Περί...

Loading...
Περί Αδιακρισίας
Κοινοποίηση
Όποιος πετάει λόγια αδιάκριτα και σωστά να είναι, κάνει κακό. Γνώρισα έναν συγγραφέα που είχε ευλάβεια πολλή, αλλά μιλούσε στους κοσμικούς με μια γλώσσα ωμή, που προχωρούσε όμως σε βάθος και τους τράνταζε.

Μια φορά μου λέει:

- Σε μια συγκέντρωση είπα αυτό και αυτό σε μια κυρία...

Αλλά με τον τρόπο που της το είπε, την είχε σακατέψει. Την πρόσβαλλε μπροστά σε όλους.

- Κοίταξε, του λέω, εσύ πετάς στους άλλους χρυσά στεφάνια με διαμαντόπετρες, έτσι όμως που τα πετάς, σακατεύεις κεφάλια, όχι μόνο ευαίσθητα αλλά και γερά.

Ας μην πετροβολάμε τους ανθρώπου. Όποιος ελέγχει μπροστά σε άλλους κάποιον που αμάρτησε ή μιλάει με εμπάθεια για κάποιο πρόσωπο, αυτός δεν κινείται από το Πνεύμα του Θεού· κινείται από άλλο πνεύμα. Ο τρόπος της Εκκλησίας είναι η αγάπη· διαφέρει από τον τρόπο των νομικών.
Πηγή κακών είναι η έλλειψη μέτρου στις επιθυμίες μας. Σ' αυτήν οφείλονται οι πορνείες, οι πλεονεξίες, οι κλεψιές, οι φόνοι, οι ληστείες, ολόκληρη η διαφθορά της ψυχής. Ας μην επιζητούμε, λοιπόν, περισσότερα από τα απαραίτητα και στην τροφή και στα ενδύματα και στα σπίτια και στις άλλες σωματικές ανάγκες.
Ό,τι γίνεται στον καιρό του, είναι χρήσιμο. Ό,τι όμως γίνεται άκαιρα, όχι μόνο είναι άχρηστο, αλλά και βλαβερό.
Περισσότερο κινδύνευσα με την άμετρη ασιτία και αγρυπνία, παρά από το πολύ φαγητό και τον άμετρο ύπνο...
Δεν πρέπει να δημιοργούμε θέματα στην Εκκλησία, ούτε να μεγαλοποιούμε τις μικρές ανθρώπινες αταξίες που γίνονται, για να μην δημιουργούμε μεγαλύτερο κακό και χαίρεται ο πονηρός. Όποιος για μικρή αταξία, ταράσσεται πολύ και ορμάει απότομα, να την διορθώσει δήθεν (με ορμή και οργή), μοιάζει με ελαφρόμυαλο Νεωκόρο, που βλέπει να στάζει ένα κερί και ορμάει απότομα με φόρα, για να το διορθώσει δήθεν, αλλά παίρνει σβάρνα ανθρώπους και μανουάλια και δημιουργεί την μεγαλύτερη αταξία, την ώρα της Λατρείας.
Το μεγαλύτερο κακό δεν το κάνουν οι κακοί άνθρωποι, αλλά οι καλοί από αδιακρισία.
Όποιος φέρεται με βάρβαρο τρόπο, δήθεν για να ωφελήσει πνευματικά, είναι χερότερος από τον Διοκλητιανό, γιατί εκείνος ήταν ειδωλολάτρης και όχι Χριστιανός.
Είναι μερικοί που συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο σε όλους. Δεν μπορούμε όμως σε μια δακτυλήθρα να βάλουμε όσο σε ένα βαρέλι· ή να φορτώσουμε ένα βόδι όσο ένα άλογο.
Η αδιάκριτη συμπεριφορά, τις περισσότερες φορές, κάνει μεγαλύτερο κακό και από την συμπεριφορά των πολύ τρελών που σπάνε κεφάλια, διότι οι αδιάκριτοι με τα κοφτερά τους λόγια, πληγώνουν ευαίσθητες καρδιές και πολλές φορές τις τραυματίζουν θανάσιμα (φέρνουν ψυχές σε απόγνωση). Και είναι και μερικοί άλλοι που βασανίζουν τους ανθρώπους, ζητώντας τους να κάνουν πράγματα, αντίθετα από εκείνα που μπορούν να κάνουν.
Συνήθως έχει επικίνδυνη κατάληξη, το να πολυλεπτολογούμε και να ερευνούμε πράγματα, που υπερβαίνουν τις δυνάμεις μας!
Ποτέ να μην κάνουμε κάποιον να νιώσει κατωτερότητα τονίζοντας τις αδυναμίες του, γιατί έτσι του τραυματίζουμε την ψυχή και βάζουμε εμπόδια στην πρόοδό του.
Η αδιακρισία σέρνει μαζί της και την αδικία. Η αδικία την αναίδεια. Και η αναίδεια την ανανδρία και την αχρειότητα.
Είναι κάποιοι που έλιωσαν το σώμα τους με την άσκηση, αλλά επειδή δεν είχαν διάκριση, βρέθηκαν μακριά από τον Θεό.
Εκείνος που δεν υποχωρεί στην τρικυμία και τεντώνει τα πανιά του καραβιού του, αναποδογυρίζεται και ταξιδεύει ανάποδα.
Όποιος πάει να κόψει τριαντάφυλλα με αδέξια χέρια, ας μην παραπονιέται μετά, που θα τσιμπηθεί από τα αγκάθια.
Ποτέ μην βάζεις μια φιλική αλεπού μέσα στο κοτέτσι σου. Κάποια μέρα θα πεινάσει...
- Ξέρετε καλά παιδάκια, γιατί είστε έτσι; ρώτησε αεράτα μια κυρία, τα ανάπηρα παιδιά ενός Ιδρύματος.
- Γιατί; ρώτησαν εκείνα.
- Γιατί σας αγαπάει πολύ ο Θεός! απάντησε εκείνη.

Και τα παιδιά της είπαν:

- Καλύτερα να αγαπούσε πολύ εσένα. Φύγε...!

Πράγματι, πολλές φορές θέλουμε να βοηθήσουμε τον άλλον και να του παρουσιάσουμε την αλήθεια, αλλά επειδή δεν το κάνουμε με τον κατάλληλο τρόπο, καθότι αδιάκριτοι, έχουμε τα αντίθετα αποτελέσματα...
Στην Αίγυπτο όπου υπήρχαν στη Χριστιανική αρχαιότητα πολλά μεγάλα μοναστήρια, ζούσε ένας μοναχός που ήταν φίλος με έναν αγράμματο απονήρευτο αγρότη - φελάχο. Μια μέρα ο φελάχος είπε στο μοναχό:

- Και εγώ λατρεύω το Θεό που δημιούργησε αυτό τον κόσμο! Κάθε απόγευμα χύνω σε μια γαβάθα κατσικίσιο γάλα και το βάζω κάτω από ένα φοίνικα. Το βράδυ ο Θεός έρχεται και πίνει το γαλατάκι μου. Του αρέσει πάρα πολύ! Ούτε μια φορά, δεν έμεινε κάτι στη γαβάθα...!

Όταν άκουσε αυτά τα λόγια ο μοναχός, δεν μπόρεσε να μην γελάσει...

Καλόψυχα και κατανοητά εξήγησε στο φίλο του, ότι ο Θεός δεν χρειάζεται κατσικίσιο γάλα. Όμως ο αγρότης επέμενε με πείσμα στο δικό του.

Τότε ο μοναχός πρότεινε την επόμενη νύχτα να παρακολουθήσουν κρυφά τι συμβαίνει, όταν αφήσουν τη γαβάθα με το γάλα κάτω από τον φοίνικα.

Το είπαν και το έκαναν.

Τη νύχτα ο μοναχός και ο αγρότης, κρύφτηκαν κοντά και στο φως του φεγγαριού σύντομα είδαν, ότι μια αλεπουδίτσα είχε πλησιάσει κρυφά τη γαβάθα και έγλειφε όλο το γάλα, ώσπου να την αφήσει πεντακάθαρη.

Αυτή η αποκάλυψη χτύπησε τον αγρότη σαν κεραυνός!

«Ναι», παραδέχτηκε συντετριμμένος, «τώρα το βλέπω, δεν ήταν ο Θεός!».

Ο μοναχός προσπάθησε να καθησυχάσει τον αγρότη και άρχισε να εξηγεί, ότι ο Θεός είναι Πνεύμα, ότι είναι απόλυτα διαφορετικός σε σχέση με τον κόσμο μας, ότι οι άνθρωποι Τον γνωρίζουν με ιδιαίτερο τρόπο...

Όμως ο αγρότης στεκόταν μπροστά του με το κεφάλι κάτω και μετά άρχισε να κλαίει και έφυγε για την καλύβα του.

Ο μοναχός πήγε και αυτός στο κελί του. Όμως όταν πλησίασε είδε με κατάπληξη έναν άγγελο στην πόρτα, να του φράζει το δρόμο. Ο μοναχός τρομαγμένος έπεσε στα γόνατα και ο άγγελος του είπε:

- Αυτός ο απλός άνθρωπος δεν είχε ούτε παιδεία, ούτε σοφία, ούτε

μόρφωση για να λατρέψει το Θεό διαφορετικά απ' ό,τι έκανε. Και εσύ με τη σοφία και τη μόρφωσή σου, του πήρες αυτή τη δυνατότητα. Θα πεις, ότι χωρίς αμφιβολία έκρινες σωστά; Όμως ένα πράμα δεν ξέρεις, ω σοφέ: ο Θεός βλέποντας την ειλικρινή καρδιά αυτού του αγρότη, κάθε βράδυ έστελνε στο φοίνικα την αλεπουδίτσα, για να τον καθησυχάσει και να δεχτεί τη θυσία του!...
Το να θυμίζεις σε κάποιον, τα καλά που του έχεις κάνει, είναι σαν να τον κατακρίνεις.
Σε έναν γυμνό που τον έντυσες, μην του ξαναμιλήσεις για το ένδυμα. Όσες φορές του το υπενθυμίζεις, είναι σαν να τον ξεντύνεις άλλες τόσες.
Ένας τίμιος άνθρωπος λέει την αλήθεια, ενώ ο αγενής λέει όλη την αλήθεια.
Είπαν του τρελού ν' ανάψει φωτιά και εκείνος έκαψε τα ρούχα του.
/
1

Βλέπετε όλα τα αποτελέσματα