάθε μέρα τα δικά του αμαρτήματα, οπωσδήποτε θα φτάσει και στην γιατρειά τους.
Αν όμως λέει: ''είμαι αμαρτωλός'', αλλά δεν τα σκέπτεται τα αμαρτήματα ένα-ένα και δεν λέει: ''έκανα αυτό και αυτό...'', ποτέ δεν θα σταματήσει μεν να ομολογεί πως είναι αμαρτωλός, αλλά και ποτέ δεν θα φροντίσει για την διόρθωσή του.
Aν ομολογούμε τα αμαρτήματά μας και κατηγορούμε τον εαυτό μας, θα καθαρίσουμε το περισσότερο μέρος της ακαθαρσίας.
Eίναι πολύ μεγάλη υπόθεση για τη διόρθωση των σφαλμάτων, η ομολογία τους.
Επειδή η συμπεριφορά τους (των Κρητών) ήταν αδιάντροπη και πονηρή και ακόλαστη, γι' αυτό συνιστάται έλεγχος απότομος.
Τόσα πολλά είχαν.
Όταν μάλιστα και ψεύδονται εύκολα και είναι πονηροί και λαίμαργοι και τεμπέληδες, απαιτείται αυστηρός και πληκτικός λόγος.
Ένας τέτοιος άνθρωπος, αποκλείεται να σωφρονιστεί με επιείκεια.
Ο λόγος του Ιωάννου του Προδρόμου στον Ηρώδη, ήταν μάλλον διδακτικός, παρά ελεγκτικός.
Ήταν παιδαγωγικός, παρά τιμωρητικός.
Ήταν ρυθμιστικός, παρά εξευτελιστικός.
Ήταν διορθωτικός, παρά παρεμβατικός.
Αλλά όπως έχω πει, εχθρός στον κλέφτη είναι το φως και εχθρός του ασεβούς και αμετανόητου αμαρτωλού, είναι ο ενάρετος και άγιος άνθρωπος, που γίνεται ανυπόφορος γι' αυτόν, μόνο που τον βλέπει...
Γιατί ο Θεός δεν έστειλε κάποιον από τους 12 Αποστόλους, να κατηχήσει τον Απόστολο Παύλο;
Έπρεπε να φανεί, ότι δεν χρειαζόταν να μεταστραφεί από άνθρωπο, αλλά από τον ίδιο τον Χριστό.
Άλλωστε και εκείνος ο Ανανίας (της Δαμασκού), δεν δίδαξε τον Παύλο, απλώς τον βάφτισε.
Τί πιο θαυμαστό και παράδοξο από τον Απόστολο Παύλο υπάρχει;
Ο λύκος έγινε ποιμένας.
Αυτός που ρουφούσε το αίμα των προβάτων, αυτός συνεχώς μετά έχυνε το δικό του αίμα, για την σωτηρία των προβάτων.
Το να νομίζει κανείς, ότι μπορεί να διορθώνει τους άλλους, χωρίς την βοήθεια του Θεού, είναι μεγάλη πλάνη.
Όποιος νομίζει ότι είναι ικανός να διορθώνει τους άλλους, έχει πολύ εγωισμό...
Όταν σκαλώνει κανείς συνέχεια στα ίδια, γιατί δεν θέλει να διορθωθεί, είναι πολύ κουραστικό για τον άλλον, που προσπαθεί να τον βοηθήσει.
Αν θέλεις να διορθώσεις κάποιον από τα σφάλματά του, μην νομίσεις πως θα το κατορθώσεις μόνο με τις δικές σου δυνάμεις.
Αν προσπαθήσεις μόνος σου, ίσως και να τον βλάψεις ακόμα με τα πάθη σου, όπως με την υπερηφάνεια και τον εκνευρισμό που προκύπτει απ' αυτήν.
Ο Θεός θέλει ο άνθρωπος να βοηθιέται από τον άνθρωπο και να διορθώνεται δια του ανθρώπου.
Τα οικονομάει έτσι ο Καλός Θεός, για να ταπεινώνεται ο άνθρωπος.
Όσο περισσότερο μεγαλώνει ο άνθρωπος, επειδή έχει διαμορφωθεί ο χαρακτήρας του και επειδή τα εξετάζει όλα με την λογική του, τόσο πιο δύσκολα αλλάζει.
Είναι χυμένο μπετόν...
Όταν ο άνθρωπος, ενώ αγωνίζεται, συνεχίζει να σφάλλει και δεν αλλάζει, αιτία είναι ο εγωισμός, η φιλαυτία και η ιδιοτέλεια.
Λείπει η ταπείνωση και η αγάπη και έτσι εμποδίζεται η Θεία επέμβαση.
Δεν βοηθάει ο ίδιος ο άνθρωπος τον Θεό, για να τον βοηθήσει.
Αν π.χ. τον βοηθήσει ο Θεός να ξεπεράσει ένα πάθος του, θα το πάρει πάνω του, θα υπερηφανευτεί, γιατί θα νομίζει, ότι μόνος του το ξεπέρασε, χωρίς την βοήθεια του Θεού.
Όταν ο άνθρωπος αναγνωρίζει το σφάλμα του και πέφτει ξανά, χωρίς να θέλει, σημαίνει ότι υπάρχει υπερηφάνεια ή προδιάθεση για υπερηφάνεια και γι' αυτό δεν τον βοηθάει ο Θεός να προκόψει.
Αν πονέσει κάποιος πραγματικά για το σφάλμα του, δεν θα το ξανακάνει. Πρέπει να υπάρχη εσωτερική συντριβή με ειλικρινή μετάνοια, για να διορθωθεί. Γι' αυτό λέει ο Αββάς Μάρκος ο Ασκητής: «Αν ο άνθρωπος δεν στενοχωρηθεί κατ' αναλογίαν του σφάλματος του, εύκολα περιπίπτει εις το αυτό σφάλμα». Δηλαδή, αν είναι μικρό το σφάλμα, χρειάζεται μικρότερη μετάνοια, αν είναι μεγαλύτερο, μεγαλύτερη μετάνοια. Όταν κανείς δεν πιάνει το μέγεθος της πτώσεως του και δεν λυπάται ­κατ' αναλογίαν του σφάλματος, τότε εύκολα πέφτει στο ίδιο ή και σε μεγαλύτερο σφάλμα.
Η στενοχώρια για τα σφάλματα μας είναι άσκοπη, όταν δεν προσπαθούμε να τα διορθώσουμε. Είναι σαν να κλαίμε έναν άρρωστο συνέχεια, χωρίς να του προσφέρουμε βοήθεια για να αναρρώσει.
Άμα δεν πιάνουμε (παρακολουθούμε και καταδικάζουμε) τον εαυτόν μας, ούτε να διορθωθούμε πρόκειται και χίλια χρόνια να ζήσουμε, αλλά και ψεύτικη εικόνα για τον εαυτόν μας θα σχηματίσουμε...
Εάν θέλεις να βοηθήσεις την Εκκλησία, είναι καλύτερα να κοιτάξεις να διορθώσεις τον εαυτό σου, παρά να κοιτάς να διορθώσεις τους άλλους. Αν διορθώσεις τον εαυτό σου, αµέσως διορθώνεται ενα κοµµατάκι της Εκκλησίας. Εάν φυσικά αυτό το έκαναν όλοι, η Εκκλησία θα ήταν διορθωµένη. Αλλά σήµερα οι άνθρωποι ασχολούνται µε όλα τα άλλα θέµατα, εκτός από τον εαυτό τους. Γιατί το να ασχολείσαι µε τον εαυτό σου έχει κόπο, ενώ το να ασχολείσαι µε τους άλλους είναι εύκολο.
Αυτός, ενώ δεν αγωνίζεται, περιμένει να διορθωθεί, να ελευθερωθεί από τα πάθη του. Κάνει σαν εκείνον τον γέρο που ήθελε να φάει μούρα και καθόταν κάτω από την μουριά με ανοιχτό το στόμα και περίμενε να πέσει κανένα μούρο στο στόμα του.
Πρέπει να έχει κανείς πολλή ταπείνωση και να έχει σιχαθεί όλα τα παλιά, για να αλλάξει πραγματικά. Αν κρατήσει από την παλιά του ζωή μερικά, τα οποία εκείνος θεωρεί καλά, μετά μουρνταρεύονται και τα άλλα. Από την στιγμή που έχει έστω και μια μικρή ιδέα για τον παλαιό του εαυτό, δεν βοηθάει ο Θεός και, ό,τι και αν κάνει, δεν θα είναι καθαρό.
Η μητέρα μου έβλεπε τις αταξίες μου και στενοχωριόταν, αλλά είχε μια αρχοντιά. Όταν έκανα καμμιά αταξία, γύριζε το κεφάλι από την άλλη μεριά και έκανε πως δεν με βλέπει, για να μην με στενοχωρήσει. Εμένα όμως αυτή η συμπεριφορά, μου ράγιζε την καρδιά. «Κοίταξε, έλεγα μέσα μου, εγώ έκανα τέτοια αταξία και η μητέρα όχι μονάχα δεν με δέρνει, αλλά κάνει και πως δεν με βλέπει! Άλλη φορά δεν θα το ξανακάνω! Πώς να την ξαναστενοχωρήσω;». Με αυτήν την συμπεριφορά της η μητέρα μου, με βοηθούσε περισσότερο, παρά αν μου έδινε ένα σκαμπίλι. Και εγώ όμως δεν το εκμεταλλευόμουν, να πω: «Ε, τώρα δεν με βλέπει, ας κάνω μεγαλύτερη αταξία». Ενώ ο πατέρας μου, μόλις έκανα κάτι, τακ, σκαμπίλι. Βλέπεις, και οι δύο με αγαπούσαν, εκείνο όμως που με διόρθωνε περισσότερο ήταν η αρχοντική συμπεριφορά της μάνας μου.
Μην προσπαθείτε με ανθρώπινους τρόπους (λόγια και υποδείξεις) να διορθώσετε κακές καταστάσεις.
Δεν έρχεται κανένα καλό αποτέλεσμα.
Μόνο με την προσευχή θα φέρετε αποτέλεσμα.
Να επικαλείστε τη Θεία Χάρη για όλους.
Να πάει η Θεία Χάρη μέσα στην ψυχή τους και να τους αλλοιώσει...
Αυτό θα πει Χριστιανός.
Εσείς στενοχωρείστε, όταν οι άλλοι δεν είναι καλοί, ενώ πρέπει να επιδίδεστε σε προσευχές, για να έρθει το ποθούμενο με την Χάρη του Θεού.
Αυτό που εμείς δεν μπορούμε να το κάνουμε, θα το κάνει η Χάρις Του.
Να μην διαλέγετε αρνητικούς τρόπους για την διόρθωσή σας.
Δεν χρειάζεται ούτε τον διάβολο να φοβάστε, ούτε την κόλαση, ούτε τίποτα.
Δημιουργούν αντίδραση.
Έχω και εγώ μια μικρή πείρα σ' αυτά.
Ο σκοπός δεν είναι να κάθεστε, να πλήττετε και να σφίγγεστε, για να βελτιωθείτε.
Ο σκοπός είναι να ζείτε, να μελετάτε, να προσεύχεστε, να προχωράτε στην αγάπη, στην αγάπη του Χριστού, στην αγάπη της Εκκλησίας.
/
4

Βλέπετε 1 - 33 από τα 116 αποτελέσματα